อนุสาวรีย์ท้าวสุรนารี

ผลท้อสวรรค์สูญหาย นางเซียนน้อยจึงถูกลงโทษให้ลงมาอยู่บนโลกมนุษย์ แต่นางดันพกเมล็ดพันธ์ผลท้อติดมือมาด้วยนี่สิ!! แนะนำตัวละคร มู่เหยาจี เซียนน้อยเหยาจีผู้มีพลังวิญญาณแห่งเทพพฤกษา นางมีความสามารถในการเพาะปลูกและได้เป็นผู้ดูแลสวนท้อสวรรค์เพียงหนึ่งเดียว มู่สี่เสิน ผีเสื้อเกล็ดแก้วหนุ่มน้อยทูตสวรรค์ผู้ซื่อสัตย์ เขายอมรับโทษพร้อมกับเหยาจี ติดตามเหยาจีลงมาแดนมนุษย์ในฐานะพี่ชายแท้ๆ หลวนหลง เซียนหนุ่มผู้บ่มเพาะพลังเทพมังกร ผู้โชคดีที่จะได้รับผลท้อสวรรค์คนสุดท้ายในรอบ 3,000 ปี แต่เขาต้องพลาดโอกาสงาม เพราะท้อสวรรค์ของเขาถูกช่วงชิงไปโดยเซียนน้อยเหยาจี มหาเทพฮ่าวเทียน หนึ่งในสามมหาเทพผู้ปกครองสูงสุดบนแดนสวรรค์ ดูแลสรรพสิ่ง ดิน น้ำ ลม ไฟ สุริยัน จันทรา มหาเทพมู่ซี หนึ่งในสามมหาเทพผู้ปกครอง ดูแลเหล่ามวลพฤกษานานาพรรณ มหาเทพสิงเทียน หนึ่งในสามมหาเทพผู้ปกครอง ดูแลสรรพสัตว์และสิ่งมีชีวิตทั้งปวง

หยางซินอวี่...บุตรีของตระกูลหยาง มีโอกาสได้พบหน้ากับองค์ฮ่องเต้แค่เพียงครั้งเดียวก็โดนเรียกตัวเข้าไปเป็นสนมในวังหลวง กลายเป็นพระสนมส้มหล่นอย่างไม่ทันตั้งตัว หากทว่าภายใต้ตำแหน่งที่นางได้รับนั้นกลับมีเรื่องยุ่ง ๆ ซ่อนอยู่ จนทำให้ชีวิตที่เคยสงบสุขกลับยุ่งเหยิง สตรีที่มิเคยได้รู้จักคำว่ารักแม้แต่ครั้งเดียว จะสามารถมอบหัวใจให้กับองค์ฮ่องเต้จนกลายเป็นรักแรกได้หรือไม่ แล้วชีวิตในวังหลวงของนางจะเป็นอย่างไรมาลุ้นไปพร้อมกันใน...พระสนมส้มหล่น

ทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนล่วงรู้ดีว่า ระยะนี้จวนอู่อันโหวมีกฎเกณฑ์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งข้อ นั่นคือในแต่ละวันทั่วทั้งจวนอนุญาตให้ใช้จ่ายเงินได้เพียงสิบอีแปะเท่านั้น และกฎเกณฑ์นี้ ล้วนเป็นเพราะจวนโหวรับเอาหญิงเก็บดอกบัวผู้ชิงชังคนมั่งมีนามว่า ซูหลิงอิน เข้ามา จ้าวเซ่อเซ่อในฐานะฮูหยินโหว เพียงเพราะใช้เงินเกินไปหนึ่งอีแปะ กลับถูกลากตัวไปโบยถึงยี่สิบแส้ “เพียะ!” แส้ฟาดลงบนแผ่นหลังของจ้าวเซ่อเซ่ออย่างโหดเหี้ยม เสียงเนื้อแตกหนังปริท่ามกลางความเงียบสงัดของลานเรือนนั้นช่างบาดหูยิ่งนัก “ฮูหยิน!” สาวใช้หงซิ่วร้องไห้ตะโกนลั่นพลางโผเข้าไปหา “หยุดมือ! หยุดมือเดี๋ยวนี้! ฮูหยินร่างกายอ่อนแอ ทนรับการทุบตีเช่นนี้ไม่ไหวหรอก!” จ้าวเซ่อเซ่อคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากมีรอยเลือดซึม นางผ่ายผอมจนแทบจะเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก อาภรณ์สีขาวเรียบง่ายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นิ้วมือจิกพื้นแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว “กฎเกณฑ์ของจวนโหว ผู้ใดก็มิอาจล่วงละเมิดได้” ซูหลิงอินยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ในชุดอาภรณ์สีเรียบง่าย สีหน้าและแววตาเย็นชา “ใช้เงินเกินหนึ่งอีแปะ โบยยี่สิบแส้ นี่คือสิ่งที่ท่านโหวเอ่ยปากอนุญาตแก่ข้าด้วยตนเอง” จ้าวเซ่อเซ่อขบเม้มริมฝีปาก มิได้เอ่ยปากอ้อนวอน นางรู้ดีว่า การอ้อนวอนขอความเมตตานั้นไร้ประโยชน์ นับตั้งแต่ซูหลิงอินก้าวเข้ามาในจวน เซี่ยชิงเยี่ยนก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เพียงแรกพบสบพักตร์พี่รักเจ้า อยากขอเฝ้าตามนางไม่ห่างหาย หากได้น้องครองแนบชิดสนิทกาย หญิงทั้งหลายพี่ไม่แลมองแค่เธอ รสิกา หลงเข้าไปในสยามยุคปี 2466 ในฐานะ การะเกด หญิงสาวผู้เรียบร้อย ดีกรีลูกสาวท่านเจ้าพระยา เธอได้พบกับ หม่อมเจ้าดนัยเทพรังสรรค์ ราชนิกูลหนุ่มเจ้าของดวงหน้าหล่อแบบโบร่ำโบราณ และต่างก็หลงรักกันแทบจะในทันที เธอกับเขาไม่น่าจะสานสัมพันธ์กันได้ด้วยกรอบของประเพณี ยุคสมัยและพื้นเพความเชื่อที่ต่างกัน รวมทั้งเขานั้นมีคู่หมายเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว หัวใจสองดวงที่เชื่อว่าพรหมลิขิตรักนั้นมีอยู่จริง จะพาทั้งสองก้าวข้ามอุปสรรคทั้งหลายไปได้อย่างไร

หนิงอ้าย คือผู้ที่โชคชะตากำหนดให้เกิดใหม่อีกครั้งด้วยความเมตตาของเทพบรรพกาลทั้งสาม ภารกิจนี้ย่อมไม่ง่าย แต่หากทุกฝ่ายร่วมมือกันเชื่อว่าย่อมสามารถเอาชนะและนำแสงสว่างกลับคืนสู่มหาพิภพนี้ได้อีกครั้ง...

ตำหนักหลิงหลานอันลึกลับไม่มีใครรู้ว่ามีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่ เสี่ยวมี่ เสี่ยวอวี่ เสี่ยวเหม่ย หญิงสาวสามคนถูกส่งเข้าไปบูชายัญโดยไม่รู้ตัว ภายในตำหนักหลิงหลานอันเย็นเยียบนั้น กลิ่นหอมของดอกหลิงหลานปลุกเร้าความปรารถนาที่ไร้จุดสิ้นสุด ภาพฝันอันรัญจวนซ้อนทับกับความเป็นจริงอันเลือนราง หญิงสาวทั้งสามซึ่งหลงวนอยู่ในวังวนของความต้องการที่รอวันเติมเต็ม สัมผัสอันเร่าร้อน เรือนกายเย้ายวน บุรุษหล่อเหลาในความฝันที่ทำให้ไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมา... ********** อุบัติเหตุทำให้ดวงตาของ หลี่อวี๋ บอดทั้งสองข้าง กระทั่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หญิงสาวตัดสินใจ รับตำแหน่งเจ้าบ้านเคหาสน์เยี่ยนเหยาต่อจากน้าสาว ที่เคหาสน์เยี่ยนเหยาภาพของหลี่เหยาผู้เป็นน้า กำลังกอดก่ายคลอเคลียกับบุรุษผู้มีเส้นผมสีเงินยวง ภาพที่เหมือนความฝันแต่ก็ไม่ใช่ความฝัน ทำให้หญิงสาวกระหายที่จะพิสูจน์ความจริง กระทั่งนำมาซึ่งการพบพานระหว่างเจ้าบ้านคนใหม่ กับจิตวิญญาณแห่งขุนเขาอย่าง ไป๋เทียน บุรุษผู้ซึ่งมีเส้นผมสีเงินยวง ความลับซึ่งซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังกำแพงเคหาสน์เยี่ยนเหยา ผลักดันให้หญิงสาวก้าวออกมาเพื่อหาคำตอบ แท้ที่จริงแล้วเขาผู้นั้นคือใครกันแน่ เหตุใดจึงทำให้เธอสามารถมองเห็นทั้งที่ตามืดบอดทั้งสองข้าง และจำเพาะเจาะจงว่าต้องมองเห็นในช่วงที่เขาอยู่ข้างกายเท่านั้น