All Chapters of ยัยป้ารักนะครับผม: Chapter 21 - Chapter 30

จากสัปดาห์ เป็นเดือน จากหนึ่งเดือน สองเดือน กลายเป็นสามเดือน การใช้ชีวิตร่วมกันระหว่างไลลาและบอสเป็นไปอย่างสงบสุข แถมมีเจ้าแมวคล้องใจคล้ายเหงาให้ไลลาได้เป็นอย่างดี วันไหนที่เด็กหนุ่มกลับห้องดึก หรือต้องกลับบ้าน เธอก็อยู่กับเจ้าแมวน้อยสองต่อสอง แต่มีอย่างหนึ่งที่หญิงสาวยังไม่ชินเอาเสียเลยคือการเก็บอึน้องแมว เพราะบอสมักจะเป็นคนทำมากกว่า ส่วนมากเธอถนัดพาเจ้าดิ๊งด่องไปสปา พออยู่กันไปก็เหมือนต่างคนต่างได้หน้าที่หลักกันไปโดยปริยาย เธอไม่ชอบล้างจาน ก็กลายเป็นบอสที่รับหน้าที่นี้ ส่วนการดูแลเจ้าเหมียวก็หน้าที่บอสอีกตามเคย ส่วนเรื่องอาหารก็เป็นส่วนของเธอที่ต้องรับผิดชอบ ช่วงนี้ชีวิตของไลลาดูสดใสตามประสาคนมีความรัก ทั้งเรื่องงานเรื่องเงินดูลงตัวไปหมด จนบางทีไลลาเองก็แอบหวั่นใจไม่อยากให้ชีวิตมันผ่านไปเลย....เธอก็ช่างเถอะมันเป็นเรื่องของอนาคต เธอยังไม่อยากคิดแต่ก็อดห่วงบอสไม่ได้ เธอแอบจ้างนักสืบเอาไว้เพราะช่วงนี้บอสเริ่มกลับบ้านช้า พอถามก็ได้รับคำตอบว่าบอสกลับบ้าน และนักสืบที่เธอจ้างก็ไม่พบว่าบอสไปมีพิรุธที่ไหน “ไงเพื่อนรักทำอะไรอยู่วะ” ปราณวิ่งมากระโจนใส่รัก

บอสยังไม่ทันพูดอะไร หญิงสาวที่แต่งตัวดูเกินวัย แต่เวลานี้เซ็กซี่จนหนุ่ม ๆ คนไหนก็ต้องหันคอเหลียวมามอง ไม่มีใครรู้ว่านี่คือเด็กมอห้า เธอเป็นน้องสาวของเจ้าของผับแห่งนี้ พี่ชายเธอไม่เคยห้ามอะไรหรอกถ้าเธอสนใจผู้ชายคนไหน แถมยังออกตัวช่วยน้องสาวสุดที่รัก “พี่บอสเมาแล้วเหรอคะ” ดาเดินมาใกล้ นั่งลงข้าง ๆ ชายหนุ่มที่ปรือตามองมาที่เธอ “ดา” “ค่ะ น้องดาเอง” ดาตอบยิ้ม ๆ ด้วยจริตมารยาของหญิงสาวที่มีมากมาย “พี่ก็นั่งด้วยทั้งคน ไม่คิดจะทักพี่หน่อยเหรอครับ” ปราณเอ่ยทักบ้าง “พี่ปราณก็รู้อยู่แล้วนี่ค่ะ ว่าน้องดามานั่งตรงนี้เพราะอะไร” ดาไม่อ้อมค้อม พร้อมกับเท้าคางมองชายหนุ่มที่ยกเหล้าขึ้นดื่มโดยแทบจะไม่หันมองเธอสักนิด แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่สำคัญอะไร แค่เธอรอตรงนี้รอให้เขาเมาได้ที่ ผู้ชายร้อยทั้งร้อยชอบผู้หญิงทั้งนั้นแหละ ยิ่งเมาแล้วยิ่งไม่เลือก “กินเยอะ กูปวดเยี่ยวแล้วว่ะ ไอ้บอสไปด้วยกันกับกูเปล่า” ปราณเอ่ยชวน ปกติก็ไม่เคยชวนหรอก แค่ขยิบตาก็รู้กันแล้ว แต่นี่มันอยู่ในสถานการณ์ไม่ปกตินะสิ มีสาวจ้องจะเขมื

“เห้ย...พวกมึงทำอะไรกันนะ” ปราณตะโกนเรียกพร้อมกับผลักดันประตูห้องรับรองเข้าไปอย่างถือวิสาสะ จากที่ลังเลใจอยู่นาน และแล้วก็ถึงเวลาพระเอกออกโรง ถึงเขาจะบาปที่ขัดขวางความสุขของคนอื่น แต่เขาก็ได้บุญล่ะว่ะที่ไม่ทำให้ครอบครัวเพื่อนรักต้องแตกแยก “อ๊าย...พี่ปราณเข้ามาได้ยังไง” สาวน้อยที่กำลังคร่อมร่างของเพื่อนที่นอนสะลึมสะลือเหมือนผักก็หันมองหาทางผู้บุกรุก พยายามปรือตาขึ้นมามองอย่างสุดแรงก็ร่างกายเขากลับอ่อนล้าเหลือเกิน ไม่รู้เพราะฤทธิ์น้ำเมาหรืออะไรกันแน่ “พี่ต้องถามน้องมากกว่า พาเพื่อนพี่มาทำอะไร” “ทำอะไรล่ะ ก็เห็น ๆ อยู่เนี่ย ออกไปได้แล้ว” ดาเจ็บใจไม่น้อย เธออุตส่าห์วางแผนเสียดิบดีจังหวะกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับมีคนมาขัดขวางแบบนี้ “น้องจะบ้าหรือไง อยากได้ไอ้บอสขนาดต้องมอมมันแล้วเหรอ มันเต็มใจมากับน้องมากเหอะ” ปราณไม่สนเดินไปหาเพื่อนรักที่นอนหมดสภาพ ก่อนจะพยุงร่างกายที่หมดเรี่ยวแรงของเพื่อนขึ้นมา มึงต้องขอบคุณกูแล้วไอ้บอส พระคุณนี้กูจะทวงมึงจนตาย ปราณวาดวงแขนแกร่ง ๆ มาเพื่อนมาพาดบ่าของตนก

“กูหล่อกว่ามึงแล้วกัน” “จ้า...พ่อคนหล่อ ง้อเมียให้ได้ก่อน แล้วมึงค่อยมาเย้ยกู นอกจากเมาเป็นหมาแล้วยังเป็นภาระเพื่อนอีก” ปราณหยิบเสื้อยืดออกมาสลัดสองสามทีก่อนสวมใส่ บอสไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับเพื่อนสนิทต่อ เพราะเรื่องการเถียงคงต้องให้ไอ้ปราณมันชนะ บอสพยายามจัดลำดับเหตุการณ์เรื่องราว และคิดหาทางออกเป็นขั้นเป็นตอน ควรจะง้อยัยป้ายังไง แล้วจะจัดการยังไงกับเรื่องเมื่อคืนดี คิดวนไปวนมา จนเขาต้องเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากที่คิดว่าทั้งชีวิตไม่อยากจะขอร้องเลย หลังจากจัดการธุระของตัวเองเสร็จก็รีบยกหูถึงใครบางคนทันที “พ่อครับ! พ่อช่วย....” หลังจากเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากคนที่เขาไม่อยากจะยุ่งด้วยที่สุดคือพ่อของเขาเอง แต่เพราะอยากจะหาทางออกให้กับชีวิตตัวเองแล้วไม่อยากโดนไลลาทิ้งไป ยอมเล่าเรื่องทุกอย่างจนหมดเปลือก แถมยังออกตัวว่าหลังจากจบเรื่องนี้แล้วเขาสามารถคืนดีกับไลลาได้จะตั้งใจเรียนและตั้งใจสืบทอดธุรกิจอย่างแน่นอน คุณการันต์ที่ได้ยินลูกชายหัวแก้วหัวแหวนพูดแบบนั้นก็เกิดความสนใจไม่น้อย อยากจะเห็นหน้าผู้หญิงที่ทำให้ไอ้ตัวแสบเปลี่ยนไปขนา

ผ่านไปสามวันแล้ว ภายในห้องของเธอก็ยังเงียบเหงา ไลลากำลังคาดหวังอะไรอยู่... ผ่านไปสามวันแล้วนะ ไอ้ตัวร้ายยังไม่โผล่มาให้เห็น แม้จะขู่ว่าเก็บของออกมากองหน้าห้องแต่ก็ไม่กล้าทำอยู่ดี ถ้าบอสยังไม่ทักมาบอกว่าจะมาเก็บของวันไหน ไลลาเฝ้าถามตัวเอง...เธอรู้สึกกับชายหนุ่มมากแค่ไหน หัวใจเจ้ากรรมก็ตอบกลับมาด้วยอาการเก็บปวดรวดร้าวร้องไห้ออกมาจนน้ำตาแห้งหมดแล้ว ไลลาไม่อยากให้จมปักกับเรื่องของเด็กหนุ่ม ทว่าสมองเธอกลับคิดถึงเรื่องของบอสทุก ๆ ห้านาที ตอนทำงานแทบจะไม่มีสมาธิ วันนี้ก็เหมือนกันที่เธอเผลอนั่งเหม่อในห้องประชุม “ไลลาครับ” เสียงทุ้มของใครบางคน ทำให้หญิงสาวหันมองตามเสียงนั้น “คะคุณเนวิน” หญิงสาวหันไปทางเจ้านายส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อย เมื่อรู้ตัวว่าโดนจ้องมองเพราะเผลอคิดเรื่องอะไรไม่เป็นเรื่อง “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ไม่สบายหรือเปล่า วันนี้ลาพักไหมครับ ช่วงนี้เห็นไลลาใจลอย มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ บอกผมได้นะ” เนวินชายหนุ่มนักธุรกิจวัยสามสิบแปดปี สถานะทางสังคมคือโสด และที่สำคัญคือรวยมาก ๆ ใคร ๆ หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่