All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 1 - Chapter 10

14 Chapters

Intro พ้นขีดอันตราย

เสียงโกลาหลและเสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วงานแต่งงานอันหรูหรา เมื่อ นิค คู่อริสุดชั่วร้ายและลูกน้องของเสี่ยทรงพลบุกเข้ามาพังงานมงคล “ปล่อยน้องกู!” ภรภัทรคำรามลั่นด้วยโทสะ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปตะบันหมัดใส่หน้านิคอย่างแรงจนอีกฝ่ายล้มคว่ำลงกับพื้น! “พี่ต้น! ช่วยตาลด้วย!” น้ำตาลโวยวายด้วยความตกใจ ขณะถูกชายฉกรรจ์ลูกน้องเสี่ยทรงพลล็อกตัวไว้ “มึงกับกูต้องตายกันไปข้างนึงไอ้ต้น!” นิคใช้นิ้วเช็ดเลือดที่มุมปาก พลางถลึงตามองภรภัทรด้วยความแค้นเคืองสุดขีด “ไอ้เพลิงมันเคยให้โอกาสมึงมีชีวิตอยู่ แต่มึงก็ยังแว้งกัดมันอีก... สารเลว!” ภรภัทรไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตั้งตัว ชายหนุ่มขึ้นคร่อมร่างแล้วประเคนหมัดใส่หน้านิคนับครั้งไม่ถ้วน สายตาคู่นั้นเดือดดาลพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ สองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงชุลมุนกันอยู่บนพื้นห้องโถง “มึงสมควรตายไอ้ต้น! มึงสมควรตายตั้งแต่ตกลงไปในเหวครั้งนั้นแล้ว... คราวนี้กูจะส่งมึงลงนรกจริงๆ ซะที!” ขณะที่นิคกำลังเพลี่ยงพล้ำและถูกกดติดพื้น สายตาชั่วร้ายก็เหลือบไปเห็นแจกันเซรามิกเนื้อหนาที่ตกอยู่ข้างกาย มือหนาคว้ามันขึ้นมาแน่น ก่อนจะเหวี่ยงฟาดลงบนศีรษะของภรภัทรอย่างแรง!
last updateLast Updated : 2026-07-26
Read more

คุณเป็นใคร

เวลาผ่านไป 1 เดือนเต็ม บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นพิเศษช่วงเช้าดูเงียบเหงาเช่นทุกวัน ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างมืดครึ้มหม่นหมอง ไม่ต่างจากหัวใจของคนเฝ้าไข้ที่เฝ้ารอปาฏิหาริย์มานานเป็นเดือน น้ำฟ้านั่งกุมมือร่างสูงใหญ่บนเตียงไว้เหมือนเช่นเคย ทันใดนั้นเธอต้องสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงแรงขยับน้อยๆ นิ้วมือของภรภัทรเริ่มเคลื่อนไหว ก่อนที่เปลือกตาหนาจะค่อยๆ ปรับเปิดขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบคู่เดิมเริ่มปรับรับแสงสว่างรอบตัว ร่างกายที่ได้รับการฟื้นฟูจนแข็งแรงดีแล้วไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆ หลงเหลืออยู่ “พี่นะ! พี่นะฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย... ได้ยินฟ้าไหมคะ” น้ำฟ้าอุทานออกมาด้วยความดีใจระคนตื้นตัน น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นขอบตา ภรภัทรหันมองตามเสียงเรียกช้าๆ ทว่าแววตาที่มองตรงมายังหมอสาวกลับว่างเปล่า ไร้ร่องรอยความผูกพันดั่งเช่นวันวาน ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “คุณเป็นใคร... ที่นี่ที่ไหน” คำว่า 'คุณ' สรรพนามที่แสนห่างเหิน ทำให้อาการดีใจของน้ำฟ้าชะงักกึก หัวใจหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม แต่เธอก็พยายามฝืนยิ้มตอบ “โรงพยาบาลค่ะ พี่หลับไปสามสิบเอ็ดวันเต็มๆ เลยนะคะ... ฟ้าขอโทรหาคุณพ่อก่อนนะว่าพี่นะฟื้
last updateLast Updated : 2026-07-26
Read more

ภรรยาเหรอครับ

ณ ห้องทำงานหมอเจ้าของไข้ “เชิญนั่งก่อนครับ” หมอวิศรุต แพทย์เจ้าของไข้เอ่ยขึ้นพลางเปิดภาพฟิล์มเอ็กซเรย์สมองขึ้นบนหน้าจอ “ตอนนี้คนไข้ฟื้นและได้สติเรียบร้อยแล้วครับ แต่ยังมีภาวะความจำเสื่อมย้อนหลัง (Retrograde Amnesia) เนื่องจากสมองได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง” พร้อมพัฒน์และเพลิงหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าเครียดจัด ก่อนที่หมอวิศรุตจะหันมาทางนรินทิพย์ด้วยสายตาเห็นใจ “สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ คือการดูแลร่างกายภายนอกของคนไข้ให้กลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ที่สุดครับ... ส่วนเรื่องความทรงจำช่วงสามปีที่ขาดหายไป น่าจะเกิดจากการที่คนไข้เคยมีประวัติภาวะความจำเสื่อมหรือสมองกระทบกระเทือนมาก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหมครับหมอฟ้า” “ใช่ค่ะ...” น้ำฟ้าพยักหน้ารับด้วยเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาคู่สวยคลอน้ำตา “ก่อนหน้านี้... พี่นะเคยประสบอุบัติเหตุรถตกเหวและความจำเสื่อมมาก่อนค่ะ” “นั่นแหละครับคือสาเหตุสำคัญ” หมอเจ้าของไข้ถอนหายใจเบาๆ “เมื่อสมองส่วนบันทึกความจำเคยได้รับการบาดเจ็บซ้ำซ้อน ร่างกายจึงสร้างกลไกป้องกันตัวเองด้วยการลบหรือบล็อกความทรงจำในช่วงที่มีความสะเทือนใจหรือซับซ้อนที่สุดออกไป... หมอคงต้องขอให้ญา
last updateLast Updated : 2026-07-26
Read more

ผมรำคาญ

วันแต่งงานของน้ำตาลและเพลิง ภรภัทรฝืนร่างกายมาร่วมงาน เดินเคียงคู่มากับ 'แพทย์หญิงนรินทิพย์' ภรรยาตามกฎหมาย โดยมีผู้เป็นพ่อเดินนำหน้า คอยแนะนำลูกชายและลูกสะใภ้ให้ผู้ใหญ่รู้จักอย่างภูมิใจ “นี่ตาต้นลูกชายผม ส่วนนี่หนูน้ำฟ้าลูกสะใภ้ครับ เป็นคุณหมอประจำโรงพยาบาล คู่นี้แต่งกันแล้ว อีกไม่นานก็คงมีข่าวดีเรื่องทายาทตามตาเพลิงกับยัยน้ำตาลมาติดๆ เหมือนกันครับ” คำประกาศของคุณพ่อเรียกเสียงชื่นชมจากรอบข้าง ทว่าใบหน้าของภรภัทรกลับนิ่งสนิท ไร้ความยินดี ชายหนุ่มฝืนยิ้มตามมารยาท จนกระทั่งสบโอกาสเดินเลี่ยงออกมาบริเวณมุมอับสายตาด้านข้างฮอลล์ ทันทีที่อยู่กันลำพัง สายตาของภรภัทรกลับแปรเปลี่ยนเป็นความห่างเหิน ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าก่อนหันมากดเสียงต่ำใส่นรินทิพย์อย่างเย็นชา “คุณจะเดินตามผมอีกนานไหม!” “ฟ้าแค่อยากดูแลพี่นะ... นะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงแผ่ว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความน้อยใจ หญิงสาวพยายามเอื้อมมือไปประคองแขนสามีที่เพิ่งฟื้นตัว ทว่ากลับโดนสะบัดออกอย่างไร้เยื่อใย “ห่วงหรืออะไรกันแน่ ๆนี่งานแต่งน้องสาวผม และแขกส่วนใหญ่ก็รู้จักครอบครัวผมดี คุณไม่ต้องมาทำเป็นห่วงต่อหน้าคนอื่นหรอก...” ภรภัทรแค่นยิ้ม แววต
last updateLast Updated : 2026-07-26
Read more

คำพูดดูถูก

เมื่อกลับมาถึงห้องนอน... ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งคืนก็ปะทุออกมาทันที ภรภัทรปิดประตูห้องเสียงดังลั่น ก่อนจะหันมากดสายตาคมกริบมองนรินทิพย์ด้วยความกรุ่นโกรธ “ปากก็บอกใครต่อใครว่าเป็นภรรยาผม... แต่พอลับสายตา กลับไปยืนหัวเราะต่อกระซิกกับคนอื่น!” น้ำฟ้าชะงักกึก หันมองชายตรงหน้าด้วยความงุนงง “พี่นะ พูดอะไรออกมา...” “อย่ามาเรียกผมว่า นะ! ผมชื่อภรภัทร ไม่ได้ชื่อ นะ! แล้วผมก็ไม่รู้ด้วยว่ามีเหตุผลอะไรที่คุณต้องมาเรียกชื่อนี้กับผม...” ภรภัทรแค่นยิ้มเหยียด สายตาเต็มไปด้วยอคติ “อ๋อ... คนรักเก่าของคุณชื่อ นะ สินะ ถึงได้เอาชื่อมันมาตู่ใส่ผม!” น้ำฟ้าแววตาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด... ชื่อเรียกสั้นๆ ที่เธอเคยตั้งให้เขามันย่อมาจาก นรินทิพย์ ซึ่งเป็นชื่อจริงของเธอเอง เมื่อสามปีก่อนตอนที่เขายังเป็นแค่ นายหลง ชายหนุ่มที่ขับรถตกเหวจนความจำเสื่อม ไร้หัวนอนปลายเท้า และจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง เธอจึงแบ่งปันชื่อของเธอให้เขาใช้ ชื่อที่แสนอบอุ่นซึ่งเธอเคยใช้เรียกเขาด้วยความรัก วันนี้กลับถูกเขาถีบหัวส่งและมองเป็นเรื่องน่ารังเกียจ “ค่ะ... ไม่เรียกก็ไม่เรียกค่ะ คุณต้น...” หญิงสาวพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่
last updateLast Updated : 2026-07-26
Read more

สมเพชตัวเอง

ภรภัทรดันร่างบางลงไปบนเตียงหนานุ่ม ชายหนุ่มขึ้นคร่อมสยบเธอไว้ใต้พันธนาการ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ ส่วนอีกข้างกระชากชุดเดรสหรูออกจนกระดุมหลุดขาดวิ่น เสียงเนื้อผ้าแหวกออกจากกันดังลื่นหู เผยให้เห็นผิวกายเนียนละเอียดผ่าวนวลตาภายใต้แสงไฟสลัว “คุณต้น... อย่า! ฮึก...” น้ำฟ้าเบือนหน้าหนี ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนด้วยความตกใจและเสียขวัญ “อย่าเหรอ!” ภรภัทรเค้นเสียงต่ำชิดซอกคอขาว ก่อนจะก้มลงซุกไซ้โน้มตัวลงไปกดจูบ สร้างร่องรอยสีเข้มประทับลงบนลาดไหล่เนียนอย่างหนักหน่วง ฟันคมกดครูดเบาๆ บนผิวบางเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของจนร่างบางต้องเกร็งสะท้าน “อ๊ะ!... เจ็บ” “เจ็บสิจะได้จำ!” ภรภัทรตวาดเสียงพร่า นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยไฟหึงหวงที่ควบคุมไม่อยู่ “จำไว้ว่าคนที่กำลังขยี้ร่างกายคุณอยู่ตรงนี้คือผม! อย่าคิดถึงคนอื่นเวลานอนกับผมเด็ดขาด!” มือหนาขยับลงต่ำ ลูบไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนลื่นเค้นคลึงสะโพกมนอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสอันรุกรานและรุ่มร้อนทำให้ร่างกายของน้ำฟ้าเกิดปฏิกิริยาตอบสนองอย่างห้ามไม่ได้ ความคุ้นเคยจากอ้อมกอดและกลิ่นกายอันอบอุ่นที่เคยผูกพันกันมานานสองปี ทำให้ความกลัวในตอนแรก
last updateLast Updated : 2026-07-26
Read more

พี่จะทำเบาๆ

ภาพความทรงจำในวันวานย้อนคืนกลับมาเป็นระลอก... ประโยคแสนอบอุ่นที่คุณหมอสาวเคยได้รับซ้อนทับขึ้นมาในความคิดอย่างชัดเจน... "หมอครับ... ในเมื่อสัญญาแฟนกำมะลอมันจบลง งั้นเรามาเปลี่ยนเป็น แฟนจริงๆ กันเลยไม่ดีกว่าเหรอ” น้ำฟ้าชะงักกึก ใบหน้าสวยแดงซ่านขึ้นมาทันที "พี่นะ! พูดอะไรออกมาคะ!" "พี่พูดเรื่องจริง... งานนี้หมอมีแต่ได้กับได้นะ" ต้นโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นๆ รินรด "หนึ่ง... หมอได้แฟนหล่อๆ ไว้กอดทุกคืนเหมือนเมื่อคืนไง สอง... หมอได้คนช่วยคุมไร่กาแฟให้เบ็ดเสร็จ หมอแค่ออกตรวจคนไข้สวยๆ อย่างเดียวพอ... ดีไหมครับ" "พี่นะ... อย่ามาหน้าด้านแถวนี้ค่ะ!" น้ำฟ้าพยายามดันอกแกร่งไว้ "หน้าด้านแต่รักจริงนะครับ" ภรภัทรยังคงรุกต่อ เขาแสร้งทำสีหน้าเศร้าสร้อย แววตาตัดพ้อ "หรือว่า... หมอรังเกียจคนที่เคยความจำเสื่อมแบบพี่เลยไม่อยากร่วมอนาคตด้วย... ถ้าเป็นแบบนั้น บอกพี่คำเดียว พี่จะรีบไสหัวไปตอนนี้เลยก็ได้" "ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! ฟ้าไม่เคยรังเกียจพี่..." น้ำฟ้ารีบปฏิเสธพัลวันเพราะกลัวเขาจะน้อยใจจริงๆ ทว่านั่นกลับเข้าทางเข้าอย่างจัง "งั้นก็ตกลงตามนี้ครับ... เมียหมอ" ต้นฉวยโอกาสรวบเอวบางเข้ามากอดไ
last updateLast Updated : 2026-07-26
Read more

ไม่ต้องกลัว

"พี่นะ... อย่ามองสิคะ ฟ้าอาย" "อายทำไมครับ... ฟ้าสวยมาก" ภรภัทรยิ้มพราวระยับ นัยน์ตาคู่คมสะท้อนภาพร่างบางตรงหน้าด้วยความหลงใหล "งั้นพี่จะถอดของพี่ออกให้หมดเท่าๆ กัน... ฟ้าจะได้ไม่อายเนอะ" ว่าแล้วภรภัทรก็ปลดเข็มขัด รูดซิปกางเกงยีนส์แบรนด์หรูแล้วสลัดมันออกจากกายอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงกางเกงชั้นในชายสีเข้มที่โอบอุ้มเรือนร่างอันกำยำเอาไว้ ชายหนุ่มโน้มกายทาบทับลงมาหาเธออีกครั้ง อกเปลือยเปล่าแนบชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นแรงไม่ต่างกัน ริมฝีปากหนากดจูบลงมาอย่างอ่อนหวาน อ่อนโยน ละเมียดละไม เรียวลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปฉกชิงความหวานในโพรงปากนุ่มอย่างซาบซ่าน ชายหนุ่มมอบจุมพิตเนิ่นนานจนคนใต้ร่างแทบหมดลมหายใจ ก่อนจะจำใจถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย ใบหน้าคมขยับลงมาซุกไซ้ซอกคอระหง กดจูบเน้นย้ำตามลาดไหล่เนียนอย่างรักใคร่ เรียวนิ้วยาวลูบไล้วนอยู่บริเวณสะโพกมนอย่างเบามือ คอยปลอบประโลมให้เธอผ่อนคลาย ก่อนจะค่อยๆ เกี่ยวแพนตี้ตัวน้อยลงไปกองไว้ที่ปลายขาอย่างนุ่มนวล ภรภัทรจับเรียวขางามให้ขยับแยกออกเบาๆ นัยน์ตาคู่คมกริบฉ่ำเยิ้มจ้องมองความสวยงามตรงหน้าไม่วางตา ความบริสุทธิ์ผุดผ่
last updateLast Updated : 2026-07-26
Read more

เป็นเพียงความฝัน

น้ำฟ้าจากที่เจ็บแปลบเหมือนร่างกายฉีกขาด แปรเปลี่ยนเป็นเสียวซ่านเสียจนลืมความเจ็บเสียสิ้น "พี่นะ... อ่าส์ เสียวค่ะฟ้าเสียว" "เห็นไหมพี่บอกแล้วเจ็บแป๊บเดียว" ภรภัทรจับเรียวขางามขึ้นพาดบ่า เพิ่มความลึกและเสียวซ่านให้เธออีก "อะ... พี่นะ ลึกไปแล้วค่ะ ฟ้าจะไม่ไหว" "พร้อมกันครับที่รัก" เขาเร่งจังหวะให้แรงและเร็วขึ้นเมื่อรับรู้ถึงภายในตอดรัดรัวและถี่ยิบ ร่างบางแอ่นกายเข้าหาอกแกร่งให้แนบชิดขึ้น สองร่างเกร็งกระตุกพร้อมกันอย่างหฤหรรษ์ ร่างกายเบาหวิวเหมือนล่องลอยไปในอากาศ "พี่นะ..." "พี่รักฟ้า... อาาส์" ภรภัทรทิ้งตัวลงตระกองกอดร่างบางที่หอบสะส้านไว้แน่น กดจูบซับเหงื่อบนหน้าผากเนียนอย่างรักใคร่ ความอบอุ่นและความเหนื่อยล้าโอบล้อมจนเปลือกตาของหมอสาวค่อยๆ ปิดลงในอ้อมกอดที่แสนปลอดภัยนั้น... แต่สัมผัสแสนหวานในวันนั้น... ไม่เคยหลงเหลืออยู่ในความจริงวันนี้เลยสักนิด! เฮือก! น้ำฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดวงตาที่พร่ามัว เสียงหัวใจเต้นระรัวตอกย้ำว่าทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน ลมหายใจหอบกระชั้นค่อยๆ ปรับจังหวะลงเหลือเพียงความเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องนอนที่หมุนวนตอกย้ำความว่างเปล
last updateLast Updated : 2026-07-26
Read more

เสแสร้ง

เช้าวันนี้... ภรภัทรต้องเข้าไปเรียนรู้งานและตรวจความเรียบร้อยที่โรงแรมเป็นวันแรก หลังจากที่หยุดพักฟื้นไปนาน บนโต๊ะอาหารเช้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความเรียบง่าย ทว่าสายตาของคุณพ่อพร้อมพัฒน์กลับคอยสังเกตลูกชายและลูกสะใภ้อย่างจับผิด “เป็นไง... เมื่อคืนหลับสบายไหม” พร้อมพัฒน์เอ่ยถามพลางจิบกาแฟ “ครับ สบายดี” ภรภัทรตอบเสียงเรียบ “แล้วหนูฟ้าล่ะ แต่งตัวเสร็จหรือยัง” ภรภัทรขมวดคิ้วมุ่นทันที “เธอต้องไปกับเราด้วยเหรอครับคุณพ่อ” “ก็ต้องไปสิ... หนูฟ้าเขาจะตามไปคอยดูแลแกไง” “เธอไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรือไงครับ... อีกอย่างผมก็หายดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีคนตามดูแลขนาดนั้น” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ พร้อมพัฒน์สั่นหัวเบาๆ ด้วยความอ่อนใจ “อะไรของแก... ผัวเมียกัน แทนที่จะดีใจที่ได้อยู่ใกล้กัน” “แล้วคุณพ่อคิดว่าผมกับคุณหมอเป็นผัวเมียกันจริงๆ เหรอครับ” ภรภัทรวางช้อนลง สายตามองผู้เป็นพ่ออย่างท้าทาย “ทำไมผมถึงไม่รู้สึกเลยสักนิด...” “ตาต้น! ก็แกเป็นคนวิ่งเต้นบอกใครต่อใครเองว่าหนูฟ้าเป็นภรรยาแก!” พร้อมพัฒน์เริ่มข่มอารมณ์กรุ่นโกรธ “ใครจะไปรู้ครับ... ตอนนั้นเธออาจจะหลอกอะไรผมก็ได้” จังหวะนั้นเอง นรินท
last updateLast Updated : 2026-07-26
Read more
PREV
12
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status