บ่วงเชือก

...เมื่อเธอได้หายไปจากชีวิตของเขา เมื่อ 5 ปีก่อน ...และวันนี้เธอกลับมา...พร้อมกับบ่วงที่ติดมากับเธอ ...แล้วเขาจะทราบหรือไม่ ว่าบ่วงรักที่เขามอบให้เธอในวันนั้น คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง..

"ตัดไม่ขาดหรอก... มีแต่จะทำให้เธอนุ่มนิ่มขึ้นกว่าเดิมต่างหาก" "กลัวอะไรล่ะ? ผมก็แค่กำลังสั่งสอน ว่าต้องทำยังไงถึงจะเปิดข้อต่อในส่วนที่ลึกที่สุดของร่างกายออกได้ต่างหาก" ภายในห้องซ้อมเต้นไร้ผู้คนในยามดึกสงัด ฉันสวมชุดสำหรับฝึกซ้อมสีชมพูคู่กับกางเกงตัวจิ๋วบางเฉียบ ถูกเสิ่นจือเหยา มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งคลับหรูผู้มีท่าทางเคร่งขรึม กดร่างของฉันแนบลงกับแผ่นกระจกอันเย็นเยียบอย่างดุดัน ฉันถูกบังคับให้ทำท่วงท่าฉีกขาและแอ่นเอวลงต่ำในท่าสะพานโค้งอันแสนน่าอับอาย ทั่วทั้งตัวชโลมชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ฝ่ามือใหญ่หนาคู่นั้นของเขา ครูดผ่านผิวเนื้ออันอ่อนนุ่มและบอบบางตรงต้นขาด้านในของฉันไล่ขึ้นไปด้านบนอย่างเชื่องช้า ก่อนจะบดขยี้และเค้นตรงจุดเสียวซ่านซ้ำ ๆ อย่างหยาบโลนและร้ายกาจ ทุก ๆ ท่วงท่าในการยืดเหยียดร่างกายจนสุดขีดจำกัด ต่างทำให้จุดซ่อนเร้นของฉันถูกเปิดเปลือยสะท้อนบนแผ่นกระจกตรงหน้า ความเสียวซ่านขั้นสุดยอดแล่นปราดจากปลายกระดูกสันหลังพุ่งตรงดิ่งขึ้นสู่สมอง เรียวขาทั้งสองข้างของฉันอ่อนเปลี้ยเพลียแรง หยาดน้ำหวานแห่งความกระสันรัญจวนหลั่งไหลจนเปียกชุ่มถุงน่อง ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะได้ส่งเสียงสะอื้นไห้วิงวอนขอความเห็นใจ ความเป็นชายอันใหญ่โตที่แข็งขึงและร้อนผ่าวภายใต้กางเกงสแลกตัวหรูของเขา ก็บดกระแทกเข้าใส่ร่องสะโพกอันอวบอิ่มของฉันอย่างแรง ก่อนจะโหมทะลวงแทรกเข้าใส่ร่างของฉันด้วยความกระหายจนทำให้ฉันแทบเป็นบ้า...

ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ ทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ถูกขังในเรือนจำลับที่ไม่มีใครเคยได้กลับออกมา นางคือบุปผาที่ถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยโชคชะตา

เพราะเย่อหยิ่ง ถือตัว และเหยียดทุกคนที่ต่ำต้อยกว่า จึงทำให้ใครๆ ก็มองว่าเธอ "ร้ายกาจ" แต่ทว่า...นั่นเพราะเธอร้ายกาจจริงๆ หรือเพราะเธอสร้างสิ่งเหล่านั้นขึ้นมา เพียงเพราะเธอกำลังเผชิญกับปัญหาบ้านแตก! และความรัก ความเป็นหนึ่งในครอบครัวถูกแย่งชิงจาก "เขา" ผู้เป็น "คนนอก" ครอบครัว เพราะเขาได้รับความไว้วางใจและเชื่อมั่นจากครอบครัวของเธอมากกว่าเธอเสียอีก เธอจึงเกลียดเขาอย่างมากมาย และต้องกดเขาไว้ให้เป็นเพียง "เด็กในบ้าน" อย่าให้เขาเข้ามาชุบมือเปิบ ฮุบทุกอย่างในบ้านของเธอ และเมื่อเธอค้นพบว่า เขาหลงรักเธอ และหมายปองดอกฟ้าอย่างเธอ เธอจึงวางแผนขุดหลุมล่อ วาง บ่วงเสน่หา เพียงเพื่อให้เขาพบกับความผิดหวังและทุกข์ทรมาน โดยที่ไม่รู้เลยว่า เธอเองต่างหาก...ที่จะตกอยู่ในบ่วงเสน่หาที่วางไว้เอง!

พิสุทธิ์ = หนุ่มอีสานวัยเบญจเพศที่เบื่อเรื่องงมงายเต็มที จอง = หนุ่มอีสานตัวซีดที่ออกหากินตอนกลางคืน เมื่อคนคุ้นเคยกลับมาเจอกันในเทศกาลผีแม่หม้ายท่ามกลางบรรยากาศเป็นใจกลางทุ่งนาฝนตกพรำๆ คนนึงมาจับกับแต่อีกคนดันจับทายาทปอบมาทำเมีย ตำนานพาเมียหนีแม่ไปอยู่เมืองกรุงเพราะติดใจยัยน้องจึงอุบัติขึ้น คำเตือน ไม่มีผี มีแต่ผัว

‘พันธะ’ จอมปลอมที่เขาและเธอสร้างขึ้น กลับกลายเป็นบ่วงร้อยรัดแห่ง ‘สิเน่หา’ “จูบแรก สั่งสอนที่คุณคิดจะแอบเขี่ยผมลับหลัง” ปัฐวิกรผละมากระซิบชิดปากเล็ก ลมหายใจร้อนถี่รัวต่างก็รินรดกันทำให้รู้ว่าอารมณ์ทั้งสองไม่อยู่ในอาการปกติ “ฉัน...ผิดตรงไหน” คนตัวเล็กยังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับเธอ “ไม่ผิดงั้นเหรอ ดื้อนัก ต้องปราบเสียให้เข็ด” คนได้ยินคิดไปว่าอีกฝ่ายยังดื้อกับเขา ปล่อยให้หญิงสาวมีเวลาพักแค่ชั่วอึดใจชายหนุ่มก็ประทับริมฝีปากลงมาหาเธออีกครั้ง มาธาวียังหายใจไม่พอเลยด้วยซ้ำ === สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ห้ามมิให้คัดลอกเนื้อหา ดัดแปลง แก้ไข ทำซ้ำ หรือเผยแพร่ในสื่อดิจิทัลและรูปแบบอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต