นวนิยายพ่อลูก

เรื่องราวคาวสวาทของคุณพ่อสามีสุดหล่อ และสะใภ้สาวผู้แสนดี ที่ซ่อนความแซ่บเอาไว้ คนสองคนที่แอบมีใจให้กัน เมื่อต้องมาอยู่ใกล้ชิดในบ้านเดียวกัน แถมฝ่ายเมียของลูกชาย ยังถูกทิ้งให้อารมณ์เปลี่ยว จนคนเป็นพ่อทนดูไม่ได้ ต้องเป็นฝ่ายมาทำหน้าที่

เมื่อดวงบอกว่าเธอต้องมีสามีภายในหกเดือนเท่านั้น..แผนพิชิตหัวใจพ่อเลี้ยงจอมเย็นชาก็เกิดขึ้น.. ++ นางเอกของเราเชื่อเรื่องดวงชีวิตทุกอย่างก็จะเดินตามดวง..แม้กระทั่งการเลือกคู่ชีวิตที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะสมยอมหรือเธอจะไม่ถูกใจแต่ยังไงเธอก็จะต้องเอาเขามาเป็นพ่อของลูกให้ได้ แต่การที่จะให้ใครสักคนมาเป็นพ่อของลูกก็ไม่ได้ง่ายอย่างปอกกล้วยเข้าปากอย่างแรกเธอต้องคิดแผนการเข้าไปอยู่ในชีวิตว่าที่พ่อของลูกด้วยการโกหกว่าเธอไม่มีที่ไปทั้งที่จริงแล้วชีวิตของเธอสุขสบายเช่นเจ้าหญิงในนิยายก็ว่าได้ เรื่องราวหลังจากนี้จะเกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นบ้าง..ติดตามได้ในเรื่อง เล่ห์ลวงใจนายพ่อเลี้ยงได้เลยนะคะ

“นี่มันผิดศีลธรรม! เธอเป็นลูกสาวของเพื่อนรักฉันนะ ให้ตายเถอะ!” ฉันก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด พยายามสะกดกลั้นไม่ให้ตัวเองสั่น “ฉันรู้ดีว่าฉันเป็นใคร” ฉันกระซิบ “แต่มันสำคัญจริงเหรอ? ฉันรู้ว่าคุณต้องการฉันไม่ต่างจากที่ฉันต้องการคุณ หลังจากเมื่อคืน คุณไม่มีวันแกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้หรอก” ฉันหลงใหลผู้ชายคนนี้มานานหลายปี รักเขาอย่างเงียบงันและหมกมุ่น ในขณะที่เขามองฉันเป็นเพียงลูกสาวผู้ไร้เดียงสาของเพื่อนสนิทเท่านั้น ดังนั้นฉันจึงวางแผน สวมหน้ากากปิดบังตัวตน และมอบค่ำคืนอันหุนหันพลันแล่นที่เขาจะไม่มีวันลืม ตอนนี้เขารู้ความจริงแล้ว และตอนนี้เขาก็ไม่อาจตีตัวออกห่างจากฉันได้อีก สิ่งที่เรามีร่วมกันนั้นทั้งอันตราย น่าหลงใหล และผิดอย่างสิ้นเชิง แต่ถ้ามันเป็นความผิดพลาด แล้วทำไมมันถึงรู้สึกถูกต้องเหลือเกิน? เมื่อความลับของเราถูกเปิดเผย มันจะทำลายทุกอย่างหรือไม่ ทั้งชื่อเสียงของเขา ครอบครัวของฉัน และทุกสิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ระหว่างเรา? และเมื่อพ่อของฉันรู้ความจริง จะยังมีอะไรให้กอบกู้อีกหรือเปล่า?

คำโปรย:ชาติก่อนนางทอดทิ้งทั้งลูกและสามีไปเพื่อเอาตัวรอดเพียงคนเดียว เด็กน้อยวัยเพียงสี่หนาวที่ร้องไห้น้ำตานองหน้า ร้องหาท่านแม่ เขาเอาแต่ร้องเรียกท่านแม่อย่าไป อย่าทิ้งเสี่ยวหลงไป ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ สมควรแล้วที่ในชาติปัจจุบันถูกพ่อทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ส่วนแม่ก็ไม่เคยจะดูแลหรือให้ความสนใจเธอเลยสักนิด ใช้ชีวิตอย่างลำบากแสนเข็ญ เมื่อเธอได้กลับมาหาพวกเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอจะขอแก้ตัว ต่อให้ลำบากหรือเหน็ดเหนื่อยเพียงใด ขอแค่ให้ลูกและสามีสุขสบาย ข้าผู้นี้จะเป็นคนหาเลี้ยงพวกเจ้าเอง

หลี่ชิงหลินสามีของฉัน คือเจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในตระกูลหลี่ เขารำคาญเด็กอย่างมากและเป็นแบบนั้นเสมอมาโดย แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปตั้งแต่อี้ปิงอิง น้องสาวต่างแม่ของฉันย้ายมาอยู่ข้างบ้านพร้อมลูกน้อยวัยหกเดือน จู่ ๆ สามีของฉันก็เกิดหลงใหลในตัวเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมา ทั้งชงนมป้อนเอง ทั้งร้องเพลงกล่อม ไม่ว่าจะไปไหนก็อุ้มไปด้วยตลอด เขากลับบ้านตอนเช้ามืดด้วยสภาพเหนื่อยล้าทุกวัน แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มเสมอ เหมือนเด็กคนนั้นได้ครอบครองจิตวิญญาณของเขาไปหมดแล้ว ส่วนฉันกลับกลายเป็นคนไร้ตัวตนในโลกของเขาไปแทน เมื่อสามวันก่อน ฉันขับรถแล้วมีคนจงใจขับปาดหน้าจนเสียหลักพุ่งชนเกาะกลางถนน หน้าผากมีเลือดออก วิงเวียนศีรษะ ฉันโทรหาเขาไปทั้งหมดห้าสิบห้าสาย เขาไม่รับเลยแม้แต่สายเดียว แต่กลับโพสต์รูปเด็กน้อยในหน้าโซเชียลมีเดียส่วนตัว [วันนี้นางฟ้าตัวน้อยยิ้มเป็นแล้ว!] ฉันทนมามากพอแล้ว ในงานเลี้ยงครอบครัวคืนนี้ สมาชิกทุกคนในตระกูลอยู่กันพร้อมหน้า หลังจากฉันดื่มเหล้าแก้วสุดท้ายหมด ฉันก็วางแก้วลง "ฉันจะหย่า" ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน "แกบ้าไปแล้วเหรอ" พ่อแม่ของฉันโวยวายเสียงแหลม หลี่ชิงหลินจับข้อมือฉันไว้ด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ "ฉู่อวี่ แค่เพราะผมมัวแต่ดูแลเด็กจนไม่ได้รับสายจากคุณ คุณถึงขั้นจะหย่ากับผมเลยเหรอ นี่คุณถึงกับอิจฉาเด็กทารกอายุหกเดือนเลยเหรอ" ฉันไม่ได้สบตาเขา แต่มองไปที่รอยจูบชวนบาดตาตรงหลังใบหูของเขาแทน "ในเมื่อคุณรักเด็กคนนั้นมากนัก" ฉันพูดอย่างใจเย็น "งั้นฉันก็ช่วยให้คุณสมใจอยากแล้วไง ให้คุณไปเป็นพ่อของเด็กคนนั้นซะเลย"

วันไนท์สแตนที่ไม่ตั้งใจเธอจึงกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวของเด็กแฝดสุดแสบทั้งคู่ตามหาพ่อตัวเองจนพบความน่ารักสองแสบทำให้เขาต้องลดตัวลงมาจีบหญิงเป็นครั้งแรกแล้วเขาจะทำอย่างไรจีบแม่ของลูกทำไมมันยากอย่างนี้วะ