คำหวาน

***ตอนอยู่ไม่เห็นค่า ตอนบอกลาอย่าเสียดาย นายแพทย์กันต์ธีจำใจต้องแต่งงานกับข้าวหวาน ไฮโซสาวนุ่มนิ่มที่รักเขาแบบถวายหัว เขาตั้งใจจะอยู่กับเธอแบบกัลยาณมิตรคนหนึ่งไปถึงวันที่ต่างทนไม่ไหว แต่ใครจะรู้ว่าคนที่หมดความอดทนก่อน อาจเป็นเธอ...

เมื่อวิวาห์ในฝันของจันดาลี กลับต้องกลายเป็นวิวาห์เป็นสุด ป่วน เมื่อเจ้าบ่าวที่เข้าหอกับเธอ กลายเป็นแฝดนรกของผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วย! นี่มันอะไรกัน เอาพรหมจรรย์ของแก้มหอมคืนมานะ แง๊ "มันจะเป็นจั่งชี้ (แบบนี้)บ่ได้" "มันเป็นไปแล้ว" "โอ๊ย.มันเป็นไปบ่ได้" "ก็เป็นไปแล้ว" "อ้ายลักษณ์ นี่จะกวนกันให้สูน (โกรธ) ใช่ไหมนะ" จันดาลีเริ่มกรี๊ด เธอหันรีหันขวาง มองหาอะไรที่จะเอาปาไปตรงคนที่นั่งต่อปากต่อคำยียวนกวนกันบนเตียงสักที ปาตรงไหนดี นะ มือน้อยนั่นคว้าหมับเข้าที่แจกันขนาดเล็ก ธงลักษณ์หรี่ตา ก่อนจะส่งเสียงทุ้มปราม "ห้ามนะน้องแก้มหอม ห้ามทำร้ายร่างกายสามี" ฟิ้ววว แจกันถูกขว้างมาทันที เขาเอียงตัวหลบ มันร่วงตกลงบนเตียง เชื่อฟังกันเหลือเกินนะ ธงลักษณ์คำรามฮื่มฮั่มในลำคอแล้วลุกขึ้นยืน เดินอาดๆ เข้าหาแมวน้อยที่เริ่มขู่พ่อ เมื่อในมือหมดอาวุธ ได้แต่ถอยกรูจนหลังชนฝา "ปล่อยแก้มหอมนะ แก้มหอมจะกลับบ้าน"

ความบังเอิญนำพาให้หัวใจสองดวงมาใกล้ชิด ท่ามกลางกลิ่นหอมหวานของขนมที่เชื่อมโยง... แต่ความรักที่เบ่งบานกลับต้องเผชิญหน้ากับกำแพงแห่งฐานะ และความไม่พอใจจากคนรอบข้าง

เขาดูถูกนางตั้งแต่แรกพบ ความน้อยใจในครั้งนั้นทำให้นางเลือกที่จะหันหลังให้เขา ท่านอ๋องถูกลอบสังหารจนได้นางช่วยเอาไว้ ความรักจึงเริ่มก่อตัวขึ้น ความหึงหวงของท่านอ๋องนั้นร้ายกาจจนเผาไหม้ทุกคนที่เข้านาง.. “อร่อยขนาดนั้นเลยหรือ ถึงกับไปแย่งต่อแถวกับเด็กๆ เชียวนะเจ้าน่ะ” “อร่อยมากเจ้าค่ะ กินแล้วทำให้นึกถึงความหลัง” “หืม ความหลังอะไรงั้นหรือ หรือว่า มีคนเคยซื้อน้ำตาลปั้นให้เจ้าแบบนี้” “ไม่ได้ซื้อ แต่เขามอบให้ข้าเจ้าค่ะ” “ลี่หยาง นี่ท่าน..” เขาก้มลงจูบนางอีกครั้ง ครั้งนี้มีรสน้ำตาลปั้นด้วย มือของนางเริ่มลดลงเมื่อเขาเริ่มกอดรัดตัวนางเข้ามาจนชิดตัวเขา บนถนนว่างเปล่าไร้ผู้คน หมิงลี่หยางเริ่มส่งลิ้นเข้าไปพร้อมกับชิมน้ำตาลปั้นในปากนาง ถิงถิงเองก็ต่อต้านเขาไม่ไหว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจูบนาง “อื้ออ อย่าเจ้าค่ะ นี่มันกลางถนนข้างนอกนะปล่อยข้านะท่านอ๋อง” “ถ้าเช่นนั้น หากไม่ใช่ข้างนอกก็ได้ใช่หรือไม่”

วาตะ (ลม) อายุ : 20 ปี ส่วนสูง : 187 ซม. (58)🤭 เป็นคนนิ่งเงียบ เย็นชา ขี้รำคาญ คำพูดติดปาก : “อย่าดื้อ” “เธอเป็นของฉัน…และฉันก็เป็นของเธอ” จัสมิน (มิน) อายุ : 20 ปี ส่วนสูง : 162 ซม. ตัวเล็ก น่ารัก สดใส จัดฟัน มีลักยิ้ม ใบหน้าประดับรอยยิ้มตลอด คำพูดติดปาก : “ลม” “ขอกินไอติมสามถ้วยนะ” “ลมอยากเป็นหมาของมินเหรอ?”

เขา เป็น โคแก่ ที่ดัน ไปหลงรัก อยากจะกิน หญ้าอ่อน ทั้งๆ ที่ คอยพยายาม หักห้ามใจ เพราะสถานะผู้ปกครอง ค้ำคอ แต่ ไฉนเลย แม่หญ้าอ่อน ถึงได้ชอบ คอยวนเวียน ป้วนเปี้ยน เอาตัวเอง มาคอยล่อ จ่อป้อนเขา อยู่แถวๆปาก เขมราชต้องคอยดูแลรับผิดชอบชีวิตปารดี เด็กในความอุปการะของคุณย่าของเขา ถึงแม้ว่าอายุจะห่างกันมากจนพอที่จะเป็นอาหลาน แต่ปารดีก็ยังคงเรียกเขาว่า 'พี่เขม' มาตลอด ด้วยความใกล้ชิดสนิทสนมที่ปารดีมี นับวันมันก็ยิ่งทำให้หัวใจของเขาดวงนี้คอยเอาแต่จะสั่นไหวไปกับเธออยู่เรื่อย ทั้งที่พยายามหักห้ามใจตัวเองแล้วว่าไม่ให้ไปยุ่งกับเธอ ลองทำเป็นผลักไส แต่พอเธอจะไปเข้าจริงๆ ตัวเขาเองก็ถึงกับกระสับกระส่ายจนอยู่ไม่ติดที่ เคยนึกอยากลองทำตามความรู้สึกให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่เขาจะทำอย่างนั้นได้อย่างไรกัน ในเมื่อตอนนี้สถานะผู้ปกครองของเขามันค้ำคอเขาอยู่ อยากเดินไปให้สุดทางก็เดินไม่ได้ แถมอยากจะถอยออกมาหัวใจมันก็ไม่กล้าพอที่จะทำแบบนั้นอีก เขาจึงได้แต่คอยกั๊กทำตัวเป็นมดแดงแฝงพวงมะม่วงคอยกีดกันผู้ชายคนอื่นที่จะเข้ามาทำตัวสนิทแนบชิดกับเธออยู่ร่ำไป สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ ฉบับเพิ่มเติม ไม่อนุญาตให้คัดลอก ดัดแปลง แก้ไขเปลี่ยนแปลงเนื้อหา หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่บนสื่อโซเชียลอื่นโดยเด็ดขาด คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีการใช้คำที่สื่อถึงกิจกรรมทางเพศ เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป