19 Days แปลไทย

เมื่อชีวิตของ "คิมิ" เหลือเวลาเพียง 30 วัน เธอเลือกใช้ 21 วันสุดท้ายเพื่อทำสิ่งที่หัวใจเรียกร้องมาตลอด... บอกรัก "น้ำ" ผู้หญิงที่เคยอยู่ในใจเธอมานาน คำถาม 1 ข้อ ต่อ 1 วัน แทนคำบอกรักที่เธอไม่กล้าพูดมาตลอดชีวิต ในระยะเวลาแสนสั้นนี้ จะมีสักวันไหม...ที่น้ำจะเข้าใจหัวใจของคิมิ ระหว่างความลับ ความรัก และความลาจาก 21 วันอาจเปลี่ยนโชคชะตาได้ทั้งชีวิต

14 วัน ขอรักฉันคืน... ณรันดา นางเอกสาวชื่อดัง จำต้องยุติบทบาททางการแสดงลง ทั้งๆ ที่เธอกำลังโด่งดังถึงขีดสุดเพราะอาการป่วยระยะสุดท้ายซึ่งมาทักทายแบบไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว หนำซ้ำยังต้องกลับไปขอพึ่งใบบุญ อธิป อัศวกุล นักธุรกิจหนุ่มหล่อแสนเย่อหยิ่ง ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยหนีการแต่งงานกับเขาไปก่อนพิธีจะเริ่มแค่ไม่กี่ชั่วโมง เขาเป็นทั้งอดีตคนรัก และยังเป็นเหมือนญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่... แม้ว่าเมื่อห้าปีก่อนเขาจะเคยรักเธอหัวปักหัวปำ แต่ตอนนี้เขากำลังจะแต่งงานใหม่ นางเอกตกกระป๋องเลยได้แต่ทึ้งหัว กลับมาตายรังยังไม่พอ ยังต้องมาทนเห็นผู้หล่อล่ำกล้ามแน่นไปสวีทหวานกับผู้หญิงอื่นอีก และเมื่อไม่มีอะไรจะเสีย "เป็นไงเป็นกัน ก่อนตาย ฉันต้องได้ผู้ชายคืน" มารยาร้อยเล่มเกวียน ทั้งกลเม็ดเด็ดพรายต่างๆ จึงถูกงัดมาใช้เพื่อการนี้แบบทุ่มสุดตัว คิดแค่ว่าเพื่อความสุขสุดท้ายก่อนตายก็แล้วกัน... มิชชันร้ายๆ ของนางเอกแผนสูงจะคอมพลีทหรือไม่ ต้องติดตาม...

แต่งแค่ในนาม แต่พี่ก็ขยันสะกิดเมียจัง ปากบอกเมียไก่อ่อน แต่พอเมียอ้อน พี่ก็เหลวเป็นขี้ผึ้ง ที่บอกไว้ว่า 99 วัน เราจะหย่ากัน แน่ใจนะว่าพอถึงวันนั้น พี่จะไม่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง

ในวันครบรอบงานวิวาห์ปีที่เจ็ดของเรา ฉันกำลังนั่งตักลูเซียนสามีมาเฟียของฉัน และจูบเขาอย่างดูดดื่ม นิ้วมือควานหาผลตรวจการตั้งครรภ์ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าชุดราตรีผ้าไหมแสนแพง ฉันอยากจะเก็บข่าวเรื่องการตั้งครรภ์ที่มาอย่างไม่คาดฝันนี้ไว้จนกว่าจะถึงช่วงท้ายของค่ำคืนนี้ มาร์โกลูกน้องมือขวาของลูเซียนเอ่ยถามเป็นภาษาอิตาลีพร้อมรอยยิ้มแฝงเลศนัย “นายท่าน โซเฟีย นกน้อยตัวใหม่ของท่าน เด็ดไหมครับ?” เสียงหัวเราะแกมเย้ยหยันของลูเซียนแล่นผ่านทรวงอก ทำให้ฉันรู้สึกเย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ เขาตอบกลับเป็นภาษาอิตาลี “เหมือนลูกพีชดิบที่เพิ่งเด็ดจากต้น ทั้งสดทั้งนุ่มนวลดีนะ” มือคู่นั้นลูบไล้ไปตามเอวของฉัน แต่สายตาของลูเซียนกลับไร้ซึ่งอารมณ์ “ปิดปากเอาไว้ให้สนิท ถ้านายหญิงของฉันรู้เข้า ฉันตายแน่” บรรดาลูกน้องหัวเราะคิกคักอย่างรู้ทัน พร้อมยกแก้วขึ้นสาบานว่าจะเงียบปากเอาไว้ เลือดอุ่นในกายของฉันค่อย ๆ กลายเป็นน้ำแข็งทีละนิด สิ่งหนึ่งที่คนเหล่านี้ไม่รู้เลยคือ คุณย่าของฉันมาจากเกาะซิซิลี ดังนั้นฉันจึงเข้าใจทุกคำที่พวกเขาพูดกัน ฉันพยายามคุมสติตนเองให้สงบ พร้อมกับปั้นรอยยิ้มไร้ที่ติในฐานะนายหญิงไม่ให้คลาย แต่มือข้างที่ถือแก้วแชมเปญกลับสั่นเทาไม่หยุด แทนที่จะสร้างเรื่องราวอะไร แต่ฉันกลับกดเปิดโทรศัพท์มือถือและเลื่อนหาจดหมายเชิญเรื่องโครงการวิจัยทางการแพทย์ระหว่างประเทศแบบรายบุคคลที่ได้รับมาเมื่อสองสามวันก่อน และกด “ยอมรับ” ภายในสามวัน ฉันจะหายไปจากโลกของลูเซียนแบบไม่ให้เขาตามหาได้อีก

หลังจากจับได้ว่าลู่เยี่ยนฉือนอกใจ  ทุกวันหลังจากเขากลับบ้านสิ่งแรกที่ฉันทำคือ ฉันจะจับเขาถอดกางเกงที่หน้าประตูบ้าน แล้วฉีดแอลกอฮอล์เข้มข้นใส่บริเวณอวัยวะเพศของเขาเพื่อฆ่าเชื้อ เนื่องจากความรู้สึกผิด ลู่เยี่ยนฉือจึงยอมให้ความร่วมมือกับฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำและอ่อนโยน เขาพยายามปลอบใจฉันว่าอย่าก่อเรื่อง แต่วันนี้เขากลับบ้านช้ากว่าเดิมสองชั่วโมง ทันทีที่ได้กลิ่นน้ำหอมจากบนตัวของเขา ฉันก็กระชากหัวเข็มขัดของเขาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง  “ครั้งที่แล้วที่กลับบ้านช้าครึ่งชั่วโมง นายก็ไปมีอะไรกับผู้หญิงหนึ่งคน” “วันนี้ได้กลับบ้านช้าไปสองชั่วโมง นายพูดมาสิว่า! นายไปมีอะไรกับผู้หญิงสี่คนใช่ไหม!” หลังจากเขาขอโทษฉันเป็นครั้งที่ยี่สิบเก้าและถูกฉันผลักออกไป ในที่สุดเขาก็ยกมือที่มีเลือดไหลจากการใส่สายน้ำเกลือขึ้นมา แล้วตะโกนใส่ฉันด้วยความสิ้นหวัง “พอได้แล้ว! ฉันไข้ขึ้นสูง เกือบจะตายอยู่แล้ว แต่เธอกลับไม่ถามสักคำ เมื่อไหร่เธอจะเลิกบ้าแบบนี้เสียที?” “ฉันก็แค่ไปมีอะไรกับคนอื่นตอนเมาครั้งเดียวไม่ใช่เหรอ? แต่เธอคิดว่าตัวเองบริสุทธิ์นักหรือไง?” “มิน่าล่ะตอนอายุสิบหกเธอถึงถูกจับลากไปแก้ผ้าในซอยเปลี่ยว! ซ่งจืออี้ ผู้หญิงบ้าขี้ระแวงแบบเธอก็สมควรโดนแบบนั้นแล้ว!” ขวดสเปรย์แอลกอฮอล์แตกกระจายอยู่ที่ข้างเท้า กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจนทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก เมื่อมองไปทางสายตารังเกียจของเขา ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาเล็กน้อย  ช่างเถอะ ฉันไม่ต้องการความรู้สึกพังยับเยินแบบนี้อีกต่อไปแล้ว 

ตอนฉันตั้งครรภ์ได้เก้าเดือน หญิงในดวงใจของสามีก็หาข้ออ้างย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอมักจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทำท่าทางราวกับว่าเห็นภาพบาดตาบาดใจ ส่วนสามีก็ปักใจเชื่อว่าฉันจงใจแอ่นท้องยั่วโมโหหญิงในดวงใจของเขา “หรานหร่านร่างกายอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้! เธอยังจะมาเดินแอ่นท้องต่อหน้า กระตุ้นอารมณ์เขาทั้งวันอีก! ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เธอคงไม่จำสินะ!” เขาสั่งให้คนจับฉันไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้างมานานและยังห้ามไม่ให้ใครส่งอาหารให้ฉันเด็ดขาด ฉันดิ้นรนอ้อนวอนพร้อมกับบอกเขาว่าผลอัลตราซาวนด์บอกว่าลูกแฝดตัวใหญ่เกินไปและหมอก็กำชับให้ฉันต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดภายในวันนี้ ทว่าเขากลับทำราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งว่า: “เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด! อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ตรงนี้! กลับไปสำนึกผิดในห้องใต้หลังคาซะ! นี่เป็นจุดจบของการที่เธอคอยหาเรื่องหรานหร่าน!” ฉันปวดท้องจากการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรงจนจิกเล็บหัก แต่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังก้องอยู่ในห้องใต้หลังคาเนิ่นนาน กระทั่งร่างทั้งร่างแช่อยู่ในกองเลือดและตรงช่องคลอดช่วงล่างที่โชกชุ่มไปด้วยเลือดก็ยังมีทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างสมบูรณ์ติดคาอยู่ สามวันต่อมาสามีที่กำลังกินโจ๊กซึ่งมีรสชาติไม่ถูกปากก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักถ้วยแล้วค่อยให้เธอไปขอโทษหรานหร่าน ถ้าเธอมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจก็ค่อยส่งตัวไปคลอดลูกที่โรงพยาบาล” ไม่มีใครกล้าขานรับ เพราะว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากห้องใต้หลังคานั้นได้ไหลลามลงมาจนถึงบันไดขั้นที่สองแล้ว