All Chapters of อ่อยรักพ่อเลี้ยง: Chapter 1 - Chapter 10

พ่อเลี้ยงสิงห์คำกลับจากปาร์ตี้กับพวกลูกน้องสี่คนในไร่ จะเรียกว่าปาร์ตี้ก็ไม่เชิงเรียกว่าเป็นการดื่มเหล้าฉลองที่ขันทองลูกน้องคนสนิทของเขากำลังจะมีเมียเป็นตัวเป็นตน ตั้งแต่เกิดมาจนอายุปาเข้าไปจนสามสิบแปดเขาก็ยังไม่มีเมีย เคยมีแต่คนรักเมื่อหลายปีก่อน แต่ก็ต้องเลิกกันเพราะว่าเขาไม่มีเวลาให้เพราะมัวแต่ยุ่งกับเรื่องในไร่ ไม่มีเวลาพาหญิงสาวไปช็อปปิ้ง ไปดูหนังตามประสาคู่รักทั่วไป ถึงแม้ว่าบัว มารดาของเขาจะอยากให้เขาแต่งงานเหลือเกินเพราะจะได้ไม่เมาหัวราน้ำทุกค่ำคืนเช่นนี้ สิงห์คำเดินไปหยุดตรงหน้าห้องของตนด้วยความเคยชิน คิ้วขมวดเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าลูกบิดไม่ได้ล็อกอย่างที่เคยเป็น สายตาเริ่มพร่ามัวบ่งบอกว่าเขาเริ่มจะเมาและต้องการพักผ่อน แอ๊ด!! พอเปิดประตูเข้าไปก็พบกับความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ เขาตาพร่า หรือภาพหลอนกันแน่ เมื่อมีใครบางคนนอนอยู่บนเตียงของเขา ว่าแล้วสิงห์คำก็ขยี้ตาอีกรอบเพื่อความแน่ใจ นั่นมันยายเด็กใหม่ขี้อ่อยนี่น่า มานอนอยู่บนเตียงของเขาได้ไง ชายหนุ่มเดินตรงดิ่งไปบนเตียงทิ้งตัวลงบนเตียงเช่นกัน แต่ความหอมอ่อนจากก

สิงห์คำส่ายหน้าเริ่มทนต่อการตอดรัดจากกายสาวไม่ไหว ฝากฝังแก่นกายเข้าไปในร่องสาวจนหมดมิดในครั้งเดียว “อื้อ ปล่อยหนูผึ้งนะ หนูเจ็บ” หญิงสาวส่ายหน้าปล่อยโฮออกมา “เสียตัวครั้งแรกก็ต้องเจ็บเป็นธรรมดา” พ่อเลี้ยงสิงห์คำบอกแบบนั้น และเริ่มบดริมฝีปากลงบนปากน้อยที่สั่นเครือ พ่อเลี้ยงเริ่มสอนการจูบที่หนักหน่วงให้กับเด็กสาว เธอคงจะเพิ่งเคยจูบกับผู้ชายครั้งแรกล่ะสิท่า อ่อนปวกเปียกราวกับขี้ผึ้งเหลวขนาดนี้ถ้าเขาเพิ่มจังหวะให้ร้อนแรงขึ้น สาวน้อยคงไม่สลบกลางคันหรอกนะ “อยากมาอ่อย ยั่วฉันถึงในห้องทำไมล่ะ จัดให้เธอสมใจเสียเลย” ชายหนุ่มพูดชิดใบหูเล็กก่อนจะกัดเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว “นะ..หนูผึ้งไม่อ่อยนะ..คะ”น้ำผึ้งส่ายหน้า ปฏิเสธเสียงขาด ๆ หาย ๆ เพราะว่าความเร่าร้อนที่สร้างความเจ็บปวดให้เธอเมื่อครู่ถอดถอนออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเธอก็ผวาตามอัตโนมัติ “หัวไวดี สาวน้อย ฉันไม่ไหวแล้ว” สิงห์คำทนรอให้หญิงสาวปรับตัวกับร่างกายของเขาไม่ไหวแล้ว เริ่มฝากฝังแก่นกายอันใหญ่โตเข้าไปในร่องสวาทอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ทนให้มันเนิบช้าอีกต่อไป...

“สวัสดีจ้ะหนู ชื่ออะไรเหรอจ๊ะ” คุณนายบัวรับไหว้เด็กสาววัยละอ่อน คาดว่าอายุของเด็กสาวตรงหน้าคงยังไม่ถึงยี่สิบปี “หนูชื่อน้ำผึ้งค่ะคุณนาย” น้ำผึ้งส่งยิ้มกว้างจนเห็นฟัน เป็นครั้งแรกของน้ำผึ้งที่ได้มาอยู่ในไร่ส้มที่มีขนาดใหญ่ขนาดนี้ เธอเคยเห็นแต่ในทีวี พอมาเจอของจริงถึงกลับตาค้าง “เพิ่งเรียนจบเหรอแก้วใจ” คุณนายบัวถาม “ค่ะ ยายหนูน้ำผึ้งหัวไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่แก้วก็อยากให้ยายหนูเรียนวิชาชีพค่ะ ยังไง ๆแก้วก็ต้องตามใจลูกนะคะเพราะปลูกเรือนต้องตามใจผู้อยู่ ต้องถามเขาว่าอยากจะเรียนต่อไหม” แก้วใจยิ้มน้อย ๆมองลูกสาวที่นั่งพับเพียบอย่างเจียมตัว แต่สายตากลับมองไปรอบ ๆอย่างอยากรู้อยากเห็น “ใช่ แก้วใจคิดถูกแล้วแหละ” คุณนายบัวสมทบอีกแรง พลางมองเด็กสาวที่อยากจะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ด้วยตัวเอง “คุณนายบัวขา” น้ำผึ้งลากเสียงยาวอย่างออดอ้อน เธออยากจะสำรวจรอบ ๆ บ้านหลังนี้จังเลย “ฮ่า ๆ มีอะไรจ๊ะหนูผึ้ง” คุณนายบัวหัวเราะเบา ๆอย่างถูกใจในความขี้อ้อนของน้ำผึ้ง “พอเลยยายหนู จะรบกวนอะไรคุณนายอีก แค่แม่ฝากงานให้เราทำอะไรเล็ก ๆ น้

“เธอเป็นใคร” สิงห์คำถามอีกครั้ง “หนูเป็นลูกของแม่แก้วใจกับพ่อสมหมาย” น้ำผึ้งตอบออกไปอย่างรวดเร็วแต่ก็ยังไม่ยอมลืมตามองคนที่กำลังจับแขนของตน ลูกของคนงานในไร่นี่เอง พ่อเลี้ยงสิงห์คำเขาว่าโหด น้ำผึ้งเพิ่งเข้าใจก็วันนี้นี่เอง “ลืมตา แล้วมองฉัน เธอชื่ออะไร” พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่ยอมเวลาที่ใครพูดด้วยแล้วไม่มองหน้า สาวน้อยแสนสวยตรงหน้าก็มาตรงเวลาที่เขากำลังช่วยร่างกายปลดปล่อยความใคร่ของตัวเอง อ้อยเข้าปากแล้วอย่าคิดว่าจะออกไปได้ง่าย ๆ “อย่าทำอะไรหนูผึ้งนะคะ หนูผึ้งสัญญาว่าจะไม่เข้ามาที่นี่อีก” น้ำผึ้งร้องบอก ลืมตาขึ้นเล็กน้อย แอบเห็นเสี้ยวหน้าของพ่อเลี้ยงสุดโหดที่ว่า ใบหน้าของพ่อเลี้ยงคมคาย จมูกโด่ง คิ้วเข้ม ดวงตาคมกริบ หนวดเคราเล็กน้อยน่าสัมผัส หญิงสาวเผลอมองชายหนุ่มด้วยความเผลอ หล่อจัง ! หล่อสุด! “หนูผึ้ง! งั้นเหรอ ชื่อน่ารักใช้ได้” ชื่อน่ารักสมหน้าตาจิ้มลิ้มตัวเล็ก ๆ ผิวขาว ๆ ยิ่งอารมณ์ที่ถูกค้างคาด้วยการขัดจังหวะของสาวน้อยก็ยิ่งพอกพูน “พ่อเลี้ยงจะทำอะไรหนูผึ้ง ปล่อยหนูผึ้งนะ” หญิงสาวพยายามบิดข้อมื

น้ำผึ้งมาทำงานความสะอาดบ้านคุณนายบัวเช่นเดิม วันนี้เธอรีบทำความสะอาดเป็นพิเศษเพราะอยากจะทำความสะอาดบ้านของพ่อเลี้ยงสิงห์คำบ้าง เพราะพ่อเลี้ยงสุดหล่อของเธออุตส่าห์เอาขนมมาให้ทานเมื่อวาน คิดแล้วน้ำผึ้งก็อยากทานอีกจัง “อ้าว หนูผึ้งวันนี้เสร็จแล้วจัง พอดีว่าป้าอยากจะให้หนูเอาปิ่นโตไปให้พ่อเลี้ยงสิงห์ที่ท้ายไร่หน่อยได้ไหม” คุณนายบัวเดินมาหาหญิงสาวที่กำลังกวาดพื้นพร้อมกับปิ่นโต “พ่อเลี้ยงไม่อยู่บ้านเหรอคะ” น้ำผึ้งถาม วันนี้พ่อเลี้ยงไม่อยู่อดกินขนมอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไรไปหาพ่อเลี้ยงที่ท้ายไร่ก็ดีเหมือนกัน “ไม่รู้หรอกจ้ะ รายนั่นนะบ้างานเป็นที่หนึ่ง ป้าก็บอกให้หาเมียสักคนก็ไม่เชื่อ” คุณนายบัวแซวบุตรชายขำ ๆ คนมองได้แต่ทำตาปริบ ๆ รับปิ่นโตมาไว้ในมือ ว่าแล้วน้ำผึ้งก็หิวเหมือนกันอยากทานบ้างจัง รอให้พ่อเลี้ยงทานเสร็จก่อนดีกว่าแล้วเธอค่อยทานทีหลัง “งั้นหนูผึ้งปั่นจักรยานไปให้พ่อเลี้ยงสิงห์คำที่ท้ายไร่แล้วนะคะ” น้ำผึ้งรับมาพร้อมกับบอก “จ้า” หญิงสาวเดินฮัมเพลงตรงดิ่งไปที่จอดรถจักรยานของเธอทันที จากนั้นก็รีบปั่นตามเส้นทาง