วันเดอร์วูแมน 2

ความตื่นเต้นที่ยังติดอยู่ในความทรงจำคือการเห็นโปสเตอร์ของ 'Wonder Woman 1984' ประกาศวันฉายในไทยอย่างเป็นทางการว่าเข้าโรงวันที่ 17 ธันวาคม 2020

ในวันนั้น ผมเดินเข้าโรงพร้อมกับความคาดหวังแบบเด็กผู้ใหญ่วัยทำงานที่ยังอยากเห็นหนังซูเปอร์ฮีโร่บนจอใหญ่ บรรยากาศตอนซื้อบัตรยังมีคนพูดถึงการฉายพร้อมกันบางประเทศและการสตรีมในต่างประเทศ แต่สำหรับการฉายในไทย เวลาที่โรงหนังประกาศแล้วที่นั่งก็เริ่มเต็มไวเหมือนกัน เหมือนความรู้สึกตอนที่ได้ไปดู 'Tenet' รอบเปิดตัวปีนั้น ความต่างคือธีมและโทนของหนังที่ทำให้คนพูดคุยกันยาว

ผมยังจำรายละเอียดเล็ก ๆ ของการออกแบบโปสเตอร์เมืองไทยและตัวเลือกรอบฉายที่หลากหลายได้ การไปดูรอบแรกของหนังเรื่องนี้ให้ความรู้สึกพิเศษตรงที่ได้เห็นฉากแอ็กชันบนหน้าจอใหญ่และเพลงประกอบที่เข้ากับภาพมาก แม้กระแสวิจารณ์ในต่างประเทศจะแตกต่างกัน แต่ว่าการได้ประสบการณ์ชมในโรงที่ไทยเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2020 นั้นถือเป็นความทรงจำที่ชัดเจนในฐานะคนดูที่ชอบดูหนังจอใหญ่

ฉากเปิดที่เต็มไปด้วยแสงนีออนและดนตรียุค 80 พาฉันย้อนเวลาเข้าไปในบรรยากาศที่หนังเลือกใช้เป็นฉากหลังของเหตุการณ์ทั้งหมด ในภาพรวม 'Wonder Woman 2' เล่าเรื่องของไดอาน่าเมื่อเผชิญหน้ากับความปรารถนา ความโลภ และผลพวงจากการได้สิ่งที่อยากได้โดยไม่คิดถึงราคา

โครงเรื่องหลักเริ่มจากการที่ตัวละครสองคนพบกับวัตถุหรือแรงงานบางอย่างที่ทำให้ความปรารถนาของคนกลายเป็นจริง — เหตุการณ์ที่ดูเหมือนให้โอกาส แต่กลับนำมาซึ่งความโกลาหลและการทดสอบจริยธรรม ไดอาน่าต้องตัดสินใจระหว่างการใช้พลังเพื่อเติมเต็มความต้องการส่วนตัวหรือการยืนหยัดเพื่อตามรักษาความยุติธรรมและปกป้องคนอื่น ๆ ระหว่างทางมีทั้งฉากแอ็กชันที่เน้นทักษะการต่อสู้และฉากคาแรกเตอร์ที่เปิดเผยความเปราะบางของตัวละคร

จุดที่ชอบคือการเล่นกับธีมคลาสสิกของฮีโร่ที่ต้องเลือกเส้นทาง วิธีเล่าไม่เพียงแค่โชว์พลัง แต่ยังเน้นผลทางอารมณ์และความสัมพันธ์ด้วย ผลบางช่วงมีความตลกร้ายแบบที่เตือนให้นึกถึงบรรยากาศยุค 80 อย่าง 'Back to the Future' ขณะเดียวกันก็มีท่วงทำนองของความเศร้าทางศีลธรรมแบบภาพยนตร์แนวดราม่าผสมซูเปอร์ฮีโร่ หนังจบด้วยโน้ตที่ให้ทั้งความหวังและคำถามค้างคา ทำให้ยังคงคิดถึงตัวละครและบทเรียนของเรื่องต่อไป

รายชื่อนักแสดงหน้าใหม่ที่โดดเด่นใน 'Wonder Woman 2' ทำให้ฉากใหม่ๆ ดูสดและมีมิติขึ้นอย่างชัดเจน — Kristen Wiig, Pedro Pascal และ Lynda Carter ถูกพูดถึงมากที่สุด

Kristen Wiig รับบทเป็นบาร์บารา มินเนอร์วา ซึ่งการแสดงของเธอเปลี่ยนจากคนธรรมดาไปสู่สิ่งที่ดุร้ายและซับซ้อนในเวลาเดียวกัน ฉันชอบวิธีที่เธอถ่ายทอดความเปราะบางก่อนจะกลายเป็นชีตาห์ ทำให้ฉากการเปลี่ยนแปลงและการต่อสู้มีน้ำหนักอารมณ์มากขึ้น

Pedro Pascal เข้ามาในบทแมกซ์เวลล์ ลอร์ดและเติมพลังให้เรื่องด้วยเสน่ห์แบบคนนอกและความลึกลับของตัวละคร ตอนที่เขาปรากฏตัวตามหน้าจอทีวีหรือในฉากที่ชักจูงผู้คน เห็นได้ชัดว่าบทนี้เป็นคีย์สำคัญของโทนเรื่อง ส่วน Lynda Carter แม้จะเป็นบทสั้นแต่เป็นการส่งสัญญาณเชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบันได้อย่างน่าสนุก — การปรากฏตัวของเธอเป็นเหมือนอีสเตอร์เอ้กที่แฟนเก่าแฟนใหม่ยิ้มได้

โดยรวมแล้ว นักแสดงหน้าใหม่เหล่านี้ไม่ได้มาเพียงชื่อเสียง แต่ช่วยขยายโลกของหนังให้มีความหลากหลายทั้งด้านอารมณ์และจังหวะ ฉันรู้สึกว่าพวกเขาทำให้ฉากสำคัญมีพลังขึ้นและช่วยผลักดันไอเดียของเรื่องให้น่าสนใจยิ่งขึ้น

เคยรู้สึกตื่นเต้นกับความกล้าของหนังในฉากแอ็กชันหลายจังหวะที่ 'Wonder Woman 1984' กล้าโยนความดราม่าเข้ากับความอลังการของบู๊ได้พร้อมกัน

ฉากที่ฉันประทับใจแรกสุดคือการปะทะระหว่างไดอาน่าและบาร์บาร่าในพื้นที่ปิด—มันไม่ได้เป็นแค่อวดพลัง แต่เป็นการต่อสู้ที่ถ่ายทอดมิติของความสัมพันธ์ระหว่างสองคนได้ชัดเจน การเคลื่อนไหวของกล้องกับจังหวะคัตทำให้ทุกหมัดทุกการหวด เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสูญเสียที่แฝงอยู่ข้างใน แสงเงาในฉากนั้นยังช่วยเน้นความอันตรายของตัวละครอีกด้วย

อีกฉากหนึ่งที่ทำงานได้ดีในแง่การวางสเกลคือช่วงที่ความวุ่นวายจากคำอธิษฐานแพร่ไปทั่วเมือง ฉากนี้เปลี่ยนจากความเป็นส่วนตัวของตัวละครไปสู่ความอลหม่านระดับมวลชน การออกแบบฉากและเอฟเฟกต์สะท้อนความเสน่หา-ตราบาปของพลังที่ใช้ผิดทาง สุดท้ายการเผชิญหน้ากับตัวร้ายหลักบนพื้นฐานของความเป็นมนุษย์มากกว่าพลังวิเศษ ทำให้ไคลแม็กซ์มีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่าการโชว์พลังเพียงอย่างเดียว ฉันออกจากโรงด้วยความประทับใจในความกล้าเล่าเรื่องผ่านแอ็กชันที่เต็มไปด้วยหัวใจ

ไม่คิดเลยว่าการดู 'Wonder Woman 2' ครั้งแรกจะทำให้ฉันกลับมาคิดต่อความเชื่อมโยงของจักรวาลดีซีกับตัวละครอื่นๆ นานขนาดนี้ ฉันมองเรื่องนี้เหมือนหนังเดี่ยวที่มีสายใยค่อยๆ ทอออกมา ไม่ได้ผูกปมใหญ่เหมือนหนังทีมฮีโร่ แต่มีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เชื่อมต่อให้รู้สึกว่าโลกเดียวกัน

การเล่าเรื่องที่ย้อนไปในช่วงเวลาหนึ่งทำให้หนังยืนได้ด้วยตัวเองมากขึ้น ฉันชอบที่มันขยายมุมมองของไดอาน่า: ไม่ใช่แค่ฮีโร่พลังเหนือมนุษย์ แต่ยังเป็นคนที่มีมรดกทางเทพเจ้าและความเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์มนุษย์ การแทรกองค์ประกอบจากตำนานอเมซอนและความสัมพันธ์ส่วนตัวของเธอทำให้เหตุการณ์ในหนังอื่นๆ ของจักรวาลเป็นเรื่องที่ผู้ชมเข้าใจได้ลึกขึ้น แม้ว่าเนื้อเรื่องหลักจะไม่โยงตรงกับพล็อตของหนังเรื่องอื่นๆ ก็ตาม

ท้ายที่สุดแล้วฉันมองว่า 'Wonder Woman 2' ทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน: เป็นหนังเดี่ยวที่สมบูรณ์และเป็นชิ้นส่วนในจักรวาลที่ใหญ่กว่า ผู้ชมที่ติดตามผลงานอื่นๆ ของดีซีจะเก็บรายละเอียดเล็กๆ ไว้เป็นรางวัล แต่คนที่เข้ามาดูเพราะตัวละครและธีมก็สามารถพอใจด้วยตัวหนังเองได้ เหมือนกับว่ามันยอมให้ทั้งคนที่รักการเชื่อมต่อจักรวาลและคนที่อยากดูเรื่องของไดอาน่าเพียงลำพังอยู่ด้วยกันได้อย่างพอดี

แนะนำให้เริ่มจาก 'Wonder Woman' (2017) เป็นประตูแรกสำหรับคนที่อยากเข้าใจตัวละครนี้ได้เร็วและชัดเจน

หนังภาคนี้เล่าเรื่องรากเหง้าของไดอาน่าในฉากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทำให้เห็นว่าทำไมเธอถึงยึดมั่นในความยุติธรรมและความเมตตา ฉากอย่าง No Man's Land ดูแล้วมีพลังจนทำให้ภาพรวมของตัวละครชัดขึ้น การผสมกันของโทนอ่อนและความจริงจังในบางฉากทำให้คนที่ไม่คุ้นเคยกับจักรวาลภาพยนตร์ของค่ายนี้เข้าใจแรงจูงใจของเธอได้ทันที

ความประทับใจส่วนตัวของฉันมาจากการที่หนังไม่รีบร้อนปูพื้นความสัมพันธ์ระหว่างไดอาน่ากับสภาพแวดล้อมรอบตัว เลือกใช้เวลาให้ผู้ชมรู้สึกผูกพันแบบค่อยเป็นค่อยไป แนะนำให้ดูภาคนี้ก่อนแล้วค่อยต่อด้วย 'Wonder Woman 1984' ถ้าชอบสำรวจมุมมองที่ต่างกันของตัวละคร เพราะจังหวะและธีมของสองภาคค่อนข้างต่างกันมาก ดูภาคแรกก่อนจะช่วยให้การรับชมภาคต่อมีน้ำหนักและเข้าใจพัฒนาการของเธอได้ดียิ่งขึ้น

เพลงประกอบของ 'Wonder Woman 1984' ให้ความรู้สึกเป็นงานภาพยนตร์มากกว่าจะเป็นซิงเกิลฮิตของวิทยุ ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันหลงใหลในมันมากกว่าคนทั่วไป

ฉันคิดว่าจุดเด่นของอัลบั้มคือธีมหลักที่ฮันส์ ซิมเมอร์สร้างขึ้น—เสียงออร์เคสตราและสังเคราะห์ผสมกันอย่างลงตัว ทำให้ฉากใหญ่ ๆ ของหนังมีแรงกระแทกทางอารมณ์แม้จะไม่มีเพลงป็อปที่ขึ้นชาร์ต เพลงที่แฟน ๆ มักหยิบไปคัฟเวอร์หรือใช้ในมอนต์จากคลิปคือชิ้นส่วนธีมหลักกับคิวแอ็กชันบางตัว เพราะมันติดหูและปรับแต่งง่ายสำหรับวงเครื่องเป่า กีตาร์ หรือสังเคราะห์เล็ก ๆ

มุมมองส่วนตัวคือฉันชอบฟังซาวด์แทร็กทั้งแผ่นซ้ำ ๆ เพราะมันทำหน้าที่เหมือนพาเราไปเที่ยวในโลกของหนังได้ยาว ๆ แทนที่จะตามหาเพลงเดียวที่ฮิต ฉากอารมณ์บางตอนเมื่อได้ฟังซาวด์แทร็กเบา ๆ แบบนี้กลับอยู่ในหัวฉันนานกว่าท่อนฮุคของเพลงป็อปหลายเพลงอีก ช่วงที่เปิดฟังบ่อย ๆ เจอคนทำรีมิกซ์แล้วรู้สึกว่าแม้จะไม่ดังในชาร์ต แต่ผลงานก็มีชีวิตในชุมชนแฟนเพลงรวมถึงวงออเคสตราที่นำไปแสดงสดได้สวยดี

รายชื่อนักแสดงหลักของ 'วันเดอร์ วูแมน' ภาคแรกยังคงตราตรึงใจฉันเสมอ เพราะแต่ละคนมีมิติที่ทำให้โลกของหนังดูสมจริงและน่าจดจำ

ฉันชอบเริ่มจากคนที่ทุกคนคงรู้จักดี นั่นคือ Gal Gadot รับบท Diana Prince หรือ 'Wonder Woman' ที่ฉีกภาพฮีโร่หญิงแบบเดิม ๆ ออกไปด้วยความอ่อนโยนผสมกับความแข็งแกร่ง ต่อมา Chris Pine ในบท Steve Trevor ทำหน้าที่เป็นตัวละครเชื่อมโลกและมีเคมีที่ดีมากกับ Diana ส่วนบนเกาะ Themyscira เราจะได้เห็น Connie Nielsen เป็น Hippolyta และ Robin Wright ในบท Antiope ที่ทั้งสง่าและเกรี้ยวกราดอยู่ในเวลาเดียวกัน

รายชื่อนักแสดงอื่น ๆ ที่ทำให้หนังมีรสชาติมากขึ้นได้แก่ Danny Huston (General Ludendorff) ที่เล่นเป็นวายร้ายแบบคลาสสิก David Thewlis ในบท Sir Patrick Morgan ซึ่งมีบทบาทสำคัญตอนเฉลยว่าเป็น Ares, Elena Anaya รับบท Dr. Isabel Maru (Doctor Poison) ที่ฉากในห้องปฏิบัติการทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้น และนักแสดงสมทบอย่าง Saïd Taghmaoui (Sameer), Ewen Bremner (Charlie), Eugene Brave Rock (Chief), Lucy Davis (Etta Candy) และ Lisa Loven Kongsli (Menalippe) ต่างช่วยเติมเต็มกลุ่มตัวละคร ตั้งแต่ฉากบนเกาะจนถึงฉาก 'No Man's Land' ซึ่งรวมซีนที่ฉันคิดว่าคือหัวใจของหนังในด้านอารมณ์และภาพยนตร์สงคราม โดยรวมแล้ว นี่เป็นทีมที่เล่นเข้าขากันอย่างลงตัวและทำให้ฉากสำคัญ ๆ สะเทือนใจจริง ๆ

ขอแนะนำเลยว่า เริ่มจากดู 'Wonder Woman' (2017) ก่อนจะเป็นตัวเลือกที่ลงตัวมากกว่า เพราะหนังภาคแรกเป็นการปูพื้นความเป็นตัวละครของไดอาน่าอย่างชัดเจน ทั้งที่มาของเธอ การเติบโตทางอารมณ์ และเหตุผลที่เธอต่อสู้ ทำให้พอเข้าใจบุคลิก ความคิด และแรงจูงใจของเธอ ซึ่งเป็นฐานอารมณ์สำคัญเมื่อไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน 'Wonder Woman 1984' ภาคต่อย้ายฉากเวลาไปอีกยุค มีโทนและความทะเยอทะยานที่ต่างออกไป ดังนั้นการดูตามลำดับการออกฉายจะช่วยให้การเปลี่ยนแปลงของตัวละครและปมเรื่องต่าง ๆ มีน้ำหนักและความต่อเนื่องมากขึ้น

พูดถึงโทนและจังหวะแล้ว 'Wonder Woman' (2017) จะให้ความรู้สึกค่อนข้างเป็น Origin Story แบบคลาสสิก มีฉากแนวสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็นพื้นหลัง งานเล่าเรื่องเน้นความอบอุ่น ความชัดเจนของตัวละคร และมีซีนอารมณ์ที่ทำให้คนติดตามได้ง่าย ขณะที่ 'Wonder Woman 1984' ย้ายมาสู่ยุค 80s ที่ภาพและสไตล์จัดจ้านขึ้น องค์ประกอบแฟนตาซีและสเกลของฉากแอ็กชันใหญ่ขึ้น แต่ก็มีการตัดสินใจด้านโทนเรื่องที่ทำให้คนบางกลุ่มรู้สึกไม่ต่อเนื่องหรือแบ่งความชอบได้ง่าย ๆ ถ้าดูภาค 1984 ก่อนโดยไม่รู้ความหลังของไดอาน่า อาจจะเสียอรรถรสตรงซีนอารมณ์บางจุดและความสัมพันธที่เป็นแรงขับเคลื่อนของเรื่อง

ในมุมของความบันเทิงบริสุทธิ์ ถ้าคุณอยากเอนจอยกับบรรยากาศยุค 80 และคอสตูมแปลกตา/งานภาพใหญ่ ก็มีเหตุผลที่จะเลือกเปิดด้วย 'Wonder Woman 1984' แต่ส่วนตัวฉันคิดว่าการเริ่มด้วยภาค 2017 เหมือนได้วางรากฐานความผูกพันกับตัวละครก่อน แล้วพอไปดู 1984 จะรู้สึกว่าคุณเข้าใจมากกว่าว่าทำไมเธอถึงเลือกบางอย่างหรือรู้สึกอย่างนั้นอย่างนี้ ข้อดีอีกอย่างคือน้ำหนักของฉากสำคัญในภาคแรกจะช่วยให้ฉากคลายปมในภาคต่อมีผลทางอารมณ์มากขึ้น

สรุปคือ ถาต้องเลือกแบบไม่ลังเล ฉันจะแนะนำให้ดู 'Wonder Woman' (2017) ก่อน แล้วค่อยต่อด้วย 'Wonder Woman 1984' เพื่อรับรู้การพัฒนาและเปลี่ยนแปลงของตัวละครแบบเต็มอิ่ม การจัดลำดับแบบนี้ทำให้ทั้งสองเรื่องเติมเต็มกันได้ดี และการกลับมาดูอีกครั้งในอนาคตจะสนุกขึ้นเพราะสามารถจับรายละเอียดและความเชื่อมโยงเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างสองภาคมากกว่าเดิม นี่เป็นมุมมองจากการดูหลายรอบและการชอบตัวละครนี้เป็นทุนเดิม ซึ่งให้ความรู้สึกอบอุ่นและพอใจทุกครั้งที่ได้เห็นการเติบโตของไดอาน่า