รำ

“ผู้หญิงนี่เอามาทำอะไรได้บ้างเล่า...ถ้าไม่จับลงนอนหงายแล้วเราอยู่ข้างบนน่ะ ฮึ...นายบอกฉันทีเถอะ...หรือนายจะให้ฉันเอาแม่คนนั้นมานั่งไว้บนแท่นปูผ้าขาวลาดกราบวันละสามเวลา จะได้เจริญกับตัวเอง” คำพูดอย่างผยอง ดูหมิ่นนี้ ออกจากปากเขา ภิไธย หนุ่มเข้าขั้นเศรษฐี ปากร้าย เอ่ยถึงผู้หญิง ช่างไม่น่ารัก ส่วนเธอ เกนเกด คือผู้หญิงคนนั้น คนที่มีงาน นางรำ เป็นอาชีพ เธอรับงานรำตามแต่คนจ้าง งานที่เป็นเงิน เธอมีสโสแกนว่า ไม่ใช่แค่เพียงอาชีพ แต่คือลมหายใจ เธอมองงาน เป็นลมหายใจ!!! และเพราะต้องรักษาลมหายใจทั้งของตัวเองและญาติผู้ใหญ่รวมถึงคนรักที่บาดเจ็บสาหัสมาจากสงครามชายแดน ทำให้เธอรับการว่าจ้างจาก ชนา ไปรำอวยพรวันเกิดให้กับภิไธย จุดเริ่มต้นของมนตรา ที่สอนบทเรียนให้ชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองยอมรับว่าหัวใจที่มีขนาดก้อนเนื้อเท่ากำปั้นนั้นสำคัญเพียงใด เธอขายศิลปะการร่ายรำ สมคำว่า นางรำ แต่เธอไม่มีวันขายหัวใจ ที่มันหมายรวมถึงคำว่าศักดิ์ศรี พบกับเธอ เกนเกด สาวสวย หัวใจทระนง ใน นางรำ

ความสวยของคุณหนูวิรามรเป็นที่ยอมรับของผู้พบเห็น ความเซ็กซี่ดึงดูดสายตา หนุ่มๆก็ไม่ปฏิเสธ แต่ความเย่อหยิ่งของเจ้าหล่อนนี้สิ ได้จุดความหมั่นไส้รุนแรงจากชายหนุ่มผู้หนึ่ง จนอยากมอบบทเรียนให้หล่อนได้รู้ว่า ต่อให้เป็นนางหงส์ทะนงตนสักเพียงไหน ยามถูกครอบงำด้วยไฟตัณหาราคะก็ไม่ต่างไปจากคนทั่วไป แต่ๆๆ ดูเหมือนคนคิดเด็ดปีกนางหงส์หวังให้ร่วงหล่นสู่ดินเพื่อให้บทเรียนแก่หญิงสาวจะลืมคำพังเพยที่ว่า'หมองูตายเพราะงู'หรือ 'ดาบนั้นคืนสนอง' “นับแต่นี้ไป ถ้าวิไม่อนุญาต ห้ามแตะต้องเนื้อตัววิเป็นอันขาด!” “อะไรนะ?” เสียงห้าวแทบจะฟังเป็นตะโกน “น่าจะได้ยินชัดแล้วนี่คะ” “ไม่! อย่ามาตั้งกฎบ้าๆ แบบนี้เชียว” “นี่ไม่ใช่กฎค่ะ มันคือบทลงโทษ" “นี่มันบ้าชัดๆ!” “ก็ใครล่ะทำเรื่องบ้าๆ ขึ้นก่อน” วิรามรแหวก่อนลดเสียงลงเมื่อพูดต่อเสียงเย็น “แล้วก่อนจะโมโหคนอื่นที่ตกเป็นเหยื่อ โกรธตัวเองก่อนดีมั้ยคะ” “จะลงโทษอะไรก็ทำเลยสิ ทำไมจะต้องมาจำกัดสิทธิ์เรื่องนี้ด้วย” ...อิอิ คนกำลังรักกำลังหลงเหี่ยวแห้งหัวโตก็งานนี้ อะไรที่เคยได้กินก็จะไม่ได้กิน

นิยายชุดนี้ จะเป็นชุดแม่ทัพ 1.แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร้ายรำ สาวน้อยหลี่ลี่หลินฝึกฝนเพื่อการร่ายรำมาหลายปี เหตุไฉนจู่ๆแม่ทัพหนุ่มก็อุ้มนางออกมาแล้วโยกย้ายส่ายสะโพกใส่นางไม่ได้หยุด เขาทำเช่นนี้กับนางได้อย่างไรกัน สุดฟินซาบซ่านไปกับสาวงามและแม่ทัพผู้เอาแต่โยกส่ายโดยไม่ชอบพูดมาก 2.อย่ารังแกข้าเลยท่านแม่ทัพ นางเป็นเพียงคุณหนูน้อยผู้อ่อนแอซึ่งทำการค้าเพื่อหาเงินทอง  เหตุใดจึงต้องจับตัวนางมาคาดคั้นเช่นนี้ ขอความเมตตาสักนิดเถิด อย่ารังแกข้าด้วยของใหญ่เช่นนั้นเลยท่านแม่ทัพใหญ่เจ้าขา ซูฟาง คุณหนูสามสกุลซูบุตรสาวคหบดีเจ้าของร้านแพรพรรณขนาดใหญ่ซึ่งบิดาไม่ใคร่ใส่ใจ แต่นางหรือจะแยแสในเมื่อมีการค้าอื่นในมือซึ่งได้เงินทองมากกว่าหลายเท่านัก เพียงแต่ การค้านี้ออกจะอันตรายเกินกว่าคาดคิด ด้วยต้องถูกตามล่าหาตัวในฐานะเจ้าของตัวจริงมาให้จงได้ โดยเฉพาะแม่ทัพผู้เป็นเจ้าของร่างกายสูงใหญ่และท่อนกายอวบล่ำ กับบุตรชายหัวหน้าเผ่าซึ่งคอยตามติดสลัดอย่างไรก็ไม่ยอมหลุด นางคงต้องใช้ใบหน้าไร้เดียงสากับท่าทางอ่อนแออ่อนหวานเพื่อร้องขอให้พวกเขาเมตตา โปรดอย่ารังแกข้าเลย ท่านแม่ทัพเจ้าขา ข้าไม่ไหวแล้ว นิยายแนวคู่เดียวไม่มีนอกกายนอกใจ แต่ความแซ่บความฟินจัดหนักจัดเต็มไม่มีแผ่ว

เดือนพิลาส หรือ แอนนี่ ลูกแม่ดาวเรือง กับ พ่อลุคส์ หรือ เจ้ากุ๊ก หลาน ยายดวง เดินทางกลับบ้านช่วงซัมเมอร์ หลังจากเกิดวิกฤต 911 เมื่อปี 2544 เธอตกบันไดพลอยโจนเป็น นักร้องหมอลำ เมื่ออินทิรา นักร้องวงพิณเพลินประสบอุบัติเหตุ เธอต้องขึ้นเวที ชีวิตจะสนุกสนานเฮฮาแค่ไหนกันหนอ ในนามเดือนเด่น แดนดาว MOONLIGHT STARLAND กับตำนานตำมั่วของยายดวง กับตำนานเพลงหมอลำที่สาวฝรั่งลำได้เสนาะหูด้วยลูกคอสามชั้น ช่วงเวลาซัมเมอร์ที่หัวใจเธอเผลอรัก จะทำให้เป็นรักนิรันดร์ไหม ถามหาหัวใจ ได้เลย

พริ้มเพราปรือตาขึ้นมองฝ้าเพดาน อาการปวดศีรษะรุมเร้าจนแทบระเบิด ทว่ายังไม่เท่าร่างกายทุกสัดส่วนที่ร้าวระบมอย่างที่สุด เธอนอนนิ่งๆ เพื่อรวบรวมสติ ถึงจะเมาปลิ้นแค่ไหนแต่จำได้เสมอว่าเมื่อคืนทำอะไรมาบ้าง และพอนึกออกว่าทำอะไรลงไป ก็หันมาหาคนที่นอนอยู่ข้างกัน แขนข้างหนึ่งของพ่อเทพบุตรรูปงามวางพาดอยู่ที่เอวของเธอ “คุณพระคุณเจ้าช่วยด้วยเถอะ แกนอนกับใครวะนังพริ้ม!” ถามตัวเองหนักๆ แต่เสียงเบาเพียงกระซิบ จับแขนเขาออกจากเอวท่ามกลางเสียงอืออาไม่พอใจของคนที่ยังหลับ พริ้มเพราลุกมานั่ง ตรงนั้นที่บอบช้ำรุนแรงมันเจ็บเกินจะกล่าว กายเนื้อเปล่าเปลือยยังมีรอยจ้ำช้ำเลือดจากการถูกดูดดึงด้วยริมฝีปาก มองเห็นแล้วให้ใจหาย อุตส่าห์ถนอมความสาวมาตั้งยี่สิบแปดปี สุดท้ายมาเสียให้กับใครก็ไม่รู้ “บ้าบอที่สุด แต่เอาวะ หน้าตาดีลีลาเด็ด อภัยให้ก็ได้ เฮ้อ..”

“ขอโทษนะป้า ฉันได้ยินป้าพูดถึงเถาวัลย์...เถาวัลย์อะไรเหรอ??” “อ๋อ เถาวัลย์รัญจวนน่ะค่ะ” ป้าพะยอมหันมองรอบกายเหมือนกลัวจะมีใครได้ยินเข้า เหมือนเรื่องที่แกกำลังจะพูด เป็นสิ่งต้องห้าม “มันเป็นของหายากค่ะคุณม่าน มีแค่ในหุบเขารัญจวนกลางป่าลึก ผลของมันมีฤทธิ์เดชช่วยให้เครื่องเพศสตรีเปล่งปลั่งเหมือนสาวบริสุทธิ์ ถ้าสตรีคนใดได้ใช้เถาวัลย์รัญจวนสักครั้ง เครื่องเพศจะฟิตเปรี๊ยะไปเป็นสิบปี หากชายใดได้เสพสังวาสด้วยก็จะติดอกติดใจ ไม่มีทางลืมรสลืมกลิ่นได้เลย”