All Chapters of ยัยอวบของปลัดเชษฐ์: Chapter 1 - Chapter 5

ครั้งแรกที่เห็นเธอเช้าตรู่ของอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในหุบเขา หมอกบาง ๆ ลอยคลออยู่เหนือทุ่งนาสีเขียวเข้ม กลิ่นดินชื้นจากฝนเมื่อคืนอบอวลไปทั่วอากาศ เสียงไก่ขันประสานกับเสียงมอเตอร์ไซค์คันเก่า ๆ ที่ชาวบ้านทยอยขี่ไปตลาดเช้า เป็นภาพความคึกคักที่คุ้นตาของคนที่นี่มานานหลายปีแต่สำหรับ ปลัดกุลเชษฐ์ ภัทรนันท์ หรือเรียกสั้น ๆว่า ปลัดเชษฐ์ คนที่เพิ่งย้ายมารับตำแหน่งได้ไม่กี่สัปดาห์ ทุกอย่างยังใหม่ไปหมดตั้งแต่ถนนลูกรังคดเคี้ยว ไปจนถึงเสียงทักทายตามรายทางของคนท้องถิ่นที่ชอบพูดเสียงดังฟังชัดราวกับเกรงว่าเขาจะไม่ได้ยินเชษฐ์เป็นชายวัยสามสิบสอง สูงโปร่ง ผิวสีแทนแบบคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ ดวงตาเรียบนิ่งและคมจนหลายคนเผลอกลัวถึงบุคลิกจะดูสุขุม เคร่งครัด และพูดจาตรงจนบางทีกระแทกใจเกินไป แต่คนที่ทำงานกับเขารู้ดี เขาไม่ได้เป็นคนเย็นชา เขาแค่ไม่ค่อยรู้วิธีแสดงออกแบบอ่อนหวานเหมือนคนอื่นเท่านั้นเองในตำแหน่งปลัดใหม่ เขามักเริ่มงานแต่เช้า ออกตรวจพื้นที่ด้วยตัวเอง ไม่ใช่แค่เพราะชอบความเป็นระเบียบ แต่เพราะเขามีความตั้งใจจริงที่จะดูแลชุมชนนี้ให้ดีที่สุด เหมือนที่ครอบครัวความเป็น “ภัทรนันท์” สอนมาแต่เด็กว่า “ทำอะไร

สายตาที่ไม่อยากปล่อยไปลมสายก่อนเที่ยงพัดลอดหน้าต่างกระจกของว่าการอำเภอเข้ามาปะทะใบหน้า ปลัดเชษฐ์ยืดตัวหลังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร สีหน้านิ่งขรึมแบบคนที่ตั้งใจทำงานหนัก แต่ข้างในกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาดตั้งแต่เมื่อเช้าเขาไม่อยากยอมรับกับตัวเองนักว่า…มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นตั้งแต่เผลอนึกถึง “ผู้หญิงคนนั้น” อีกครั้งภาพเด็กสาวอวบผิวขาวนวลที่ยืนเก็บผักอยู่หลังบ้านเมื่อวานยังติดตาเขาอยู่ ลิน ธิดาลิน ไพศาลกิจเธอก้มหน้าเหมือนกลัวโลกทั้งใบ เหมือนขอโทษทุกลมหายใจ เหมือนคนที่ถูกกดทับจนความมั่นใจแทบไม่เหลือเขาไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงทำให้เขาหงุดหงิดขนาดนั้น ทำไมยัยเด็กคนนั้นถึงทำให้ฉันคิดมากได้ขนาดนี้วะ…ปลัดเชษฐ์ถอนหายใจแล้วดันเอกสารเพิ่มเข้าแฟ้ม พยายามดึงความคิดกลับมาที่งานตรงหน้า แต่เสียงพูดคุยด้านนอกก็ทำให้เขาชะงัก“ลินมาแล้วเหรอ ไปเก็บไว้ให้พี่หน่อยนะ”“ได้ค่ะพี่ เดี๋ยวลินยกเข้าไปให้ถึงโต๊ะเลยค่ะ”เสียงหวาน ๆ นั้น… เขาจำได้ทันทีเชษฐ์ก้มหน้าเพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าตัวเองเงี่ยหูฟัง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาไปทางประตูห้องทำงานที่แง้มไว้เล็กน้อย และแน่นอนเธออยู่ตรงนั้นลินใ

เบอร์โทรที่ไม่มี หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว…แต่วิถีชีวิตของลินยังเหมือนเดิมทุกเช้าค่ำ ตื่นตีห้าครึ่ง เก็บผัก เก็บไข่หลังบ้าน ขายของที่ตลาดตามปกติ ช่วยงานร้านป้าใจช่วงเที่ยงและตอนเย็นก็ยังต้องขายของอีกรอบ แต่วันนี้…วันนี้คือวันจันทร์เป็นวันที่ตลาดหยุดขายของ ลินจึงทำงานแค่ที่ร้านป้าใจเท่านั้น แม้จะไม่มีตลาด แต่เธอก็ตั้งใจช่วยงานร้านไม่ต่างจากทุกวันป้าใจกับลุงผู้ใหญ่บ้านก็เอ็นดูเธอเสมอ เพราะรู้ว่าลินลำบากและขยันจนเกินเด็กวัยเดียวกัน  ช่วงเที่ยงวันนี้ร้านคึกคักกว่าปกติเพราะพี่ ๆ เจ้าหน้าที่จากอำเภอมานั่งกินข้าวที่ร้านแทนการสั่งให้ลินไปส่งเหมือนทุกวัน “ลิน~ ทำต้มจืดให้พี่ด้วยน้า”