One night stand ที่ตามหากันแทบตาย สุดท้ายก็อยู่แค่ปลายจมูกนี่เอง...
"นี่! ปล่อยได้แล้ว"
“โอ๊ย... ไอ้บ้า ต้องการอะไรอีกฮะ ได้ไปทั้งตัวแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ”
ทรงโปรดเงยหน้าจากซอกคอขาวผ่อง นัยน์ตาเขาส่งประกายกรุ่นโกรธขณะที่สบดวงตาที่มีแววดื้อรั้นของคนในอ้อมกอด
“ผมบอกไปแล้วใช่ไหม ว่าผมไม่วันไนท์กับคุณ”
ผมติดตามผลงานของเขาตั้งแต่ 'Mary Is Happy, Mary Is Happy?' จนถึง 'Heart Attack' ที่แสดงให้เห็นการเล่าเรื่องที่กล้ากับความละเอียดอารมณ์แบบเฉพาะตัว ผลงานเหล่านี้บ่งบอกว่าเขาชอบทดลองฟอร์มและผสมผสานมุกตลกกับความเปราะบางของตัวละคร ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่มีข่าวว่าอู๋จะเริ่มโปรเจกต์ใหม่ ผมรู้สึกว่ามันอาจเป็นอะไรที่ไม่เหมือนใครแน่นอน
คิดว่าผลงานของอู๋ นวพลคือชุดผลงานที่ค่อย ๆ สะสมความกล้าในการทดลองของเขาเอง และสองเรื่องที่คนมักพูดถึงคือ '36' กับ 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' ซึ่งสะท้อนความสนุกและเซอร์ไพรส์ในวิธีเล่าเรื่อง
การดู '36' ทำให้รู้สึกว่าเขาไม่กลัวจะเล่นกับโครงสร้างเวลาหรือจังหวะภาพ ในขณะที่ 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' กลับเป็นการทดลองเชิงเล่าเรื่องแบบเล่นกับแหล่งที่มา (ทวีต) และมอบความสดใหม่ให้กับคนดูที่ชอบความไม่คาดคิด