นุ๊กสุทธิดา

เพราะพ่อเสีย และแม่แต่งงานใหม่ นภิศาจึงถูกแม่นำมาฝากกับเจ้านายเก่าในตอนที่เธอเริ่มเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เพราะกลัวปัญหาพ่อเลี้ยงลูกเลี้ยง แต่เธอกลับต้องมาเป็นเด็กเลี้ยงของลูกชายเจ้าของบ้านตั้งแต่ที่ยังเรียนไม่จบ จนกระทั้งทำงาน ความสัมพันธ์ไม่ต่างจากเมียบำเรอ เมื่อเธอท้องเขาก็ให้ไปทำแท้ง แม้จะรักเขาแค่ไหน เธอก็ทนทำร้ายลูกอีกเป็นครั้งที่สองไม่ได้แล้ว หนทางเดียวที่เธอจะหลุดพ้นจากพันธะที่ไร้ใจ และเพื่อการรักษาชีวิตลูกไว้ คือการหนีไปให้ไกลจากคนใจร้ายที่เธอรัก

ใจกลางเมืองกรุง ในคืนฝนตกสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ คือฉากชีวิตของ “รินรดา” หญิงสาวที่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางความหรูหราในเมืองใหญ่ หลังจาก “อาทิตย์” ผู้เป็นทั้งความรักและบาดแผลในหัวใจของเธอ ถูกต้องโทษจำคุก ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เต็มไปด้วยความผูกพันที่ทั้งหวานและเจ็บปวด เลิกรากันนับครั้งไม่ถ้วน แต่ผู้ชายที่รู้จักเธออย่างลึกซึ้งเกินใครก็คือเขา แม้เขาจะมีข้อเสียมากมาย และทำให้เธอร้องไห้หลายครั้ง แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่า “มีค่า” เมื่อเวลาผ่านไป เธอได้รับจดหมายและความจริงบางส่วนที่เปิดเผยว่าอาทิตย์เพียงรับผิดโดยที่ตัวเองไม่ได้ก่อเพื่อปกป้องผู้หญิงคนอื่น ซึ่งเป็นอดีตของเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง และความจริงที่ทำให้หัวใจเจ็บลึกขึ้นทุกครั้งที่รับรู้ รินรดาก็ยังไม่สามารถตัดใจจากเขาได้ จนวันที่อาทิตย์ได้รับการปล่อยตัว ทั้งคู่กลับมาเผชิญหน้ากับโลกความจริงที่ไม่สวยงาม มีคดีติดตัว แรงกดดันจากสังคม และบาดแผลในใจที่ยังไม่หาย แต่ท่ามกลางความไม่สมบูรณ์แบบนั้น ทั้งสองกลับเรียนรู้ว่าความรักไม่ได้หมายถึงความถูกต้องเสมอไป หากแต่คือการเลือกจะอยู่ข้างใครสักคน แม้โลกทั้งใบจะไม่เห็นด้วยก็ตาม

เขาหายไปนานหลายปีและกลับมาช่วยเหลือเธอเอาไว้จากมารดาเลี้ยงใจร้าย... +++ “เอกสารสำคัญให้ผมเป็นผู้ปกครองของดรุณีต่อจากนี้เป็นต้นไป” “ได้ยังไงกัน ยายหนูดีเป็นลูกเลี้ยงของฉัน จะยกให้ใครง่ายๆ ได้ไง” “หนี้สินของคุณผมก็จ่ายให้แล้ว จะเอายังไงอีก” พจน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน “คุณพจน์เป็นผู้ชาย จะยกเด็กผู้หญิงให้อยู่ในการดูแลได้ยังไง ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย” จินตนาเริ่มหัวหมอ “แล้วจะเอายังไงครับ ผมไม่ชอบอ้อมค้อมมากความคุณก็รู้ดี” “ยายหนูดีอายุสิบแปด แต่งงานได้แล้ว คุณจะแต่งงานกับยายหนูดีไหมล่ะ ถ้ายอมแต่งถึงจะพาไปได้” คนหัวหมอยังพูดต่อ ดรุณีได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับตาโต หันไปมองหน้าพจน์ พจน์รักสันโดษและหวงความโสดเป็นอันมาก คงไม่ยอมแต่งงานกับเธอง่ายๆ ดรุณีคิดอย่างเศร้าใจ แต่ประโยคตอบกลับของพจน์ทำให้เธอต้องเงยหน้ามองเขาอย่างตกตะลึง “ผมยินดีรับหนูดีเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายตอนนี้เลย ถ้าคุณต้องการแบบนั้น”

"นิด" สาวสวยพรหมจรรย์ไร้ญาติ ไร้ครอบครัวจนต้องมาหางานทำในกรุงเทพ แต่ดันโชคร้ายที่ไม่มีใครรับเธอเข้าทำงาน จึงลงท้ายด้วยการไปขายบริการเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ แต่การเดินทางเส้นทางสายเทานี้ไม่ได้โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ เธอต้องทนมือชายนับพันเพื่อไขว่คว้าอิสรภาพ

" ผมชอบน้องหมอ " ดุจดวงใจ ที่ถูกสารภาพความรู้สึกอย่างไม่ทันตั้งตัว ค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากมือของเขาช้าๆ การไม่ตอบเป็นคำพูด แต่การกระทำของเธอ มันชัดเจนแล้วว่า "ผมจะจัดการความรู้สึกของผมเอง " ดุจดวงใจ ชื่อที่มีความหมาย แปลได้ตรงตัว สาวน้อยที่เกิดมาพร้อมกับ คำว่า พร้อมทุกสิ่งอย่าง รูปเป็นทรัพย์ ครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม แถมยังมีสติปัญญา อันแสนชาญฉลาด สาวน้อยที่ใครหลายต่อใครคน อยากจะให้ลูกชายตัวเอง เกี่ยวดอง แต่ทว่า เธอที่ชื่อ ดุจดวงใจ ก็หมายความว่า คนในครอบครัว ก็ทะนุถนอม ดั่งไข่ในหิน และ คนที่จะเข้ามา ต้องทำให้มั่นใจว่า จะดูแด ดุจดวงใจ คนนี้ อย่างดีที่สุด อดีตของเขา ทำให้ทุกคนต้องกลัว และ ต้องการจะขัดขวาง แต่เพราะเธอคือดุจดวงใจ เขาจึงทำทุกทาง แม้ใครจะขวางก็ตาม

“กลางวันแสกๆ ไม่อายฟ้าอายดิน” พันศักดิ์เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า เด็กสาวใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ตัวสั่นเทาสะบัดมือหนีมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินกระเผลกๆ ออกจากกระท่อม หนุ่มใหญ่สบถยาวเหยียดเมื่อหันไปเห็นก้นขาวๆ ของเด็กสาววัยสิบแปด เธอเอาเสื้อผ้าขาดๆ ปิดบังเนื้อตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินหนีด้วยเนื้อตัวสั่นเทา “จะไปไหน” ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรตามมากระชากแขนเล็กของเด็กสาว เธอสะดุ้งสุดตัวยังร้องไห้ไม่ขาดสาย “มังคุดจะกลับบ้าน” มังคุดตอบเสียงสั่นๆ สะอื้นจนตัวโยน “เดินแก้ผ้าไปแบบนี้น่ะเหรอ” ขาเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจไม่น้อย “แล้วจะให้มังคุดทำยังไง” เด็กสาวถามเสียงสะอื้น “เอาใบกล้วยปิดไหมกันอุจาดตา” เขาประชดแต่เธอกัดปากตัวเองแล้วสะบัดมือหนี “โกรธรึที่มาขัดจังหวะ” พันศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นถาม “ปากร้าย มังคุดไม่เคยคิดจะมีผัวทีเดียวสิบคนหรอกนะ” “อ้อ... นึกว่าอยาก” “ลุงศักดิ์!” เธอเสียงดังใส่เขายังร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาเปรอะเปื้อน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!