All Chapters of ร่ายรักเหนือผืนทราย : Chapter 71 - Chapter 80

ทางด้านซีรีนที่ตามบาซิมมาเพราะเขาอ้างว่านายท่านได้รับอุบัติเหตุ ด้วยความเป็นห่วงเธอจึงไม่ได้คิดหน้าคิดหลังให้รอบคอบ รีบร้อนตามบาซิมออกมาโดยไม่ได้บอกอามีน แต่เมื่อมาถึงคนที่ได้พบกลับไม่ใช่สวามีตน“คุณพ่อ” ซีรีนแปลกใจระคนดีใจ แต่ก็ต้องสะดุ้งโหยงอย่างแรงปัง!!กระสุนจากปลายกระบอกปืนของคนสนิทอุซซาเจาะเข้าที่หน้าผากของบาซิม ร่างไร้ลมหายใจล้มลงต่อหน้าต่อตาซีรีนโดยไม่ทันได้ตั้งตัว กรี๊ดดดดเธอหวีดร้องด้วยความตกใจที่ต้องเห็นคนตายต่อหน้าต่อตา อัลบราบาที่ว่าป่าเถื่อน ซีรีนยังไม่เคยเห็นใครถูกปลิดชีพต่อหน้าเลยสักครั้ง ไม่ใช่ว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น แต่ตัวเธอเองไม่รู้ว่าที่ไม่มีโอกาสได้เห็น เพราะมีใครบางคนกันเธอออกจากสิ่งน่ากลัวเหล่านั้น“คุนพ่อ!!...คุณพ่อให้คนยิงเขาทำไมคะ”“ซีรีนลูกพ่อ” อุซซาเข้าสวมกอดลูกสาวคนเล็ก แม้จะละโมบและเห็นแก่ตัว แต่ความเป็นพ่ออันน้อยนิดก็ยังพอหลงเหลืออยู่ในหัวใจ อุซซาดีใจมากที่ได้เห็นหน้าลูกสาวอีกครั้ง “คุณพ่อมาได้ยังไงคะ”“พ่อมารับลูก กลับไปกับพ่อนะซีรีน พ่อจะปกป้องลูกเอง จะไม่ให้ใครทุบตีลูกอีก”อุซซาละอายเกินกว่าจะสู้หน้าลูกได้ สิ่งเดียวที่สามารถพอทำได้ในตอนนี้คือการช่วย

ฟาฮัดติดค้างเธอ ถ้าวันหนึ่งเธอต้องการความช่วยเหลือจากมัน และมันอยู่ในรัศมีของเสียงนกหวีดมันจะไปหาเธอ“ฟาฮัด แกจะได้ยินฉันไหม...ได้ยินฉันไหมฟาฮัด”ท่ามกลางความร้อนแรงของทะเลทราย ที่ต้องแข่งกับเวลาที่พายุทรายจะมาถึง อันวารไม่อาจคาดเดาได้ว่ามันจะพัดไปทางใด และซีรีนอยู่ที่ใด หัวใจอันวารคล้ายจะขาดรอน ๆ ตอนนี้รู้สึกเหมือนมีใครมาควักเอาก้อนเนื้อนั้นออกจากอกไป ทุกคนในขบวนไร้รอยยิ้ม ไร้ท่าทีล้อเล่นที่เคยมี สองชีวิตในทะเลทรายที่ไม่อาจทราบชะตากรรม สตรีปกติยังยากลำบากที่ต้องเดินทางในทะเลทราย ในตอนนี้ซีรีนตั้งครรภ์อ่อน ๆ จะลำบากแค่ไหน มือเท้านุ่มนวลบอบบาง ความร้อนของทรายอาจทำให้พุพอง ตามคำที่คนส่งม้าบอกเธอรีบร้อนออกมา คงไม่ได้เตรียมตัวหรือป้องกันตนเองเป็นอย่างดี หัวใจของอันวารสั่นไหว ใบหน้าสวยหมดจดคงแสบร้อนเพราะถูกแดดเผา ภายใต้ท่าทีสงบของเขานั้น ภายในใจกลับรุ่มร้อนแทบจะปะทุออกมาซีรีนเธอรอฉันนะ...ลูกรักรอพ่อก่อน พ่อกำลังไปรับเจ้ากับแม่เสียงภาวนาจากหัวใจที่เจ็บปวดของอันวาร เขาเสียบิดามารดาไปแล้ว พระเจ้าอย่าได้ใจร้ายพรากภรรยาและลูกไปจากเขาได้หรือไม่ อย่าพรากใครไปจากเขาอีกเลย ฉันทำผิดกับเธอมากมายนั

สองวันเต็ม ๆ ที่ซีรีนหลับไม่ได้สติ เปลือกตาที่ปิดสนิทขยับเบา ๆ ก่อนจะเปิดกว้างขึ้น ซีรีนยังรู้สึกเพลียอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อขยับตัวจึงรู้สึกหนักที่กลางลำตัว ซีรีนเปิดผ้าห่มขึ้นแล้วมองลอดเข้าไป ร่างกายเธอเปลือยเปล่า มีแขนของใครบางคนสวมกอดมาจากด้านหลัง ด้วยความตกใจจึงรีบพลิกตัวกลับไปผลักใครคนนั้นออกห่างโดยไม่ทันมอง“ปล่อยนะ!!! ปล่อยฉัน!”“ซีรีน ฉันเอง”เสียงคุ้นหูซีรีนจำได้ดี มือที่ดันอกเขาผ่อนแรงลง แล้วมองหน้าเขาให้ชัด ๆ น้ำอุ่นใสพลันไหลออกจากตา เธอไม่คิดเลยว่าใบหน้าที่เห็นก่อนหมดสติไปนั้นจะเป็นอันวารจริง ๆ เขามาตามหาเธอ เขาไม่ได้ปล่อยให้เธอกับลูกต้องตายอย่างโดดเดี่ยวอยู่กลางทะเลทรายแห่งนี้“เจ้าชาย...นายท่าน” “ฉันเอง”“นายท่านจริง ๆ ด้วย” หญิงสาวโผเข้าหาอกกว้าง เธอกอดเขาแน่น ซุกหน้ากับอกของอันวารแทบจะจมหายเข้าไป เธอร้องไห้จนตัวโยกโยนสั่นไหว เธอกลัว...กลัวเหลือเกิน เวลาที่มองไปรอบตัวนั้นอ้างว้างและโดดเดี่ยว มีเพียงผืนทรายและท้องฟ้า ไม่รู้ว่าต้องก้าวเดินไปทิศทางใด ในเวลาที่อับจนหัวใจเธอเพรียกหาเขาซ้ำ ๆ ไม่รู้ว่าอันวารอยู่ที่ไหนจะได้พบเจออีกหรือไม่ ซีรีนกุมท้องตัวเองเอาไว้ ลูกที่ยังไม่ทั

“อย่าค่ะนายท่าน” ซีรีนรีบเอ่ยห้าม เพราะคิดว่าอันวารจะทำแบบนั้นจริง ๆ หากมีคนเดินผ่านหรือเปิดเข้ามาคงอายจนต้องแทรกแผ่นดินหนีไม่ทัน “ฉันเพิ่งถอดเสื้อผ้าเธอออกเพื่อใส่ยา กะว่ารอสักหน่อยจะสวมกลับคืนให้เหมือนที่ผ่านมา แต่ฉันคงเผลอหลับไป”“นี่นายท่าน เอ่อ...ใส่ยาให้ซีรีนเหรอคะ”“ใช่สิ ทำไมล่ะ...หรือว่าเธออาย ไม่ต้องอายหรอก มีส่วนไหนบ้างที่ฉันไม่เคยเห็น ฉันสำรวจจนหมดแล้วทุกซอกมุม”อันวารหันมองเด็กน้อยที่อายุไม่เกินห้าขวบ ตัวผอมบางเสื้อผ้าเก่ามอมแมม ดูบีอาทำไมต้องเจริญแค่นครหลวง ทั้งที่สามารถกระจายสิ่งต่าง ๆ สู้ประชาชนได้ อันวารเองก็อยากให้ลูกที่กำลังจะเกิดมาอยู่อย่างสงบและปลอดภัย ทางเดียวที่จะทำได้คือเขาต้องเป็นเจ้าชายกบฏจริง ๆ“ไปอัลบราบากับข้าเถอะ ที่นั่นพวกเจ้าจะกินอิ่มและอยู่อย่างปลอดภัย”“ขอบคุณ ขอบคุณท่าน”ทุกการกระทำของเจ้าชายมีใครคนหนึ่งกำลังจับจ้องด้วยความหึงหวงแต่ไม่กล้าแสดงออก ท่าทางของซีรีนเปลี่ยนไปอันวารเองก็ไม่เข้าใจ เขาตั้งใจจะเดินกลับมาเพื่อสอบถามเรื่องนกหวีดเหยี่ยว แต่ดูท่าทางของซีรีนแล้วจึงต้องเก็บเอาไว้ก่อน “เรากลับอัลบราบากันเถอะ”“ค่ะ”อันวารไม่กล้าจะเอ่ยถาม หรือที่เธ

ชารีฟฟังออกและเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด แต่...ไม่ทำ เขายังถามกลับไปด้วยภาษาดูบีอาจนซัลวาต้องเป็นคนถามชื่อเธอด้วยภาษาอังกฤษ“ผมชื่อซัลวา ส่วนเขาชื่อชารีฟ คุณชื่ออะไรครับ”“ฉันชื่อมุกตาภา เรียกว่ามุกก็ได้ค่ะ” เธอตอบซัลวา “เขาฟังภาษาอังกฤษไม่เข้าใจเหรอคะ”มุกตาภาเอ่ยถามซัลวา เขาที่หมายถึงก็คือชารีฟ ซัลวาได้แต่ยิ้มให้เธอแล้วตอบว่า“เห็นแบบนั้นบอกไปว่านักเรียนเก่าอเมริกาคุณคงไม่เชื่อ”“ค่ะ ไม่น่าเชื่อจริง ๆ”มุกตาภาไม่ได้ประชดแต่เธอไม่เชื่อจริง ๆ ว่าคนที่มีโอกาสไปร่ำเรียนถึงขนาดนั้นและใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างดีจะมาอยู่ท่ามกลางทะเลทรายที่กันดารและร้อนระอุเช่นนี้ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเธอก็ต้องยอมรอนแรมไปกับขบวนคาราวานนี้ต่อ จนกระทั่งถึงจุดหมายที่เขตเหนือ “ไม่อยากเชื่อว่านี่คือกลางทะเลทรายจริง ๆ”มุกตาภาเอ่ยขึ้นเป็นภาษาไทย ทำให้ซีรีนต้องหันไปมอง จากนั้นจึงหันมาหาอันวารราวกับต้องการขออนุญาต ว่าตัวเองสามารถคุยกับผู้หญิงคนนี้ได้หรือไม่ ตั้งแต่เรียนจบกลับมาซีรีนก็ไม่ได้พูดภาษาไทยหรือเจอคนไทยอีกเลย เธอดูตื่นเต้นและสนใจมุกตาภามาก ๆ แต่ความปลอดภัยของเธอนั้นเป็นสิ่งสำคัญ เขาไม่สามารถเชื่อผู้หญิงแปลกหน้าไ