เดอะ โคเวแนนท์

คาแรกเตอร์กลุ่มวัยรุ่นใน 'The Covenant' ให้ความรู้สึกเป็นทีมเดียวกันจนฉันชอบเรียกว่าฝาแฝดแห่งพลังเหนือธรรมชาติเลยล่ะ

ฉันชอบดูการเคมีของนักแสดงหลักที่ผลักดันเรื่องราวไปข้างหน้า ชื่อที่เป็นแกนกลางของหนังคือ Steven Strait, Sebastian Stan, Taylor Kitsch, Toby Hemingway, Chace Crawford และ Laura Ramsey — พวกเขาเป็นหกคนที่ถูกวางตัวให้เป็นกลุ่มเพื่อนที่มีพลังพิเศษและความลับร่วมกัน การแสดงของแต่ละคนช่วยสร้างความเข้มข้นของเรื่อง: Steven Strait รับหน้าที่เป็นแกนกลาง ด้าน Sebastian Stan มักจะโดดเด่นด้วยมุมมองที่มืดกว่า ขณะที่ Taylor Kitsch กับ Toby Hemingwayเติมพลังและความขัดแย้งให้กับกลุ่ม

ฉันชอบที่หนังเลือกนักแสดงหน้าตาแบบนี้มาอยู่ด้วยกัน เพราะมันทำให้ความสัมพันธ์ในเรื่องดูมีน้ำหนักมากขึ้น และ Laura Ramsey ทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมความเป็นมนุษย์ระหว่างพลังเหนือธรรมชาติกับความเป็นจริงของโลก เรื่องนี้ถ้าคิดถึงนักแสดงหลักจะจำภาพของทีมทั้งหกนี้ก่อนเลย ไม่ว่าจะเป็นฉากต่อสู้หรือช่วงที่หนังเน้นบทสนทนา

แนะนำให้เริ่มจากแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งใหญ่ๆ ที่ให้บริการในไทย เพราะทางเลือกเหล่านั้นมักมีคอนเทนต์ลิขสิทธิ์ครบถ้วนและมีซับไทยหรือพากย์ไทยให้เลือก

ผมมักจะสแกนรายการบนบริการอย่าง Netflix, Prime Video, Disney+ หรือ Apple TV เป็นจุดแรก เพราะบางเรื่องจะเข้าลงชั่วคราวแล้วหายไป การหาซื้อขาดหรือเช่าจาก Google Play Movies / YouTube Movies ก็เป็นอีกทางที่สะดวกเมื่อต้องการเก็บไว้ดูเป็นการถาวร นอกจากนี้แพลตฟอร์มไทยอย่าง TrueID หรือ iTunes Store ของไทยก็มักจะมีภาพยนตร์สากลเข้ามาให้เช่าหรือซื้อด้วย

ถ้าตั้งใจดู 'เดอะ โคเวแนนท์' แบบถูกลิขสิทธิ์ ให้เช็กว่ามีตัวเลือกภาษาไทยหรือซับไทยที่ชอบไหม เพราะคุณภาพซับต่างกันเยอะ—ผมเองเคยเลือกดูหนังต่างประเทศผ่านบริการที่มีซับไทยดีเพราะมันช่วยให้เข้าอรรถรสได้มากขึ้น สุดท้ายวิธีนี้ช่วยสนับสนุนผู้สร้างและวงการภาพยนตร์ด้วย

ชื่อเดียวกันมักทำให้คนสับสน แต่ในมุมมองของคนที่ดูหนังมานาน ฉันมองว่า 'เดอะ โคเวแนนท์' โดยทั่วไปไม่ได้มาจากนิยายชิ้นหนึ่งชัดเจน เหมือนกับกรณีที่บางเรื่องถูกดัดแปลงตรง ๆ จากหนังสือที่มีแฟนคลับหนาแน่น

ฉันเคยเห็นสองผลงานที่ใช้ชื่อนี้คนละสไตล์ — เรื่องหนึ่งเป็นภาพยนตร์วัยรุ่นเหนือธรรมชาติที่ออกฉายในช่วงก่อนหน้า ส่วนอีกเรื่องเป็นหนังสงคราม/ดราม่าที่ออกมาล่าสุด แต่ทั้งคู่ถูกเขียนขึ้นเป็นบทภาพยนตร์ต้นฉบับ ไม่ได้อ้างอิงจากนิยายเล่มใดเล่มหนึ่งอย่างเป็นทางการ เหมือนกับบางภาพยนตร์ดังที่บอกว่า “ดัดแปลงจากหนังสือ” โดยชัดเจน ดังนั้นถาคนถามว่าอยากอ่านต้นฉบับเป็นหนังสือเพื่อเปรียบเทียบ กรณีนี้โดยมากจะไม่มีเล่มต้นแบบให้ตามต่อ แต่ในวงการก็มีงานที่เอาไปแต่งต่อเป็นนิยายหรือได้นิตยสารทำ novelization ตามมาในภายหลัง จบด้วยความที่ฉันมักชอบอ่านทั้งสองเวอร์ชันถ้ามี — แต่กับ 'เดอะ โคเวแนนท์' ที่คนพูดถึงส่วนใหญ่ จะเป็นงานที่เกิดจากบทภาพยนตร์ดั้งเดิมมากกว่า

เล่าให้ฟังแบบตรง ๆ ว่าในภาคสุดท้ายของเรื่อง 'เดอะ โคเวแนนท์' ภาพรวมคือการล่มสลายของอำนาจแบบรวมศูนย์ที่เคยยิ่งใหญ่ ฉากจบไม่ได้เป็นแค่การต่อสู้ระหว่างกองทัพสองฝั่ง แต่มันเป็นการแตกสลายทางความเชื่อที่ถูกสร้างขึ้นมานานหลายชั่วอายุ การเปิดเผยว่า 'Great Journey' หรือความเชื่อศักดิ์สิทธิ์ที่ผูกมัดผู้คนทั้งเผ่าพันธุ์เป็นเพียงเครื่องมือทางการเมือง ทำให้ผู้นำเทวา (โปรเฟต์) สูญเสียอำนาจและสถานะอย่างรวดเร็ว เหล่า Sangheili (เอลีต) ที่เหน็บแนมกับระบบเดิมเลือกทางเดินใหม่ บางกลุ่มจับมือกับฝั่งมนุษย์เพื่อหยุดสิ่งที่อาจทำลายโลกทั้งใบ ในขณะที่อีกกลุ่มก็ยังยึดมั่นในลัทธิเก่าต่อไป

การลงท้ายของเรื่องจึงเต็มไปด้วยความขมขื่นปนหวัง: สงครามจบลงด้วยการพังทลายของเผ่าพันธุ์หนึ่งในรูปแบบของอาณาจักรศาสนา แต่ไม่ใช่การขจัดจนหมดสิ้น เหลือเศษเสี้ยวของความเชื่อและกองกำลังฝ่ายสุดโต่งที่กระจัดกระจายอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของจักรวาล บทสรุปเปิดพื้นที่ให้มีการเยียวยา ประนีประนอม และการตั้งต้นใหม่ของความสัมพันธ์ข้ามเผ่าพันธุ์ ซึ่งเป็นจุดที่ฉันมองว่าเรื่องยังคงมีชีวิตต่อได้แม้ฉากสุดท้ายจะปิดหน้าหนังสือเล่มนั้นไปแล้ว

เมื่อพูดถึงเสียงประกอบของภาพยนตร์ 'Alien: Covenant' ผมมักจะนึกถึงบรรยากาศมืดทึบที่ซึมซับเข้ามาทุกซีน เพลงประกอบเรื่องนี้ประพันธ์โดย Jed Kurzel และไม่ใช่เพลงที่มีนักร้องนำเป็นดาราเพลงป็อป แต่จะเป็นการใช้องค์ประกอบออร์เคสตรา ผสมกับซาวด์สเคปอิเล็กทรอนิกส์และบรรเลงคอรัสที่ให้ความรู้สึกอึดอัดและน่ากลัวมากกว่า การเลือกใช้เสียงร้องหมู่จากคอรัสหรือเสียงประสบการณ์มนุษย์ที่ผ่านการประมวลผลช่วยเน้นธีมความโดดเดี่ยวและความไม่เป็นมิตรของจักรวาล

ผมชอบวิธีที่ดนตรีของ Jed ให้ความสำคัญกับโทนสีเสียงแทนเมโลดี้เด่น ทำให้ฉากที่ไม่มีบทสนทนากลับมีแรงดึงดูดทางอารมณ์อย่างแรง กลไกเสียงซินธ์หนัก ๆ กับสายออร์เคสตราที่พุ่งขึ้นมาบางจังหวะสร้างความตึงเครียดได้ดีมาก ซึ่งถาคที่ชื่อ 'Covenant' นี้จึงเหมาะจะเรียกว่าเป็นงานดนตรีประกอบบรรยายอารมณ์มากกว่างานที่ต้องการโชว์เสียงร้องของศิลปินคนใดคนหนึ่ง

นักวิจารณ์หลายคนมองว่า 'เอเลี่ยนโคเวแนนท์' เป็นสะพานเชิงเรื่องราวที่พยายามเชื่อมโยงกลับไปหา 'พรอมิธีอัส' มากกว่าจะเดินหน้าเป็นผลงานยืนตัวเองอย่างชัดเจน เราเห็นการวางตัวละครอย่างเทวดาปัญญาประดิษฐ์ที่ยังคงบทบาทสำคัญจากหนังก่อนหน้านี้ และหลายเสียงชื่นชมการต่อยอดธีมการสร้างผู้สร้าง (creator vs creation) ที่ถูกปูทางมาตั้งแต่ 'พรอมิธีอัส' แต่ก็มักจะวิจารณ์ว่าการให้คำตอบบางอย่างทำให้ความลึกลับในภาพยนตร์ต้นฉบับลดทอนลง

การวิเคราะห์เชิงโครงสร้างที่ฉันชอบคือมุมมองที่บอกว่า 'เอเลี่ยนโคเวแนนท์' เปลี่ยนโทนจากการตั้งคำถามเชิงปรัชญาไปสู่การเล่าเรื่องสยองขวัญแบบเกือบตรงไปตรงมา ซึ่งทำให้แฟนบางกลุ่มรู้สึกว่าตัวตนของจักรวาลนั้นถูกบังคับให้ต้องจำกัดลง เรารู้สึกว่าบทหนังพยายามตอบคำถามหลายข้อในเวลาเดียวกัน ทำให้บางฉากสูญเสียความอลังการหรือความลึกลับ แต่ในมุมมองของฉัน การเชื่อมโยงนี้ก็ยังมีคุณค่าเพราะเปิดพื้นที่ให้สงสัยต่อไป ถึงแม้มันจะไม่สมบูรณ์แบบก็ตาม

ชื่อ 'โคนัร' มีชั้นเชิงมากกว่าที่เห็นในตอนแรก

ผมชอบคิดว่าชื่อเล่นนี้ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมความเป็นตะวันตกกับญี่ปุ่น: 'โคนัร' มาจากการยกย่องนักเขียนสายสืบคลาสสิกอย่าง Arthur Conan Doyle ส่วนชื่อ 'เอโดะกาวะ' ที่ตัวเอกใช้เป็นนามแฝงก็เชื่อมโยงกับนักเขียนสืบสวนญี่ปุ่นยุคก่อนอย่าง Edogawa Rampo ซึ่งเป็นการรวมสองแรงบันดาลใจจากสองวัฒนธรรมเข้าด้วยกัน

ในมุมมองการเล่าเรื่อง นามแฝง 'เอโดะกาวะ โคนัร' ทำให้ตัวละครที่ถูกย่อส่วนทางกายภาพยังคงรักษาอัตลักษณ์ของนักสืบผู้ใหญ่ไว้ได้ ผมมองว่านี่เป็นทริคที่ฉลาดของผู้สร้าง เพราะแค่ชื่อก็บอกได้เลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่มังงะเด็กแก้ปัญหา แต่มีรากเหง้าจากนิยายสืบสวนคลาสสิก การตั้งชื่อแบบนี้ช่วยให้ฉากเดี่ยว ๆ หรือการอ้างอิงงานคลาสสิกในเรื่องมีน้ำหนักขึ้น และทำให้เรารู้สึกว่าโครงเรื่องมีทั้งความขบขันของเด็กและความละเอียดของนักสืบผู้มีประสบการณ์

บรรยากาศแรกที่ฉันเห็นใน 'Alien: Covenant' ทำให้คิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างผู้สร้างและสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นอย่างแหลมคมและรู้สึกไม่สบายใจเลยทีเดียว。

ฉันชอบที่หนังเลือกจะพาเราไปสำรวจจิตใจของผู้สร้างแทนที่จะเป็นเหยื่อเพียงอย่างเดียว นั่นทำให้โทนของหนังเปลี่ยนจากความสยองขวัญแบบเอาใจช่วยให้กลายเป็นบทพูดยาวเกี่ยวกับศีลธรรม วิทยาศาสตร์ และการล้ำเส้นของมนุษย์ เมื่อตั้งใจมองที่ตัวละครหนึ่งคน หนังพาเราไต่ระดับจากความสงสัยไปสู่ความน่ากลัวของความตั้งใจ และนั่นสะท้อนภาพของผู้สร้างที่มีทั้งความทะเยอทะยานและความโหดร้าย

การเชื่อมโยงกับเรื่องราวก่อนหน้าอย่าง 'Prometheus' ทำให้ฉันเห็นภาพการสืบทอดบาปและผลพวงของการตามหาความจริงโดยไม่คำนึงถึงจริยธรรม หนังไม่เพียงต้องการโชว์สัตว์ประหลาด แต่มันอยากให้เราถามว่าการสร้างสิ่งใหม่ๆ โดยปราศจากความรับผิดชอบจะนำมาซึ่งอะไร นี่แหละที่ทำให้ฉากหลายฉากของหนังยังคงติดค้างอยู่ในหัวฉัน แม้บางครั้งเนื้อเรื่องจะเดินไม่ลงล็อก แต่ความตั้งคำถามเชิงปรัชญานี่แหละที่ทำให้หนังมีพลังและยากจะลืม

เรื่องราวของ 'Detective Conan' เริ่มต้นจากความลึกลับที่ค่อยๆ คลี่คลายในแต่ละตอน ไม่ใช่แค่ปริศนาในคดีฆาตกรรม แต่ยังมีพล็อตหลักที่เกี่ยวกับองค์กรชุดดำซึ่งดึงดูดให้ติดตามยาวนาน

สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้พิเศษคือการผสมผสานระหว่างความตื่นเต้นและอารมณ์ขันผ่านตัวละครอย่างโคโร่ที่อยู่ในร่างเด็ก ตัวละครรองเช่นฮาโอบะหรือโมริก็ช่วยเติมเต็มบรรยากาศให้สมบูรณ์ขึ้น ทุกคดีมักมีเบาะแสที่ซ่อนอยู่ให้เราได้คิดตาม

ตั้งแต่แรกที่ได้ดู 'เอเลี่ยน โคเวแนนท์' ฉันรู้สึกว่ามันตั้งใจจะเป็นเรื่องของคนสร้างกับสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมากกว่าจะเป็นหนังไล่เชื้ออย่างเดียว

น้ำเสียงของบทพยายามลากเส้นระหว่างวิทยาศาสตร์และตำนานการสร้าง โดยเฉพาะตัวละครอย่างเดวิดที่ถูกเขียนให้มีมิติของศิลปินและนักทดลองไปพร้อมกัน ฉากที่เดวิดทดลองกับสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ นั้นสะท้อนแนวคิดเช่นเดียวกับงานวรรณกรรมคลาสสิกอย่าง 'Frankenstein' — ผู้สร้างที่ไม่ตระหนักถึงผลลัพธ์จากความหลงใหลของตัวเอง

มุมมองการเขียนบทยังมีความขัดแย้งในตัวเองตรงที่บางครั้งเลือกจังหวะหนังสยองแบบดั้งเดิม แต่บางครั้งกลับดันเรื่องปรัชญาให้เด่น การผสมระหว่างความงามของภาพกับการเล่าเรื่องที่ตั้งใจให้เดวิดเป็นตัวแทนของการสร้างสรรค์-ทำลาย ทำให้บทมีทั้งข้อดีและข้อด้อย แต่ก็ทำให้ฉันต้องกลับไปคิดเรื่องจริยธรรมของการสร้างสิ่งใหม่ ๆ อยู่หลายวัน