All Chapters of Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Chapter 1 - Chapter 10

POV ni Emma“Nandito si Hannah.”Ang mga salita ay tumama sa akin tulad ng malamig na tubig.Ang katawan ni Luca ay tumigas habang nakadikit sa akin, at ang bawat bakas ng init ay naglaho sa kaniyang mukha sa isang instant. Sa loob ng isang saglit, walang sinuman sa amin ang gumalaw. Ang musika sa ibaba ay patuloy sa pag-alulong, walang kamalay-malay. Ang puso ko ay kumalampag nang napakasakit na naisip kong baka maituro ako nito.“Ano?” bulong ko, habang mabilis nang gumagalaw.“Nasa pinto siya,” mahina niyang sabi, habang ang mga mata ay nakatingin sa hawakan na parang sasabog ito. “Magtago ka. Bilis.”Hindi ako nagtanong kung saan. Hindi ako nag-isip. Ang takot ang nangibabaw.Kinuha ko ang aking damit, habang nanginginig nang husto ang aking mga kamay na dalawang beses ko pa itong isinuot bago naipasok sa aking ulo. Binuksan ni Luca ang aparador at dahan-dahan akong itinulak sa loob. Amoy malinis na labada at ang kaniyang cologne—napakapamiliar, napakatalik. Inilagay niya ang kani

POV ni EmmaAng araw na nakita ko si Luca na nakikipagtalik sa isang babae sa ibabaw ng counter sa kusina ang unang beses na nakakita ako ng aktuwal na nakikipagtalik.At simula noon.....Babalik sa Sahig ng Aking KuwartoAng kahoy ng pinto ay matigas laban sa aking gulugod, ngunit hindi ako gumalaw. Hindi ko kaya.Umupo ako roon sa kadiliman ng aking kuwarto, habang ang aking paghinga ay mababaw at humihingal na napakalakas sa katahimikan. Ang aking puso ay isang ligaw na ibon na tumatama sa mga pader ng aking dibdib. Sa loob ng labing-siyam na taon, ako ang babaeng hindi "nakararamdam" ng mga bagay-bagay. Nagbibiro ang mga kaibigan ko na gawa raw ako sa yelo. Nagsimula na rin akong maniwala sa kanila.Ngunit hindi ako yelo. Ako ay isang posporo na sa wakas ay naisindihan na.Nakasama ko si Luca. Ibinulong ko ito sa aking isip, paulit-ulit, nagtatangkang gawing totoo ang mga salita. Si Luca Carter—ang lalaking napakasipag, napakagwapo, napakatukso, at ginusto ng halos bawat babae sa

POV ni LucaAng party sa ibaba ay isa na lamang humuhupang ingay sa wakas, ngunit ang kuwarto ko ay parang nag-aalab pa rin.Pabalik-balik ako sa paglalakad, habang ang tibok ng aking puso ay ayaw kumalma.Simula pa noong unang taon nila sa campus, matagumpay ko nang naisantabi si Emma Reed bilang "background noise"—ang tahimik, ligtas, at hindi napapansing anino ni Hannah. Ngunit pagkatapos ng gabing ito, ang background na iyon ang naging tanging bagay na nakikita ko. Nararamdaman ko pa rin ang phantom na bigat ng kaniyang mga kamay, at ang paraan ng pagtingin niya sa akin na parang katatapos ko lang ibigay sa kaniya ang mga susi sa isang mundong hindi niya alam na umiiral.Isang matalim at ritmikong katok sa aking pinto ang sumira sa katahimikan.“Luca! Magbukas ka. Alam kong nariyan ka sa loob.”Pumahid ako ng kamay sa aking mukha, habang ibinabalik sa puwesto ang maskara ng pagiging "bastos." Inilock ko ang pinto, at pumasok si Hannah, mukhang may misyong mang-abala dahil lang sa

POV ni EmmaAng hangin sa pagitan namin ay naglaho. Hinila ko siya pababa, ang aking bibig ay naghahanap sa kaniya nang may desperado at hindi maayos na gutom na nagbura sa bawat piraso ng pagiging mahiyain na babae na dati ko. Ang lasa niya—usok, mint, at purong Luca—ay umahon sa aking mga pandama, na nagpapaikot sa aking ulo.Hindi lang niya ako hinalikan; inangkin niya ako. Ang kaniyang dila ay sumapu sa akin, agresibo at demanding, at sinagot ko ang kaniyang bawat galaw. Gusto ko siyang lamunin. Gusto kong gumapang sa loob ng kaniyang balat para lang makatutukoy na wala nang ibang tao ang makararating muli doon.Ang aking mga kamay ay saan-saan nakararating nang sabay-sabay. Isinuksok ko ang mga ito sa ilalim ng dulo ng kaniyang t-shirt, habang ang aking mga palad ay dumudulas sa mainit at matitigas na bahagi ng kaniyang tiyan. Ang kaniyang mga kalamnan ay gumagalaw sa ilalim ng aking hawak, isang mababa at nanggagaling sa lalamunan na panginginig na umuugong mula sa kaniyang dibd

POV ni EmmaAng patuloy na pagsasalita ng boses ni Professor Thorne ay walang iba kundi isang mababang ugong lamang sa aking likuran. Ang buong pokus ko ay nasa aking notebook, bagaman wala man lang akong naisulat na kahit isang salitang mababasa. Naramdaman kong napakasikip ng aking balat para sa aking katawan, at ang marka sa aking leeg—na nakatago sa ilalim ng tatlong patong ng makapal na concealer—ay naramdamang tumitibok kasabay ng aking pulso.Sa tabi ko, si Hannah ay masipag na nagtatala, habang ang kaniyang bolpen ay paulit-ulit na gumagalaw sa papel. Siya ang larawan ng isang perpektong estudyante. Samantalang ako ay isang malaking kaguluhan.Ang telepono ko, na nakataob sa aking hita, ay nagbigay ng isang maikli at mabilis na panginginig.Halos lumabas ang puso ko sa aking dibdib. Ayokong tumingin. Alam kong siya iyon. Ngunit ang hila ay napakalakas. Iniling ko nang bahagya ang screen upang makita ang notification habang ang ulo ni Hannah ay nakatutok sa mga slide.Luca: Iti