วานิทัส

ต้องยอมรับว่าสิ่งที่โดดเด่นที่สุดในเรื่องไม่ใช่แค่ความสามารถเวทมนตร์แบบเดี่ยวๆ แต่เป็นสิ่งที่รวมกันระหว่าง 'หนังสือของวานิทัส' กับเจตจำนงของคนที่ถือมันอยู่

ผมเชื่อว่าแกนกลางของพลังวานิทัสคือ 'Book of Vanitas' — สมุดบันทึกที่มีพลังเปลี่ยนชะตาของแวมไพร์ได้ ไม่ว่าจะเป็นการเปิดเผยชื่อแท้ของแวมไพร์หรือการรักษาอาการผิดปกติที่เรียกว่า malnomen/คําสาป หนังสือเล่มนี้ทำให้วานิทัสสามารถแก้แค้นหรือช่วยเหลือได้ในเวลาเดียวกัน ขณะที่ฉากที่เขานำหนังสือออกมาเพื่อรักษาแวมไพร์ที่ถูกความมืดครอบงำ ทำให้เห็นว่าพลังนั้นเป็นอาวุธทางศีลธรรมด้วย — จะเลือกเยียวยาหรือทำลายก็ขึ้นกับผู้ถือ

นอกจากสมุดแล้ว บุคลิกและปฏิสัมพันธ์ของเขาก็เป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่ง วานิทัสใช้ความรู้ ความกล้าเสี่ยง และความสามารถในการอ่านคนเพื่อบังคับหรือชักนำเหตุการณ์ให้เป็นไปตามที่ต้องการ ฉากที่เขาเผชิญหน้ากับโนเอหรือคาแรคเตอร์อื่นๆ แสดงให้เห็นว่าพลังของเขาไม่ได้มาจากตำนานเพียงอย่างเดียว แต่ยังมาจากการเลือกและความตั้งใจของเขาด้วย จบฉากแบบนั้นแล้วมักจะทำให้ผมคิดว่าพลังที่แท้จริงคือการตัดสินใจในยามวิกฤต มากกว่าคำอธิบายลึกลับใดๆ

ความมืดและรายละเอียดของโลกแวมไพร์ใน 'Vanitas no Carte' ฉายชัดจนทำให้ฉันติดตามทุกตอนจนจบด้วยความตื่นเต้น นับรวมทั้งหมดแล้วแอนิเมะซีรีส์มีทั้งหมด 24 ตอน ซึ่งแบ่งออกเป็นสองคอร์ที่ออกอากาศในปีเดียวกัน การเล่าเรื่องจังหวะเร็วในบางฉากทำให้บางตอนรู้สึกแน่น แต่ก็ยังคงเสน่ห์จากคาแรคเตอร์และดีไซน์ภาพที่โผล่มาไม่หยุด

ฉันเป็นคนชอบดูอนิเมะแบบจมลึก อ่านรายละเอียดเบื้องหลังการผลิตด้วยบ่อย ๆ และมองว่าการจะมีซีซันต่อหรือไม่นั้นขึ้นกับหลายปัจจัย ไม่ว่าจะเป็นยอดขายบลูเรย์ ความนิยมบนสตรีมมิ่ง หรือแม้แต่ตารางงานของสตูดิโอ แม้จะอยากเห็นเนื้อเรื่องหลังจากจบซีซันแรกต่อด้วยความอยากรู้ แต่ ณ ตอนนี้ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการถึงการกลับมาของ 'Vanitas no Carte' ความจริงคือหลายเรื่องอย่าง 'Kaguya-sama' ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนว่าแม้จะได้รับความนิยม สตูดิโอก็ยังต้องจับจังหวะให้ลงตัวก่อนจะประกาศซีซันใหม่ได้

ท้ายที่สุดแล้วฉันคิดว่าถ้าผู้สร้างเลือกทำต่อ จะเป็นโอกาสดีได้เห็นโลกของแวมไพร์กับการตีความทางศิลป์ที่ลึกขึ้น แต่จะให้หวังมากเกินไปก็คงไม่ดี รอข่าวจากทางผู้ผลิตพร้อมกับนั่งทบทวนฉากโปรดของฉันไปพลาง ๆ นี่แหละความสุขเล็ก ๆ ของแฟน ๆ ซีรีส์แบบนี้

เลือกชิ้นที่ทำให้ใจเต้นก่อนแล้วค่อยตัดสินใจซื้อของอื่น ๆ — ในสายตาของคนที่ชอบสะสมฟิกเกอร์ รูปปั้นสเกลขนาด 1/7 หรือ 1/8 ของตัวเอกมักเป็นของที่คุ้มค่าที่สุดทั้งในด้านรายละเอียดและการแสดงอารมณ์ของตัวละครจาก 'The Case Study of Vanitas'

ฟอร์มหน้าตา สีผิว เงาเสื้อผ้า และการลงสีตาเป็นสิ่งที่ผมมองเป็นอันดับแรก เพราะสิ่งพวกนี้สื่ออารมณ์ได้มากกว่าท่าโพสต์เพียงอย่างเดียว ชิ้นเอดิชั่นพิเศษที่มาพร้อมกับฐานฉากหรืออุปกรณ์เสริม—อย่างหนังสือเวทมนตร์ หรือฉากพระจันทร์—จะช่วยเล่าเรื่องของตัวละครได้ชัดเจนขึ้น และถ้าชิ้นนั้นจับโมเมนต์สำคัญจากมังงะหรืออนิเมะ ก็ยิ่งมีคุณค่าทางใจและการลงทุน

การซื้อแนะนำให้พิจารณาความสมดุลระหว่างราคากับคุณภาพ บางครั้งงานไพรเวทเมคที่ละเอียดจะสวยกว่าแบรนด์ดังแต่ต้องตรวจสอบเครดิตศิลปินและชิ้นงานให้ดี ส่วนคนที่รักการจัดโชว์ ฉันคิดว่าฟิกเกอร์สเกลที่มีความสูงพอดีกับตู้โชว์และไม่กินพื้นที่จะทำให้คอลเลคชันดูเรียบร้อยกว่า นี่แหละคือแนวทางที่ฉันใช้เลือกชิ้นแรก ๆ ในคอลเลคชันของตัวเอง

แนะนำให้เริ่มต้นที่เล่มแรกของ 'Vanitas no Carte' เสมอ — นี่คือประตูบานแรกที่ปูเรื่องราว ความสัมพันธ์ และบรรยากาศแบบกอธิคที่เรื่องต้องการให้เราเข้าไปสัมผัส ฉันรู้สึกว่าการอ่านตั้งแต่ต้นทำให้ได้เห็นการวางปมอย่างตั้งใจ ไม่ใช่แค่เหตุการณ์เดี่ยวๆ แต่เป็นการปั้นคาแรกเตอร์ของวานิทัสและโนเอทีละชั้น ทำให้เมื่อย้อนกลับมาอ่านอีกครั้งจะพบความเชื่อมโยงเล็กๆ ที่ผู้เขียนฝังไว้ตั้งแต่บทแรก

การเริ่มจากเล่มแรกยังช่วยให้เข้าใจจังหวะการเล่าเรื่องและอารมณ์ของศิลปินได้เต็มที่ — งานภาพในบทเปิดอาจยังไม่สุดเท่าตอนหลัง แต่ความไม่สมบูรณ์นั้นเองเป็นส่วนหนึ่งของเสน่ห์ เพราะจะได้เห็นวิวัฒนาการเมื่อไปต่อ ผมชอบวิธีที่เรื่องค่อยๆ ถักปมระหว่างศาสตร์เวทมนตร์ ความเป็นแวมไพร์ และประวัติศาสตร์ส่วนตัวของตัวละคร มันไม่ใช่แค่ซีเควนซ์แอ็คชั่น แต่เป็นการปูบรรยากาศซึ่งคล้ายกับความรู้สึกตอนอ่าน 'Pandora Hearts' ครั้งแรก: ทั้งงง ทั้งถูกดึงเข้าไปจนไม่ยอมวางหนังสือ

ถ้าจุดประสงค์คือสัมผัสความตั้งใจของผู้เขียนและให้เวลาแต่ละตัวละครได้เติบโต ภาพรวมจะชัดเจนที่สุดเมื่ออ่านตั้งแต่เล่มแรก และจบการอ่านแต่ละเล่มด้วยความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นเรื่อยๆ — นี่คือเหตุผลว่าทำไมฉันมักแนะนำให้เพื่อนเริ่มที่ตรงนี้ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะกระโดดไปเล่มไหนต่อไป

ความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างเทพวีนัสและเทพอะโฟรไดท์อยู่ที่บริบททางวัฒนธรรมที่พวกเธอถูกสร้างขึ้น วีนัสเป็นเทพีแห่งความรักและความงามในปกรณัมโรมัน ที่มักถูก描绘ให้มีความสง่างามและเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ ในขณะที่อะโฟรไดท์จากตำนานกรีกดูจะมีความ 'human' มากกว่า มีทั้งความรักโรแมนติกและความต้องการทางกายภาพ

ตัวอย่างที่เห็นชัดคือใน 'The Birth of Venus' ของโบทิเชลลี ที่วีนัสถูกแสดงออกมาอย่างศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่เรื่องเล่าเกี่ยวกับอะโฟรไดท์ใน 'The Iliad' เธอมีปมความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับมนุษย์และเทพอื่นๆ นี่อาจสะท้อนมุมมองของแต่ละวัฒนธรรมที่มีต่อแนวคิดความรัก

ใครจะคิดว่าร้านค้าที่วางขายสินค้าจาก 'บันทึกแวมไพร์วานิทัส' จะครบครันจนเลือกไม่ถูกอย่างนี้

ฉันเป็นคนชอบสะสมของแบบละเอียดอยู่แล้ว พอเห็นการจัดชุดพิเศษของซีรีส์นี้ก็ใจละลายไปเลย ของที่มักจะเจอในร้านใหญ่ๆ ได้แก่ แผ่นบลูเรย์แบบกล่องลิมิเต็ดที่มาพร้อมปกแข็งและบูกเล็ตภาพสวย ๆ, หนังสือภาพรวมผลงาน (visual artbook) ที่รวบรวมช็อตเด่นกับลายเส้นงานดีไซน์, และซาวด์แทร็กแบบซีดีกับไวนิลสำหรับคนที่หลงใหลในดนตรีประกอบ นอกจากนี้ยังมีไดราม่าซีดีหรือซีดีเสียงพากย์ที่ใส่ฉากพิเศษไม่เผยในอนิเมะอีกด้วย

ในส่วนของสินค้าฟิกเกอร์กับงานสะสมจะเห็นทั้งฟิกเกอร์สเกลของตัวละครหลักอย่างวานิทัสและโนเอแบบจัดเต็ม, ฟิกเกอร์ช็อตไลฟ์/สแตทเมนต์, แกดเจ็ตอะครีลิกสแตนด์, และของจิ๋วแบบบลายด์บ็อกซ์ที่เหมาะกับการสะสมหลายชุด ส่วนไลฟ์สไตล์ไอเท็มก็มีเสื้อฮู้ดลายลิมิเต็ด, สร้อยคอที่ได้แรงบันดาลใจจากตำรา, กระเป๋าโท้ทลายปก, สมุดโน้ตแบบลายพิเศษ และของที่ระลึกจากฟาร์มคาเฟ่หรืออีเวนต์พิเศษ ซึ่งมักจะมีการ์ดถ่ายรูปหรือโพสการ์ดลิมิเต็ดแถมมา

เมื่อเลือกซื้อฉันมักจะมองที่ความคุ้มค่าและความพิเศษของลิมิเต็ดรุ่น ถ้าคุณเป็นคนที่ชอบเปิดกล่องควรระวังของลิมิเต็ดที่มาพร้อมไดราม่าโค้ดหรือบัตรลงทะเบียน ส่วนคนที่อยากแต่งห้องให้สไตล์เหมือนโลกแฟนตาซีของเรื่อง เลือกโปสเตอร์ขนาดใหญ่กับชุดไฟตกแต่งจะช่วยได้เยอะ ชิ้นสุดท้ายที่ชอบส่วนตัวคือสมุดบันทึกที่ดีไซน์ให้เหมือนตำราในเนื้อเรื่อง มันรู้สึกเชื่อมโยงกับการเล่าเรื่องแบบนิยายอย่างมีเสน่ห์

ชื่อ 'วิทวัส' ในความคิดของผมคือคนที่ไม่ยอมให้เรื่องเล่าอยู่กับที่ เขาเริ่มจากจุดเล็ก ๆ ในแวดวงศิลปะ ซึ่งเห็นได้จากงานหลายรูปแบบที่ทำ ทั้งงานเขียน บทภาพยนตร์ และการกำกับโปรเจกต์ขนาดเล็กที่เน้นการทดลองทางรูปแบบและโทนสีของเรื่อง

ผลงานสำคัญของเขาที่ผมติดตามมักจะเป็นงานที่เปลี่ยนวิธีมองเรื่องใกล้ตัวให้ลึกขึ้น — เช่น ภาพยนตร์แนวครอบครัวที่ไม่ใช่แค่ดราม่าแต่ผสมเทคนิคภาพและเสียงเพื่อเล่าอารมณ์, นวนิยายเชิงทดลองที่เล่นกับโครงสร้างเวลา และซีรีส์สั้นที่เน้นบทสนทนาจนกลายเป็นสนามโชว์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร งานหลายชิ้นมีการร่วมมือกับศิลปินจากสายภาพยนตร์และดนตรี ทำให้ผลงานมีชั้นเชิงที่หลากหลายมากขึ้น

ในฐานะแฟน ผมชอบวิธีที่เขาไม่กลัวจะย้ายข้ามสื่อ เพื่อให้ไอเดียหนึ่งได้แตกแขนงออกเป็นหลายรูปแบบ ผลงานบางชิ้นอาจไม่ได้เป็นกระแสหลัก แต่มีอิทธิพลต่อกลุ่มผู้สร้างรุ่นใหม่มากกว่า ได้เห็นคนทำตามแนวคิดของเขาในโปรเจกต์อิสระต่าง ๆ ซึ่งทำให้ผลงานของเขาเปลี่ยนจากแค่ผลงานเดี่ยวมาเป็นแรงกระเพื่อมในวงการได้อย่างชัดเจน