เนื้อเพลง Blackpink

วิธีที่ดีที่สุดสำหรับผมคือเริ่มจากแหล่งที่เป็นทางการและแหล่งที่ชุมชนตรวจทานบ่อย ๆ แล้วค่อยเลือกการแปลที่น่าเชื่อถือที่สุด

ผมมักจะเปิดวิดีโอทางการของ 'Blackpink' บน YouTube ก่อน เพราะบางมิวสิกวิดีโอมีคำบรรยาย (subtitles) ที่ชุมชนช่วยกันแปลหรือที่ทางช่องเปิดให้แปลเอง ซึ่งมักตรงกับความหมายแบบคร่าว ๆ และจับน้ำเสียงได้ดี จากนั้นจะเช็กบนแพลตฟอร์มเพลงอย่าง Spotify หรือ Apple Music เพราะบางเพลงมีเนื้อร้องซิงค์ให้ดูคู่กับเพลง ถ้ามีการแปลเต็มรูปแบบ ผมจะค่อย ๆ เทียบกับแหล่งอื่นอีกที

แหล่งที่ผมไว้วางใจบ่อยคือ 'Genius' และ Musixmatch — 'Genius' มักมีคำอธิบายเชิงความหมายและโน้ตจากแฟน ๆ ทำให้เข้าใจสำนวนเกาหลีมากขึ้น ส่วน Musixmatch จะซิงค์เนื้อร้องให้ตรงจังหวะ ถ้าต้องการแปลภาษาไทยตรง ๆ ให้ลองค้นหาด้วยชื่อเพลงบวกคำว่า 'เนื้อเพลง แปลไทย' แล้วดูผลจากเว็บบล็อกหรือแฟนเพจของคนไทยที่ทำการแปล อย่างเช่นเพลงที่จังหวะเร็ว ๆ อย่าง 'DDU-DU DDU-DU' บางการแปลจะเน้นความตรงตัว แต่บทวิเคราะห์ใน 'Genius' ช่วยอธิบายเชิงวัฒนธรรมได้ดี

จะเตือนเรื่องความแม่นยำเล็กน้อยว่าแปลของแฟน ๆ มักมีสไตล์และเลือกตีความต่างกัน ถ้าต้องการความถูกต้องระดับเป็นทางการ ให้มองหาฉบับแปลที่มีการอ้างอิงต้นฉบับหรือคนแปลที่ลงชื่อและมีคอมเมนต์อธิบายสำนวน ผมเองมักรวมการแปลจากสองแหล่งขึ้นไปเพื่อให้ได้ความหมายที่สมดุล และมักจะชอบอ่านคอมเมนต์ใต้โพสต์เพราะแฟน ๆ มักช่วยกันชี้จุดไวยากรณ์หรือความหมายที่ละเอียดกว่า ในท้ายที่สุด การมีหลายมุมมองช่วยให้เพลงของ 'Blackpink' ที่ชอบมีมิติและตีความได้ลึกขึ้น เป็นวิธีที่ผมใช้เวลาฟังซ้ำแล้วรู้สึกเชื่อมโยงกับเนื้อหาได้มากขึ้น

มาดูกันว่าคนที่เขียนเนื้อให้วงนี้จริง ๆ แล้วมีรูปแบบและชื่อที่ซ้ำ ๆ กันบ่อย ๆ ซึ่งทำให้เสียงเฉพาะตัวของวงชัดมากขึ้น

ผมเป็นคนชอบสังเกตเครดิตเพลง เวลาเปิด 'Boombayah' หรือ 'Whistle' จะเห็นว่าแทบทุกแทร็กยุคแรกมีชื่อของ Teddy Park กับ Bekuh Boom อยู่ด้วยกันบ่อย ๆ — นั่นคือเหตุผลว่าทำไมซาวด์และคำที่ใช้เข้าคู่กับภาพลักษณ์ของวงได้ดี พอวงโตขึ้นก็มีทีมโปรดิวเซอร์-นักเขียนชุดอื่นเข้ามาร่วมอย่าง 24 และ R.Tee ทำให้บางเพลงมีความหลากหลายทางภาษาและโทนมากขึ้น

ในมุมมองผม การเขียนเนื้อเพลงของวงไม่ได้เป็นงานของคน ๆ เดียวเสมอไป บางเพลงจะมีคนต่างชาติร่วมเขียนเมโลดี้หรือวลีภาษาอังกฤษ แล้วทีมในค่ายจะปรับภาษาเกาหลีให้เข้ากับคอนเซ็ปต์ ผลลัพธ์คือเพลงที่ฟังแล้วรู้สึกเป็น BLACKPINK อย่างชัดเจน ถึงแม้ชื่อใหญ่ ๆ เช่น Teddy จะถูกจดบ่อย ๆ แต่รายละเอียดเครดิตแยกเป็นท่อน ๆ และมีทั้งคนแต่งท่อนภาษาอังกฤษ คนแต่งโครงร่าง และคนมาตกแต่งคีย์เวิร์ดสุดท้าย ผมมักจะอ่านเครดิตพวกนี้แล้วยิ้ม เพราะมันบอกเรื่องราวเบื้องหลังการทำงานเป็นทีมได้ชัดเจน

สิ่งที่ฉันรู้สึกบ่อยๆ เวลาฟังเพลงของสาวๆ คือพาร์ตที่ทำให้สะดุดใจจนต้องฮัมตามมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันเป็นแฟนเพลงที่ชอบจุดเปลี่ยนเล็กๆ ในโครงสร้างเพลง ซึ่งสำหรับวงนี้พาร์ตที่คนชอบกันมากสุดมักจะเป็นโฮกหรือคอรัสที่ระเบิดพลัง เช่นใน 'DDU-DU DDU-DU' คอรัสที่กระแทกด้วยท่อนฮุคซ้ำๆ ไม่ได้โดดเด่นเพราะคำแปลตรงตัวเท่านั้น แต่มันคือการจับจังหวะกับอารมณ์ของเพลงที่ทำให้ทุกคนพร้อมจะขยับตาม เหมือนเสียงกลองและสังเคราะห์ปะทะกับเสียงร้องที่สั้นเฉพาะตัว ทำให้คำง่ายๆ กลายเป็นมาสคอตของเพลง

อีกพาร์ตที่ฉันชอบ คือท่อนแร็ปที่มีเอกลักษณ์แรงๆ ท้าทายและเต็มไปด้วยมุมมอง ถ้าสังเกตจะเห็นว่าพาร์ทแร็ปมักเป็นส่วนที่แฟนๆ ชื่นชอบเพราะมันใส่อัตลักษณ์ของสมาชิกแต่ละคนเข้าไปอย่างชัดเจน ตั้งแต่จังหวะการหายใจ การเล่นคำ ไปจนถึงโทนเสียงที่ทำให้เนื้อร้องดูดุดันขึ้น ตัวอย่างที่ชัดเจนคือพาร์ทแร็ปในเพลงที่ขึ้นคอนเสิร์ตแล้วคนร้องตามเป็นประจำ เพราะมันกลายเป็นโมเมนต์ที่แฟนๆ ใช้แสดงพลังร่วมกัน

นอกจากนี้พรี-คอรัสหรือบริดจ์บางท่อนที่สื่ออารมณ์เปราะบางก็มีคนรักไม่น้อยเลย ฉันมักจะชอบพาร์ตที่สร้างคอนทราสต์ระหว่างท่อนที่หนักกับท่อนที่นุ่ม ทำให้คอรัสที่ตามมามีอิมแพ็กมากขึ้น พาร์ตแบบนี้มักถูกนำไปใช้ในมุมมองแฟนแคมหรือมิกซ์เทปที่แฟนๆ รู้สึกเชื่อมโยงได้ลึก เพราะมันจับความเปราะบางและความมั่นใจไว้ในเพลงเดียว สรุปคือแฟนเพลงชอบกันทั้งท่อนที่ส่งพลังตรงๆ และท่อนที่ขายอารมณ์อย่างละเอียด ล้วนแล้วแต่ขึ้นอยู่กับว่าอยากจะปลดปล่อยหรืออยากจะอินกับความรู้สึกแบบไหน แล้วฉันเองก็ยังชอบทั้งสองแบบ เพราะมันแสดงมุมมองและความหลากหลายของวงได้ชัดเจน

เนื้อเพลงภาษาอังกฤษของ 'DDU-DU DDU-DU' ถูกออกแบบมาเพื่อกระแทกจังหวะและภาพลักษณ์ก่อนความหมายเชิงลึก ในฐานะคนที่ฟังเพลงนี้บ่อย ๆ ฉันรู้สึกว่าประโยคภาษาอังกฤษมักสั้น กระชับ และเน้นคำที่พอจะร้องตามได้ง่าย พวกคำซ้ำอย่าง 'ddu-du ddu-du' หรือวลีที่ใช้เสียงกำกับจังหวะทำให้เพลงมีเอกลักษณ์ แต่ถ้านำมาถอดความเป็นภาษาไทยแบบตรง ๆ บางครั้งจะเสียจังหวะและความรู้สึกของท่อนร้องไป

เมื่อแปลเป็นภาษาไทย ผู้แปลต้องเลือกระหว่างความหมายตรงตัวกับความไพเราะในการร้อง หากยึดคำแปลเป๊ะ ๆ บางวลีจะยาวขึ้นหรือมีความเป็นทางการมากขึ้น จึงเห็นการปรับถ้อยคำให้กระชับหรือเปลี่ยนสำนวนให้เข้ากับจังหวะไทย เช่น เปลี่ยนประโยคที่มีอารมณ์ก้าวร้าวเป็นถ้อยคำที่ยังคงดุดันแต่สละสลวยกว่า ซึ่งทำให้บางความหมายย่อยหายไป แต่แลกกับสัมผัสและการร้องที่ไหลลื่นกว่า

ความต่างอีกอย่างที่ฉันสังเกตคือความเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรม ในภาษาอังกฤษบางคำมีนัยยะแบบสากล แต่เมื่อแปลเป็นไทย ผู้แปลอาจใส่ภาพพจน์หรือเปรียบเปรยที่คนไทยเข้าถึงได้ง่ายขึ้น ทำให้เนื้อเพลงรู้สึกใกล้ตัวขึ้น แต่ก็อาจห่างจากความตั้งใจเดิมของศิลปินไปบ้าง สรุปแล้ว การเปรียบเทียบระหว่างสองรูปแบบไม่ใช่เรื่องของ 'ถูก-ผิด' เสมอไป แต่เป็นการเลือกว่าจะให้ความสำคัญกับจังหวะ ภาพลักษณ์ หรือความหมายเชิงคำพูด มากกว่ากัน เลยทำให้ทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์ของตัวเอง

เริ่มจากสิ่งที่ฉันมักทำเสมอเมื่อเจอเนื้อเพลงที่อยากยืนยันคือกลับไปหาต้นทางก่อนเสมอ: ถ้ามีมิวสิกวิดีโอออฟฟิเชียลหรือไลริควิดีโอของ YG หรือช่องของศิลปิน นั่นคือจุดเริ่มต้นที่น่าเชื่อถือที่สุด โดยเฉพาะกับเพลงที่มีเนื้อเกาหลี การอ่านฮันกึลพร้อมฟังไปด้วยจะช่วยให้แยกคำที่พอจะคล้ายกันได้ง่ายขึ้น และหลีกเลี่ยงกับดักการฟังผิดอย่างเช่นใน 'Kill This Love' ที่หลายคนเคยเข้าใจผิดตรงประโยคสั้น ๆ ที่พูดเร็ว

ต่อมาฉันมักนำเนื้อจากหลายแหล่งมาเปรียบเทียบ: booklet ในอัลบั้มดิจิทัล, เพลตฟอร์มสตรีมมิ่งที่มีไลริค เช่นบางแพลตฟอร์มมีการอนุมัติเนื้ออย่างเป็นทางการ รวมทั้งเว็บไซต์ที่มีการอ้างอิงต้นฉบับ เช่นเล่มบันทึกหรือเวอร์ชันภาษาต้นฉบับ การสังเกตความต่างระหว่างการแปลกับคำต้นฉบับจะช่วยบอกได้ว่าแปลผิดหรือแค่ตีความต่างกัน

สุดท้ายฉันให้ความสำคัญกับเวอร์ชันสดและคลิปเบื้องหลังบันทึกเสียงด้วย เพราะบางครั้งศิลปินปรับคำหรือลด/เติมคำเวลาเล่นสด ทำให้เนื้อที่ได้ยินต่างจากเนื้อที่เขียนไว้ การจบด้วยการบันทึกเสียงต้นฉบับและการเทียบฮันกึลกับคำแปลที่น่าเชื่อถือ จะทำให้ผลสรุปดูหนักแน่นขึ้นและสบายใจขึ้นเวลาแชร์ให้คนอื่นอ่าน

เวลาอยากหาเนื้อเพลง 'DDU-DU DDU-DU' ที่มีทั้ง Romanization และแปลไทย ผมมักจะเริ่มจากเว็บไซต์ที่ชุมชนแปลเพลงร่วมกันเขียนบ่อย ๆ ก่อน เช่น LyricsTranslate เพราะที่นั่นมีคนไทยแปลไว้หลายเวอร์ชันและบางหน้าจะใส่ Romanization ให้ด้วย ทำให้เทียบเสียงเกาหลีและความหมายได้สะดวกกว่าการอ่านแปลอย่างเดียว

Genius ก็เป็นอีกแหล่งที่มีประโยชน์ตรงที่คนชอบลงโน้ตประกอบคำศัพท์หรือบริบทบางบรรทัด ทำให้เข้าใจไลน์ร้องที่ยากขึ้นได้ ส่วน Musixmatch มักจะมีฟีเจอร์ซิงค์คำร้องกับเพลงจริงซึ่งสะดวกเวลาจะร้องตามหรือฝึกฟัง แต่ต้องระวังว่า Romanization ของแต่ละที่อาจใช้ระบบต่างกัน (บางที่แยกพยางค์บางที่รวม) ดังนั้นการเทียบกับ Hangul ต้นฉบับจะช่วยยืนยันความถูกต้องได้ดีกว่า

เว็บไซต์แฟนบล็อกของแฟน BLINK ไทยหรือช่อง YouTube ที่ทำ Lyric Video แบบมี Romanization + แปลไทยก็เป็นตัวเลือกที่ดีเมื่ออยากได้เวอร์ชันที่อ่านง่ายและเหมาะกับการร้องตาม สุดท้ายผมมักจะเปิดหลายแหล่งพร้อมกัน เทียบคำแปลและโรมาจิเนชันหลายแบบ เพราะบางคำในเพลงมีความหมายเป็นสแลงหรือเล่นคำ การเห็นหลายมุมมองช่วยให้ตีความได้ใกล้เคียงเจตนาผู้ร้องมากขึ้น บทเพลงยังมีเสน่ห์เวลาร้องด้วยความเข้าใจ เตรียมคาราโอเกะแล้วลุยเลย

อยากร้องเพลง 'Kill This Love' แบบคาราโอเกะใช่ไหม? นี่เป็นเรื่องที่ฉันสนุกมากเมื่อมีงานปาร์ตี้กับแก๊งเพื่อน และพบว่าการใช้แทร็กอย่างเป็นทางการกับมิกซ์เสียงที่ดีช่วยยกระดับบรรยากาศได้แบบสุดโต่ง

ฉันมักเริ่มจากแหล่งที่ถูกลิขสิทธิ์ก่อนเสมอ เพราะเสียงชัดและไม่เสี่ยงโดนปัญหาด้านกฎหมาย: บริการสตรีมคาราโอเกะอย่าง 'KaraFun' หรือแอปร้องเพลงแบบมีสิทธิ์อย่าง 'Smule' มักมีเวอร์ชันอินสตรูเมนทัลของเพลงฮิต ส่วนร้านเพลงดิจิทัลบางแห่งอย่าง iTunes/Apple Music และ Amazon Music ก็มีการขายแทร็กอินสตรูเมนทัลหรือเวอร์ชันคาราโอเกะในรูปแบบไฟล์ที่คุณซื้อได้โดยตรง ซึ่งเหมาะถ้าต้องการเก็บไว้ใช้ส่วนตัว

ในกรณีที่อยากได้ไฟล์คุณภาพสูงสำหรับการแสดงจริงๆ ให้มองหาไฟล์ MP3+G หรือไฟล์ WAV ของบริการขายแทร็กคาราโอเกะที่ได้รับอนุญาต เช่นเว็บไซต์ที่ขาย backing tracks แบบมืออาชีพ เพราะไฟล์พวกนี้มักมาพร้อมกับคีย์ที่ปรับเปลี่ยนได้และแทร็กกีตาร์/เบสที่แยกชิ้น ทำให้การปรับเพื่อให้เข้ากับคีย์เสียงของเราเป็นเรื่องง่าย นอกจากนี้ยังมีตัวเลือกเช่าเครื่องคาราโอเกะแบบมืออาชีพที่ห้องคาราโอเกะหลายแห่งในไทยใช้ไลบรารีที่ถูกลิขสิทธิ์ จึงมั่นใจได้เรื่องคุณภาพและความถูกต้อง

ข้อควรระวังแบบตรงไปตรงมาคือการดาวน์โหลดจากแหล่งไม่เป็นทางการหรือการแปลงจากวิดีโอที่ไม่มีสิทธิ์ เพราะนอกจากจะผิดกฎหมายแล้ว เสียงอาจแย่และมีปัญหาเรื่องซิงค์กับเนื้อร้อง ฉันมักจบค่ำคืนนั้นด้วยรอยยิ้มจากการร้องร่วมกับเพื่อนๆ บนแทร็กที่ซื้ออย่างถูกต้อง เพราะเสียงที่ชัดและคีย์ที่ตรงทำให้เรามั่นใจและสนุกมากขึ้น — นี่แหละที่ทำให้ค่ำคืนคาราโอเกะมันน่าจดจำ

การแก้เนื้อเพลงที่แฟนคอนเทนต์เขียนผิดเป็นเรื่องละเอียดแต่สนุกมากกว่าที่คนทั่วไปคิด

เวลาเจอข้อผิดพลาด ผมมักเริ่มจากการยืนยันแหล่งอ้างอิงอย่างใจเย็นก่อน เช่นเทียบกับไลฟ์ที่มีคำบรรยายอย่างเป็นทางการ หรือหาจากเอกสารเนื้อเพลงที่วงปล่อยเอง เพราะบางครั้งคำที่ฟังเหมือนไม่น่าจะเป็นจริงมักเกิดจากการย้ำพยางค์หรือสำเนียงในสตูดิโอ ตัวอย่างที่เห็นบ่อยคือใน 'DDU-DU DDU-DU' ที่มีจังหวะคำพูดกับซาวด์เอฟเฟกต์ทำให้คนฟังเข้าใจผิดได้ง่าย

การเสนอแก้ไขถ้าจะให้ได้ผลต้องเป็นมิตรและมีหลักฐานประกอบเสมอ ผมมักใช้รูปแบบที่มีเหตุผล เช่นชี้บรรทัดที่คิดว่าไม่ตรง พร้อมลิงก์สู่คลิปหรือภาพหน้าจอที่เป็นหลักฐาน แล้วกรุณาเสนอคำแก้ในสองแบบ: แบบรักษาโทนเพลง และแบบเป๊ะตามคำที่ฟังได้จริง วิธีนี้ช่วยให้ผู้สร้างเนื้อหาเลือกปรับได้ตามความเหมาะสม โดยไม่ทำให้เขารู้สึกถูกวิจารณ์จนเกินไป

สุดท้ายต้องยอมรับว่าบางความเข้าใจผิดกลายเป็นเสน่ห์ของแฟนคอนเทนต์ไปเลยก็มี ฉะนั้นถ้าเจ้าของผลงานไม่อยากแก้ แนะนำเก็บเป็นโน้ตส่วนตัวแล้วแชร์ในวงเล็ก ๆ แทน จะได้คุยกันต่อแบบสนุก ๆ และไม่ทำให้บรรยากาศชุมชนตึงเครียด

กติกาเกี่ยวกับการใช้เนื้อเพลงบนแพลตฟอร์มใหญ่อย่าง YouTube ค่อนข้างชัดเจนและค่อนข้างเข้มงวดกว่าที่หลายคนคิดไว้

เมื่อฉันเอาเนื้อเพลงจาก 'How You Like That' ใส่ลงในคลิปแบบตรงๆ จะต้องคาดหวังสองสิ่งอย่างแรกคือระบบ Content ID อาจจับและทำให้คลิปถูกติดป้ายเป็นคอนเทนต์ของเจ้าของลิขสิทธิ์ ทำให้รายได้โฆษณาไปเข้าผู้ถือลิขสิทธิ์หรือคลิปโดนบล็อกในบางประเทศอย่างที่เห็นได้บ่อย อย่างที่สองคือการใช้เนื้อเพลงทั้งท่อนหรือทั้งเพลงโดยไม่ได้รับอนุญาตมีความเสี่ยงทางกฎหมาย เพราะเนื้อเพลงเป็นผลงานที่มีลิขสิทธิ์เช่นเดียวกับทำนอง

ฉันเลยมองการใช้เนื้อเพลงในสามมุมหลัก: ขออนุญาตอย่างเป็นทางการจากเจ้าของลิขสิทธิ์ (สำนักพิมพ์เพลง/ค่าย) ซึ่งเป็นวิธีปลอดภัยที่สุด แต่ใช้เวลาและอาจมีค่าใช้จ่ายสูง, ทำงานแบบเปลี่ยนแปลงเนื้อหาให้เป็นงานวิเคราะห์หรือคอนเทนต์เชิงวิจารณ์ที่แปลงสภาพเนื้อหา (transformative) เพื่อหวังพึ่งหลักยุติธรรม แต่ก็ไม่ชัวร์ 100% และสุดท้ายคือหลีกเลี่ยงโดยใช้ทางเลือกเช่นเพลงที่มีใบอนุญาต, คัฟเวอร์ที่ได้รับสิทธิหรือเขียนเนื้อใหม่เอง

สรุปคือถ้าต้องการสบายใจและจะทำเงินจากวิดีโอ ทุกครั้งที่วางเนื้อเพลงของศิลปินดัง ๆ ควรหาการอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรหรือเลือกวิธีแทนที่ปลอดภัยกว่า การเสี่ยงปล่อยเนื้อเพลงเต็มๆ ลงไปอาจให้ผลลัพธ์ที่ไม่คุ้มค่าเมื่อเทียบกับความยุ่งยากที่ตามมา

เราเคยเป็นคนนึงที่อยากเลียนแบบเสียงร้องของศิลปินที่ชอบจนเหมือนต้นฉบับมากที่สุด วิธีที่ได้ผลสำหรับเราคือการแบ่งเพลงออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วฝึกทีละชิ้นแทนที่จะพยายามร้องทั้งเพลงในครั้งเดียว

เริ่มจากการฟังท่อนที่ต้องการเลียนแบบซ้ำ ๆ จับจังหวะการวางคำ การเน้นสระและพยางค์ แล้วลองฮัมตามก่อน จากนั้นค่อยเปิดร้องตามแบบช้า ๆ ลดสปีดให้ประมาณ 60–70% ของต้นฉบับเพื่อโฟกัสเรื่องการออกเสียงและไดนามิก ในท่อนที่มีการพ่นเสียงหรือกรรโชก เช่น ท่อนแร็ป ให้สังเกตจังหวะการเล่นลมกับลักษณะคำพูดของศิลปิน แล้วฝึกเป็นพยางค์ย่อย ๆ

การอัดเสียงตัวเองแล้วเทียบกับต้นฉบับเป็นกุญแจสำคัญ ใช้หูฟังดี ๆ แล้วฟังรายละเอียดอย่างการเปิดปาก ความคมของพยัญชนะ และการใช้ลม ยิ่งอัดแล้วฟังมากเท่าไร จะเริ่มเห็นรูปแบบเสียงที่ต้องปรับ เช่น ต้องเปิดคอมากขึ้น ลดการเกร็งไหล่ หรือปรับตำแหน่งลิ้น อีกเรื่องที่มักถูกมองข้ามคือการเลือกคีย์ที่เหมาะสมกับช่องเสียงของเรา บางครั้งการปรับคีย์ลง 1–2 เซมิโทนจะช่วยให้จับโทนและอิมเมจเสียงต้นฉบับได้ใกล้ขึ้นโดยไม่เสี่ยงเสียงแตก

เพลงที่เราชอบฝึกด้วยคือ 'Ddu-Du Ddu-Du' เพราะมีเท็กซ์เชอร์เสียงหลากหลาย และท่อนโคลงที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้เห็นข้อแตกต่างชัดเจนระหว่างการร้องแบบตัวเองกับต้นฉบับ พอฝึกจนชินค่อยขยับไปเพลงที่มีไดนามิกกว้างกว่า เช่น 'Kill This Love' เพื่อเทรนการพุ่งของเสียงและโฟกัสในท่อนโซโล เสร็จแล้วก็หยิบการบันทึกมาเปรียบเทียบอีกที — นี่แหละวิธีที่ทำให้เสียงเข้าใกล้ต้นฉบับมากขึ้นทีละน้อย ๆ