เดอะ เรเวแนนท์ ต้องรอด

ในภาพยนตร์ 'The Revenant' เรื่องราวหลักหมุนรอบการเอาตัวรอดและการแก้แค้นของฮิว กลาส (รับบทโดย ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ) ดังนั้นคนที่รอดและคนที่ไม่รอดจึงชัดเจนในมุมมองของเรื่อง: ฮิว กลาส เป็นผู้รอดชีวิตสำคัญที่สุด เขารอดจากการถูกหมีทำร้าย ถูกทิ้งให้ตาย และก็เดินทางฟื้นฟูร่างกายจนกลับมาได้ในที่สุด แม้จะบอบช้ำทั้งกายและใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยังยืนอยู่ได้จนจบเรื่อง

การเผชิญหน้าระหว่างกลาสกับจอห์น ฟิตซ์เจอรัลด์ (รับบทโดย ทอม ฮาร์ดี้) เป็นแกนกลางของชะตากรรม ในเรื่อง ฟิตซ์เจอรัลด์คือคนที่ทิ้งกลาสไว้และยังเป็นคนที่ยิงฆ่าลูกชายของกลาสด้วย บทสรุปของฟิตซ์เจอรัลด์คือเขาไม่ได้รอดในตอนจบ — เขาจบชีวิตลงระหว่างเหตุการณ์รุนแรงกับชนเผ่าพื้นเมืองในฉากสุดท้าย ดังนั้นคนที่กลายเป็นเหยื่อของการเลือกและการกระทำที่โหดร้ายก็รวมถึงฟิตซ์เจอรัลด์เอง ส่วนลูกชายของกลาส (Hawk) ก็ไม่รอดตั้งแต่ต้นเรื่อง เป็นเหตุผลสำคัญที่ขับเคลื่อนแรงจูงใจของกลาสไปสู่การแก้แค้น

ตัวละครอื่น ๆ ที่รอดได้ในระดับหนึ่ง เช่น กัปตันแอนดรูว์ เฮนรี (รับบทโดย ดอมฮอลล์ กลีสัน) และจิม บริดเจอร์ (รับบทโดย วิลล์ พูลเทอร์) ยังคงมีบทบาทจนจบเรื่องและไม่ได้ถูกสังหารในฉากหลัก เฮนรียังคงเป็นหัวหน้ากลุ่มและตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ตามอำนาจหน้าที่ ส่วนบริดเจอร์เป็นคนหนุ่มที่ถูกลากเข้ามาในการตัดสินใจยาก ๆ และเขาก็ยังมีชีวิตรอดในตอนจบ ถึงแม้ว่าบาดแผลทางจิตใจจากเหตุการณ์จะตามหลอกหลอนเขาต่อไป ผู้ร่วมคณะล่าอื่น ๆ หลายคนตายจากการโจมตีของชนเผ่า ภัยธรรมชาติ และการปะทะกันภายในของกลุ่มเอง ดังนั้นภาพรวมคือมีผู้รอดบางส่วน แต่การอยู่รอดนั้นมาพร้อมกับความสูญเสียและราคาทางจิตใจ

ส่วนตัวแล้วสิ่งที่ทำให้ฉันสะเทือนใจมากคือความไม่สมบูรณ์ของการแก้แค้นของกลาส—เขาได้รับชีวิตกลับคืนมาแต่สิ่งที่ได้รับมิได้ทำให้บาดแผลภายในหายไปทั้งหมด การที่เขาปล่อยให้บางสิ่งเป็นไปตามชะตากรรมของมันแทนที่จะเป็นการฆ่าฟิตซ์เจอรัลด์ตรง ๆ ทำให้ฉันคิดถึงความหมายของการเอาชีวิตรอดจริง ๆ ว่าไม่ได้หมายถึงการชนะเพียงอย่างเดียว แต่มักหมายถึงการแบกรับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป ซึ่งบทสรุปแบบนี้ทำให้เรื่องยังคงค้างคาและหนักแน่นในความทรงจำของฉัน

เรื่องราวของ 'เดอะ เรเวแนนท์' มีรากจากเหตุการณ์จริงที่เกี่ยวกับนักสำรวจคนหนึ่งชื่อ Hugh Glass ซึ่งถูกหมีทำร้ายในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 และถูกเพื่อนร่วมทางปล่อยทิ้งไว้

ผมมองว่าจุดเริ่มต้นคือเหตุการณ์ปี 1823 ระหว่างการล่าขนสัตว์ในดินแดนตะวันตกของสหรัฐ Glass ถูกหมีทำร้ายสาหัสจนเคลื่อนไหวไม่ได้ เพื่อนร่วมคณะตัดสินใจทิ้งเขาไว้พร้อมคนเฝ้าดูและแยกย้ายไป แต่ Glass ไม่ยอมตาย เขาฝืนชีวิต คลานและก้าวไปข้างหน้าจนถึงแหล่งตั้งป้อมหรือสถานที่ที่มีคนช่วยพาไปยังที่ปลอดภัย เรื่องราวดั้งเดิมมีการบันทึกในหลายเวอร์ชันและมักถูกขยายความเป็นตำนาน ทำให้รายละเอียดบางส่วน เช่นการฆ่าลูกชายหรือการแก้แค้นแบบในหนัง ถูกแต่งเติมเพื่อให้มีน้ำหนักทางดราม่ามากขึ้น ในฐานะแฟนเรื่องราวผมชอบความดิบของต้นตำนานจริง ๆ มากกว่าความมหัศจรรย์ที่หนังเพิ่มเข้าไป เพราะมันทำให้รู้สึกว่ามนุษย์ธรรมดาสามารถมีพลังเอาตัวรอดเหนือคำบรรยายได้

ภาพทุ่งหิมะกว้างใน 'เดอะ เรเวแนนท์' เป็นหน้าต่างสู่ธีมหลักของหนังที่พูดไม่ออกแต่ชวนให้รู้สึกได้อย่างแรง

ฉันเห็นสัญลักษณ์หลายชั้นที่ร่วมกันเล่าเรื่อง — ธรรมชาติในฐานะพลังที่ไม่ปราณีแต่ก็ไม่ใช่ศัตรูโดยเจตนา, การฟื้นคืน (resurrection) ที่ไม่ได้มาในรูปแบบศาสนาอย่างชัดเจน แต่ผ่านการทดลองทางกายและจิตใจของตัวละคร และแสดงโดยภาพซ้ำของน้ำ ไฟ แผล และฝุ่นเลือด ซึ่งทำหน้าที่เหมือนบทสวดที่ทำให้คนดูเข้าใจการเปลี่ยนแปลงภายในคน ๆ เดียว

อีกประเด็นที่ฉันให้ความสำคัญคือความหมายของบาดแผลและรอยแผลหนัง — ทั้งรอยจากการต่อสู้ การกิน การเยียวยา รอยเหล่านั้นกลายเป็นแผนที่ของความทรงจำ และทำให้การเดินทางของตัวเอกไม่ใช่แค่การตามเอาคืน แต่เป็นการเยียวยาส่วนลึกของมนุษย์ด้วย การใช้ภาพยาวและเสียงเงียบยังย้ำว่าการเผชิญหน้ากับธรรมชาติเป็นการเผชิญหน้ากับตัวเองมากกว่าการเอาชนะอีกฝ่ายหนึ่ง

ความโหดร้ายของธรรมชาติใน 'The Revenant' ทำให้ฉันรู้สึกว่าการเอาตัวรอดไม่ใช่แค่เรื่องร่างกายแต่มันคือการต่อสู้เพื่อพิสูจน์ตัวตน

ตอนเห็นฉากเจอหมีและการต่อสู้จากแผลฉันคิดถึงความจริงจังของความเจ็บปวด—แบบที่ไม่ได้น่าดูหรือสวยงาม แต่ดิบ เถื่อน และต้องใช้ทักษะเอาตัวรอดทั้งหมดที่มี ฉันรู้สึกเชื่อมโยงกับการที่ตัวละครต้องตัดสินใจทุกวินาทีว่าจะกินอะไร จะซ่อนตัวอย่างไร จะใช้พลังงานอย่างไรให้คุ้มค่า เหล่านี้คือเหตุผลเชิงปฏิบัติว่าทำไมเขาต้องทรหด

อีกมุมหนึ่งคือการที่เขาไม่ยอมตายง่ายๆ เพราะมีสิ่งที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ—ภาพของครอบครัวและความอยากตอบแทนความอยุติธรรม ซึ่งทำให้การทรมานทางกายถูกเติมเชื้อไฟด้วยอารมณ์ ผมเห็นการเอาตัวรอดในหนังไม่ใช่แค่การสู้กับอุณหภูมิหรือสัตว์ป่า แต่มันคือการรักษาความหมายของชีวิตไว้ในขณะที่ทุกอย่างรอบตัวพังทลาย ฉากแบบนี้ทำให้ผมคิดถึงความตั้งใจแบบใน '127 Hours' ที่คนหนึ่งยอมทำสิ่งสุดโต่งเพื่ออยู่ต่อไป — นี่แหละที่ทำให้การทรหดของตัวละครใน 'The Revenant' มีน้ำหนักและน่าเชื่อถือ

ภาพของชายคนหนึ่งลอยคว้างท่ามกลางหิมะและเลือดยังติดตาผมเสมอเมื่อคิดถึง 'The Revenant' — บุคคลที่ต้องรอดในเรื่องนี้คือ Hugh Glass และบทนั้นรับบทโดย ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ อย่างชัดเจน

ผมเป็นคนชอบวิเคราะห์การแสดงในเชิงกายภาพและบทบาทที่ท้าทาย บทของ Glass ไม่มีบทพูดมากมายแต่ต้องอาศัยการแสดงผ่านร่างกาย ดวงตา และความเจ็บปวดแทนคำพูด ดิคาปริโอถ่ายทอดสภาพคนที่ถูกทำลายทั้งร่างกายและจิตใจหลังจากถูกหมีโจมตีแล้วถูกทอดทิ้งได้อย่างทรงพลัง ฉากการฟื้นตัวกลางธรรมชาติอันโหดร้ายจนถึงการไล่ล่าคนที่ทิ้งเขาไว้ (ซึ่งเป็นหนึ่งในแรงขับเคลื่อนของเรื่อง) ถูกถ่ายทอดด้วยช็อตยาวและแสงเงาที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกร่วมไปกับความเหน็ดเหนื่อยและความมุ่งมั่น

นอกจากการยกย่องการแสดงของดิคาปริโอ ผมยังชอบมุมมองการเล่าเรื่องของผู้กำกับที่ทำให้การเอาชีวิตรอดกลายเป็นประเด็นเชิงปรัชญาและธรรมชาติ ภาพของ Glass ที่ไม่เพียงแค่กลับมามีชีวิต แต่ยังพยายามสร้างความหมายให้กับการอยู่รอด ทำให้บทบาทนี้กลายเป็นหนึ่งในภาพจำของผู้แสดงที่ผมคิดว่าจะถูกยกมาพูดถึงในวงการนานพอสมควร การได้เห็นคนเดียวเอาชนะธรรมชาติและความทรยศจนยืนหยัดได้ ทำให้ผมยังคงมองว่า ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ ในฐานะ Hugh Glass คือผู้รอดชีวิตที่จดจำได้ที่สุดจากหนังเรื่องนี้

ในบ้านเราช่วงหลัง ๆ หาหนังแบบนี้ได้จากบริการสตรีมมิ่งใหญ่ ๆ บ่อยขึ้น โดยเฉพาะผู้ให้บริการที่มีคอลเล็กชันหนังฮอลลีวูดกว้าง ๆ อย่าง 'Netflix' ที่บางฤดูกาลจะเอา 'เดอะ เรเวแนนท์ ต้องรอด' เข้ามาให้ดู ทั้งแบบพากย์ไทยหรือซับไทย ขึ้นอยู่กับข้อตกลงลิขสิทธิ์ในตอนนั้น

สภาพการให้บริการเปลี่ยนแปลงตลอด ฉะนั้นวิธีที่สะดวกที่สุดสำหรับฉันคือเปิดแอปบนทีวีหรือมือถือแล้วดูรายละเอียดภาษาในหน้ารายการก่อนกดเล่น — ถ้าเห็นคำว่า Thai หรือ พากย์ไทย แปลว่ามีให้เลือก แต่ถ้าไม่มีภาษาพากย์ไทย มักจะมีซับไทยให้แทน ความรู้สึกตอนเห็นคัทฉากธรรมชาติอลังการกับเสียงพากย์ไทยที่เหมาะสมมันช่วยให้เข้าถึงอารมณ์หนังได้ง่ายขึ้น และถ้าอยากได้ภาพและเสียงคม ๆ ผมเลือกดูผ่านสมาร์ททีวีหรือกล่องทีวีที่เชื่อมเน็ตไว้ จะได้อรรถรสเต็มที่

ฉากการต่อสู้กับหมีใน 'เดอะ เรเวแนนท์' เป็นจุดเริ่มที่ทำให้คนพูดถึงการแสดงของนักแสดงอย่างกว้างขวาง แต่เมื่อลงรายละเอียดจริง ๆ แล้วคนที่ได้รับคำชมมากที่สุดคือ Leonardo DiCaprio ในบทของ Hugh Glass โดยส่วนตัวฉันมองว่าเหตุผลหลักมาจากความเข้มข้นของเส้นทางตัวละครที่หนังให้ การแสดงของเขาต้องแบกรับทั้งความเจ็บปวดทางร่างกาย การสูญเสียทางอารมณ์ และการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดตลอดเรื่อง ซึ่งเป็นชนิดบทที่ทำให้ผู้ชมเห็นวิวัฒนาการของตัวละครแบบไม่ต้องอธิบายมาก มันรู้สึกดิบและตรงจนจับต้องได้ และนั่นทำให้รางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำมาถึงเขาอย่างไม่แปลกใจสำหรับฉัน

ในมุมมองเชิงเทคนิค ฉันชอบที่การถ่ายทำแบบ long takes และการใช้แสงธรรมชาติของภาพยนตร์ทำให้การแสดงดูสมจริงขึ้นอีกเท่าตัว การทนกับสภาพอากาศหนาวเหน็บ การต้องทำซ้ำฉากที่ใช้ร่างกายหนัก ๆ เช่นฉากถูกหมีทำร้ายหรือฉากลอยคอในน้ำเย็น มันไม่ใช่แค่ทักษะการแสดงแต่เป็นความมุ่งมั่น จึงไม่น่าแปลกที่นักวิจารณ์และสถาบันต่าง ๆ จะยกย่องเขาเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตามฉันก็ไม่คิดว่า DiCaprio เป็นคนเดียวที่ได้รับคำชม

Tom Hardy ก็ได้รับคำชื่นชมอย่างกว้างขวางเช่นกัน โดยเฉพาะสำหรับการสร้างคาแร็กเตอร์ที่เยือกเย็นและน่าขยะแขยงในเวลาเดียวกัน การเล่นของเขาทำให้อารมณ์ตึงเครียดทุกครั้งที่ปรากฏบนจอ และหลายคนชื่นชมการแสดงในเชิงปฏิสัมพันธ์ระหว่างเขากับ DiCaprio ที่ทำให้ฉากเผชิญหน้าแต่ละครั้งมีความหนักแน่นทั้งทางอารมณ์และความรุนแรง สรุปแล้ว ถ้ามองจากมาตรวัดรางวัลและเสียงวิจารณ์โดยรวม DiCaprio ได้รับคำชมมากที่สุดในเชิงรางวัล แต่ฉันก็เห็นคุณค่าของการแสดงของ Hardy ที่เติมเต็มเรื่องราวในมุมมืดของหนังอย่างทรงพลัง

เลือกดูภาพยนตร์ก่อนจะให้สัมผัสภาพและอารมณ์ได้เต็มที่ — นี่คือความรู้สึกแรกที่มักพุ่งเข้ามาเมื่อคิดถึง 'เดอะ เรเวแนนท์' เพราะหนังเรื่องนี้สร้างประสบการณ์ทางสายตาและเสียงที่แทบจะบอกเล่าได้ด้วยภาพเพียงอย่างเดียว

ฉันชอบเริ่มด้วยหนังเพราะกล้อง งานถ่ายทำ และการออกแบบเสียงของอารมันนูย์ อินาร์ริตู ทำหน้าที่พาเข้าสู่โลกโหดร้ายของเรื่องอย่างทันที การเห็นภูมิประเทศป่าเขา หิมะที่บดขยี้ตัวละคร และแววตาของตัวแสดงช่วยให้ความรู้สึกเอาตัวรอดชัดเจนขึ้นกว่าการฟังเพียงอย่างเดียว ตัวอย่างเช่นตอนดู 'Life of Pi' ครั้งแรก ภาพและสีสันทำให้รายละเอียดบางอย่างในเรื่องเข้าถึงได้รวดเร็วและทรงพลัง

หลังจากดูแล้ว การฟังหนังสือเสียงหรืออ่านต้นฉบับจะช่วยเติมเต็มช่องว่างของภาษาที่ภาพอาจละเลยไป — ความคิดภายในของตัวละคร รายละเอียดเชิงประวัติศาสตร์ หรือการบรรยายเชิงอรรถที่ทำให้เรื่องมีมิติยิ่งขึ้น สรุปคือถ้าต้องเลือกครั้งเดียว เลือกดูหนังก่อน แล้วค่อยกลับมาฟังหนังสือเสียงเป็นการขยายความ นั่นคือวิธีที่ทำให้ทั้งสองเวอร์ชันมีค่าพอกันสำหรับฉัน