All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 61 - Chapter 70

“มีข่าวอันใด เจ้าพูดมาให้กระจ่าง” ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมลงถนัดตาเมื่อเห็นคนข้างกายเสียกิริยา ทว่าตงจื้อกลับไม่รอช้ารีบกล่าวออกมาในคราวเดียว “คนเฝ้าประตูจวนสืบข่าวจากชาวบ้านระแวกนี้ได้ความมาว่า ที่ตรอกซานฮวามีร้านเครื่องหอมมาเปิดใหม่ แต่เครื่องหอมภายในร้าน หาใช่เครื่องหอมธรรมดาขอรับ” “มิใช่เครื่องหอมธรรมดา เจ้าหมายถึง…เครื่องหอมนั้นทำให้คนมีบุตรหรือ!” ดวงตาคมดุจเหยี่ยวมีประกายความหวังพาดผ่านก่อนจะเลือนหายไปในเวลาต่อมา ขนาดหมอหลวงยังไม่สามารถรักษาอาการประหลาดของฮ่องเต้ได้ เขาอย่าเพิ่งตั้งความหวังไว้สูงจะดีกว่า “เป็นเครื่องหอมที่ทำให้มีบุตรจริง ๆ ขอรับ แต่เป็นกำยานสำหรับสตรี บ่าวไม่แน่ใจว่าจะมีกำยานรักษาโรคของบุรุษหรือไม่” “สืบมาแน่ชัดแล้วใช่หรือไม่ มิใช่พวกนักต้มตุ๋นกระมัง” จางจื่อรุ่ยถามเพื่อความมั่นใจหากแต่ร่างกายไวกว่าความคิด เขาพูดพลางเดินนำคนข้างกายไปทางรถม้าหน้าประตูจวนทันที ใช่นักต้มตุ๋นหรือไม่ไปเยือนสักครั้งก็กระจ่างแล้วไม่ใช่หรือ “ไปตรอกซานฮวา” “ขอรับนายท่าน” สารถีขับรถม้าควบทะยานไปทางที่ผู้เป็นนายบอกอย่างรวดรเร็ว ยิ่งใกล้ถึงตรอกซานฮวามากเท่าใด การสัญจรก็ยิ

สิ้นคำเรียกขานที่ดูจะสนิทสนมของเถียนเถาฮวา จางจื่อรุ่ยที่คิดจะกล่าวคำทักทายเป็นอันต้องหยุดชะงักคำพูดติดอยู่ในลำคอ เขาพินิจหญิงงามเบื้องหน้าด้วยแววตาไม่เข้าใจ หากจำไม่ผิดตนไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับสตรีนอกเรือนมาก่อน การที่นางรู้จักชื่อของเขานั้นมิผิด แต่ทว่าการเรียกขานพี่ชายเช่นนี้ก็ดูจะสนิทสนมเกินไปหรือไม่… ราชครูหนุ่มตั้งใจจ้องมองนางอีกครั้ง ดวงหน้างดงามสะคราญโฉมเช่นนี้ หากได้ยลเพียงหนึ่งคราย่อมมิอาจลืมเลือน ดวงตากลมโตฉายประกายยินดีนั่นก็คล้ายจะคุ้นเคยขึ้นมาบ้างแล้ว ฉับพลันนั้นในสมองพลันมีภาพเด็กสาวผู้หนึ่งวาบผ่าน ดวงตาคมเหลือบมองป้ายชื่อร้านเหนือบานประตูในที่สุดก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ใคร่จะมั่นใจนัก “เจ้า…เถาเถาหรือ” “เจ้าค่ะ ข้าเอง หลายปีมานี้ท่านสบายดีหรือไม่เจ้าคะ” จางจื่อรุ่ยไม่อยากจะเชื่อสายตา เด็กสาวในวันวานยามนี้กลายเป็นโฉมสะคราญไปเสียแล้ว เถียนเถาฮวาในความทรงจำของเขานั้นผอมแห้ง สูงยังไม่ถึงเอวเขา ตามติดแจราวกับหางน้อย ๆ จางจื่อรุ่ยยังจำได้ดียามที่เขาเดินทางเข้าเมืองหลวง สาวน้อยผมแกละผู้นั้นยังร้องห่มร้องไห้จะตามมาให้ได้อยู่เลย “พี่ชายสบายดี ไม่คิดว่าจะเป็นเจ้า

เห็นได้ว่าเถียนเถาฮวาก็ตระหนักถึงเหตุผลนี้เช่นกัน นางพลันกระแอมกระไอเล็กน้อย รีบเปลี่ยนคำพูดทันที“ข้าไม่เคยรักษาบุรุษที่มีอาการเช่นนี้มาก่อน...แต่ก็ใช่ว่าจะไร้หนทางไปเสียทีเดียว”“จริงหรือ! ข้ารับรองว่าหากเจ้ารักษาจนฝ่าบาทมีทายาทในเร็ววัน ฝ่าบาทและพี่ชายผู้นี้จะต้องตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม” จางจื่อรุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี แม้จะยังไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่ แต่อย่างไรเขาก็มีความหวังมิใช่หรือ “ได้รางวัลหรือไม่ข้าล้วนไม่ใส่ใจ ขอเพียงช่วยท่านให้หลุดพ้นจากคำครหาได้ เพียงเท่านี้ข้าก็ยินดีแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใบหน้างดงามอ่อนหวานประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้ร่างสูงรู้สึกตาพร่าไปชั่วขณะ คล้ายหัวใจจะเต้นผิดจังหวะอีกด้วย“ขอบใจเจ้ามากเถาเถา” “ระหว่างเราไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำนี้เจ้าค่ะ ข้าขอเวลาศึกษาตัวยาปรุงกำยานสักระยะ อ้อ อีกอย่างข้ามีเรื่องสำคัญต้องรบกวนท่านให้ช่วยจัดการสักหน่อย” “มีสิ่งใดอย่าได้เกรงใจ เจ้ากล่าวมาได้เลย” “ท่านมีตำแหน่งสูงถึงเพียงนี้ คงจะหาบุรษหล่อเหลาไว้ใจได้สักผู้หนึ่งให้ข้าได้กระมัง”สิ้นคำของหญิงสาว จางจื่อรุ่ยพลันมุมปากกระตุก นี่นางอยา

หญิงสาวได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งยินดี เบื้องบนไม่มีแม่สามีเบื้องล่างก็ไม่มีบุตรอนุให้นางคอยเลี้ยง ว่าที่สามีเช่นนี้ส่องโคมหาทั่วทั้งแคว้นก็ยากจะพานพบ! “เช่นนั้น...ข้าก็วางใจแล้วเจ้าค่ะ”“เจ้าหมายความว่าจะให้ข้าเป็นผู้ทดลองยากับเจ้าแล้วใช่หรือไม่ ” ชายหนุ่มกล่าวถามด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ทว่าก้อนเนื้อในอกกลับเต้นโครมคราม นึกหวั่นคำตอบของหญิงสาวอยู่ในใจ นางไม่ชี้หน้าด่าหาวาเขาเป็นพวกฉวยโอกาสก็ดีปานใดแล้ว“เจ้าค่ะ” “เช่นนั้นก็ดียิ่ง มีเรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องรู้ ต่อให้การทดลองยาในครานี้สำเร็จหรือล้มเหลว อย่างไรเสียข้าก็จะรับผิดชอบเจ้า”“ท่านหมายความว่า...” เถียนเถาฮวาใจเต้นตึกตัก พยายามตั้งสติไม่ให้กระทำการใดที่แสดงออกถึงความดีใจจนเกินงาม “อย่างไรเสียข้าก็ได้ล่วงเกินเจ้าไปแล้ว อีกทั้งข้าเองก็ไม่มีภรรยา เราสองคนรู้จักกันมาแต่เยาว์วัย หากตบแต่งเจ้ามาเป็นฮูหยินของเข้าก็เหมาะสมแล้วมิใช่หรือ” “แต่ว่า...” “เอาตามนี้แหละ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ข้าต้องขอตัวกลับก่อน หากมีเรื่องด่วนใดให้ไปหาข้าที่จวนได้ทุกเมื่อ เจ้าก็รีบเข้านอนเล่า พรุ่งนี้ตอนเย็นข้าจะมาหาใหม่”จางจื่อรุ่ยเห็นว่านางกำลังจะคัดค้านก็

“ข้าเกรงว่า…ต่อให้ท่านแช่ร่างอยู่ในน้ำเย็นทั้งคืนก็ยากจะระงับอารมณ์กำหนัดได้ หรือให้ข้าเรียกแม่นางในหอบุปผามาให้สักคนดีหรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิวราวกับยุงบินเป็นผลให้คนฟังจั๊กจี้ไปถึงหัวใจ ดวงตาคมพราวระยับจับจ้องไปยังก้อนเนื้อนุ่มอวบอิ่มที่อีกฝ่ายพยายามใช้มือปกปิดเท่าใดก็ไม่มิดนั่นไม่วางตา ร่างกายที่รุ่มร้อนอยู่ก่อนหน้าเริ่มทานทนความกระสันอยากไม่ไหวอีกต่อไป นึกไปถึงนางโลมในหอบุปผา หากเทียบกับร่างขาวนวลเบื้องหน้า ใครจะยอมทิ้งไข่มุกไปคว้าตาปลา กันเล่า “ข้าไม่ต้องการสตรีพวกนั้น…” “แต่ว่า…” นางเว้นคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ใช้สายตาแทนคำพูดจ้องมองไปยังกลางกายที่นูนเด่นกลางหว่างขาของเขาอย่างเอียงอาย ร่างกายพานจะร้อนผ่าวไปกับเขาด้วย “ข้าไม่อยากมีสัมพันธ์ทางกายกับผู้ใดนอกจากเจ้า” “พี่ชาย...” “อย่างไรเสียเราสองคนก็ต้องมีวันนี้ ข้าเกรงว่าหากไปใช้สตรีนอกเรือนพวกนั้นอาจเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เช่นนั้นมิสู้ให้เรื่องนี้รู้เพียงเราสองคนดีหรือไม่” เถียนเถาฮวาฟังเขากล่าวอธิบายอย่างคนร้อนตัวก็ให้นึกขบขันในใจ ทว่าเรื่องที่ควรกล่าวก็ยังต้องกล่าวออกไป “พี่