เฟส 4

เริ่มจากการดูตามลำดับฉายจะทำให้แนวคิดของ MCU ในช่วงเฟส 4 ค่อย ๆ เปิดเผยเหมือนดูละครยาวเรื่องหนึ่งที่มีการทดลองรูปแบบใหม่ ๆ อยู่ตลอดเวลา

ฉันมองว่าการเริ่มด้วยซีรีส์ 'WandaVision' ตามด้วยภาพยนตร์ 'Black Widow' แล้วไล่ไปที่ 'Shang-Chi' และ 'Eternals' ให้ความรู้สึกเหมือนดูการทดลองธีมและโทนเสียงของจักรวาลทีละก้าว การดูตามลำดับฉายช่วยให้เห็นวิวัฒนาการของแนวทางการเล่าเรื่อง ทั้งความกล้าในการเอาเรื่องราวทางทีวีมาผสมกับภาพยนตร์ และการใส่ความเป็นมาร์เวลแบบดั้งเดิมลงในรูปแบบใหม่

การเลือกวิธีนี้เหมาะกับคนที่อยากรับรู้ความฮือฮา ความคิดเห็นสาธารณะ และอีสเตอร์เอ้กส์ในตอนที่มันเกิดขึ้นจริง ฉันชอบวิธีนี้เพราะบางซีนพาใจเต้นตามกระแสตอนออกฉาย และความประทับใจที่เกิดขึ้นจากการได้ดูพร้อมกันกับคนอื่นยังเป็นมิติหนึ่งของความสนุกด้วย

เราเป็นคนที่ชอบสังเกตจังหวะการเล่าเรื่องของจักรวาลใหญ่ ๆ มาก ซึ่งการดู 'เฟส 4' ตามลำดับการปล่อยงาน (release order) ให้ความรู้สึกเหมือนได้ไปยืนอยู่ตรงกลางคลื่นความคาดหวังของสังคมแฟน ๆ — ตอนที่ 'WandaVision' ออกมา มันรู้สึกเหมือนประตูเปิดให้โลกทีวีของมาร์เวลทดลองของใหม่ๆ ได้เต็มที่ ก่อนที่เรื่องราวจะค่อย ๆ ขยายไปสู่แนวที่แตกต่างกันใน 'Shang-Chi' ที่ยกเอาพลังงานบู๊สายบู๊โชว์ทักษะการออกแบบฉากต่อสู้ ไปจนถึง 'Eternals' ที่ให้ความรู้สึกเป็นมหากาพย์ช้า ๆ การติดตามตามวันปล่อยทำให้ผมได้สัมผัสจังหวะการสร้างกระแส การถกเถียงในคอมมูนิตี้ และความตื่นเต้นที่เกิดจากการเปิดเผยทีละชิ้น ทั้งข้อดีและข้อเสียถูกเผยออกมาพร้อม ๆ กับงานเอง

การดูตามลำดับการปล่อยยังคงรักษาความตั้งใจของผู้สร้างและสตูดิโอไว้ได้เยอะ — พวก Easter egg การประชุมกันของพล็อตย่อย ความเซอร์ไพรส์ที่ตั้งใจให้เกิดในแต่ละช่วงล้วนทำงานได้ดีเมื่อรับชมในเวลาเดียวกับคนส่วนใหญ่ นอกจากนี้ความหลากหลายของน้ำเสียงในเฟสนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของเสน่ห์ เมื่อเรื่องหนึ่งกำลังเล่นกับนัยยะจิตใจและโฮมเมดคอมเมดี้อย่าง 'WandaVision' อีกเรื่องอย่าง 'Shang-Chi' ก็ยังสามารถมอบความสดชื่นแบบหนังต่อสู้ที่สมบูรณ์ได้ การเดินทางแบบนี้ทำให้รู้สึกว่าจักรวาลกำลังทดลองแนวทางต่าง ๆ พร้อมให้เราตอบรับหรือปฏิเสธได้ตามใจ

การดูตามลำดับเวลาในเรื่อง (chronological/in-universe) ให้มุมมองที่ต่างออกไปอย่างชัดเจน — มันช่วยให้สายเหตุผลเห็นความเชื่อมโยงของเหตุการณ์และพัฒนาการตัวละครเป็นเส้นตรงมากขึ้น แต่ข้อเสียคือบางครั้งการเรียงตามเวลาอาจทำให้โทนและจังหวะของเรื่องขาดความกลมกลืน เช่น ย้ายจากหนังที่โทนเงียบและชวนคิด ไปสู่ซีรีส์จังหวะไวที่เน้นแอ็กชันทันที ความประหลาดใจบางอย่างที่ผู้สร้างตั้งใจไว้สำหรับคนดูตามปล่อยงานก็จะจางหายไป แต่ก็มีข้อดีคือบางจังหวะของตัวละครจะกระชับและเข้าใจง่ายขึ้น ทำให้รายละเอียดเชิงเหตุผลหรือผลกระทบระยะยาวดูมีน้ำหนักขึ้นกว่าเดิม

สรุปว่าประสบการณ์ทั้งสองแบบต่างกันชัดเจน — ดูตามปล่อยเพื่อความตื่นเต้นและการได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกระแสสังคม ดูตามเวลาเพื่อคำอธิบายเชิงเหตุผลและความต่อเนื่องของเรื่องบ้านหลังใหญ่ ผมชอบสลับวิธีใช้ทั้งสองแบบ: ดูตามปล่อยครั้งแรกเพื่อรับความสดใหม่ แล้วค่อยกลับมาจัดลำดับเชิงเวลาเมื่ออยากวิเคราะห์รายละเอียดจริงจัง มันทำให้การเดินทางผ่าน 'เฟส 4' มีมิติและสนุกมากขึ้นในแบบของตัวเอง

รายชื่อเพลงจากเฟส 4 ที่แฟนต้องฟัง มีหลายชิ้นที่โดดเด่นจนควรรีบไปตามหา ไม่ใช่แค่เพราะเป็นคะแนนประกอบฉาก แต่เพราะบางชิ้นกลายเป็นตัวแทนอารมณ์ของเรื่องนั้น ๆ ได้อย่างชัดเจนและฟังเพียงครั้งเดียวก็จำติดหู ตัวอย่างแรกที่ต้องพูดถึงคือเพลงจาก 'WandaVision' อย่าง 'Agatha All Along' ซึ่งกลายเป็นไวรัลเพราะท่อนทำนองติดหูและการแสดงที่ส่งให้ตัวละครมีมิติ เพลงธีมของซีรีส์โดยผู้ประพันธ์ก็เล่นกับเครื่องดนตรีในสไตล์วินเทจที่ทำให้ความลึกลับและความเศร้าของเรื่องถูกขับขึ้นมาอย่างลงตัว การฟังซาวด์แทร็กนี้นอกบริบทของซีรีส์ยังให้ความรู้สึกเหมือนได้ดูฉากสำคัญซ้ำอีกรอบในหัวเลย

เพลงธีมของ 'Loki' เป็นอีกชิ้นที่ฉันชอบมาก เพราะมันแตกต่างจากธีมฮีโร่แบบเดิม ๆ เสียงสตริงและคอรัสที่ใช้ผสมกับเครื่องเป่าเล็ก ๆ สร้างบรรยากาศลึกลับและไม่แน่นอนซึ่งเข้ากับตัวละครได้แบบพอดี นอกจากนี้ 'Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings' ก็มีสกอร์ที่น่าสนใจโดยผสมผสานองค์ประกอบดนตรีจีนดั้งเดิมกับจังหวะโมเดิร์น ทำให้ธีมของครอบครัวและการต่อสู้มีความหนักแน่นและสดใหม่ ส่วน 'Eternals' ของผู้ประพันธ์ที่มีสไตล์มหากาพย์อย่างเห็นได้ชัด จะได้ฟีลเหมือนฟังคะแนนของเทพนิยายสมัยใหม่ที่ยิ่งใหญ่ มีจังหวะและตัวโน้ตที่ทำให้รู้สึกถึงความขลังของตำนาน

อีกหลายชิ้นในเฟส 4 ก็ควรค่าแก่การฟัง เช่น 'Moon Knight' ที่ใช้โทนมืด ๆ ผสมเสียงตะวันออกกลาง ทำให้ฉากจิตวิทยาและความเป็นเอกเทศของตัวละครชัดเจนมาก 'Hawkeye' มีเพลงที่ให้อารมณ์อบอุ่นผสมกับเทศกาล ทำให้ฟังแล้วนึกถึงช่วงเวลาครอบครัวและการคืนดี ส่วนภาพยนตร์อย่าง 'Spider-Man: No Way Home' และ 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' มีสกอร์ที่ทั้งโหยหาและชวนตื่นเต้น ไมเคิล จักคิโน (Michael Giacchino) ทำงานกับธีมที่สามารถเรียกความทรงจำของแฟรนไชส์กลับมาได้ ในขณะที่ 'Thor: Love and Thunder' นำพาอารมณ์แบบร็อกเข้ามาได้อย่างสนุกและพลังงานสูง ทำให้การฟังซาวด์แทร็กนอกฉากภาพยนตร์ยังได้ความมันส์เต็ม ๆ

ถ้าต้องสรุปแบบเป็นคำแนะนำจริงจัง แนะนำให้เริ่มจาก 'Agatha All Along' เพื่อเก็ตมู้ดของเฟสนี้ในด้านการเล่าเรื่องด้วยเพลง ต่อด้วย 'Loki (Main Theme)' และ 'Shang-Chi Main Theme' เพื่อสัมผัสความหลากหลายศิลปะของสกอร์ แล้วตามด้วย 'Wakanda Forever' และเพลงจาก 'Doctor Strange' หรือ 'Thor' เพื่อเติมความยิ่งใหญ่และพลัง หากอยากฟังแบบผ่อนคลายก็ลอง 'Hawkeye' หรือบางซีนจาก 'Moon Knight' ฟังคนเดียวตอนกลางคืนจะได้อารมณ์ของเรื่องชัดขึ้น สรุปคือเฟส 4 มีเพลงที่หลากหลายทั้งไวรัล ครบทุกรส ทั้งเศร้า ลุ้น และบู๊ ฟังแล้วรู้สึกเหมือนได้ย้อนดูฉากโปรดใหม่ในหัวเสมอ

ในมุมมองของผม เฟส 4 ของจักรวาลภาพยนตร์ที่ขยายออกมาผ่านซีรีส์มีผลกระทบต่อโครงเรื่องรวมๆ อย่างลึกซึ้งและหลากหลายกว่าที่คิด ซีรีส์อย่าง 'WandaVision' ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมจากการสูญเสียที่เกิดขึ้นในภาพยนตร์สู่การสำรวจด้านจิตใจของตัวละคร ทำให้ตัวร้ายที่กลายเป็นผู้มีความซับซ้อนมากขึ้นอย่างวานด้าไม่ใช่แค่ศัตรูชั่วร้าย แต่เป็นคนที่มีเหตุผลและความสูญเสีย ผลนี้เด้งกลับไปยังภาพยนตร์อย่าง 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' ได้ชัดเจนเพราะการเปลี่ยนแปลงภายในตัวเธอเป็นแรงจูงใจสำคัญที่ผลักดันพล็อตไปสู่การเปิดประตูสู่มัลติฟีเจอร์ โดยซีรีส์ยังชวนให้ผู้ชมทำความเข้าใจกับผลพวงของการเกิด 'Blip' อย่างแท้จริง ผ่านเส้นเรื่องชีวิตประจำวัน ความสัมพันธ์ และการฟื้นฟูสภาพสังคม ทำให้เหตุการณ์ในภาพยนตร์ต่อๆ มาไม่ใช่แค่ฉากแอ็กชัน แต่มีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้น

นอกจากนี้ 'Loki' กับ 'What If...?' เป็นสองผลงานที่สั่นคลอนพื้นฐานของจักรวาลแบบเดิมๆ 'Loki' เปิดเผยแนวคิดของสายเวลาและหน่วยงาน TVA ซึ่งในแง่การเล่าเรื่องทำให้การมีอยู่ของ 'Kang' และตัวละครที่เป็นตัวแปรทางเวลาเป็นเรื่องเป็นราวมากขึ้น ผลคือภาพยนตร์อย่าง 'Ant-Man and the Wasp: Quantumania' และทิศทางของเฟสต่อๆ ไปต้องรับมือกับความเป็นไปได้ของมัน ซึ่งส่งผลให้โครงเรื่องหลักหันมาเน้นเรื่องมัลติฟีเจอร์และตัวร้ายที่มีหลายเวอร์ชันมากขึ้น ขณะเดียวกัน 'What If...?' เปิดพื้นที่ให้ทดลองแนวคิดที่ขัดกับหลักปกติ ทำให้ทีมผู้สร้างกล้าทดลองทั้งโทนและรูปแบบการเล่าเรื่อง รวมถึงนำแนวคิดนั้นกลับมาใช้ในภาพยนตร์จริงๆ ด้วย เช่น มัลติฟีเจอร์ที่มีผลต่อจุดจบของตัวละครในภาพยนตร์หลายเรื่อง

การแนะนำฮีโร่ใหม่และการขยายบทบาทของตัวละครเดิมก็เป็นผลสำคัญของเฟส 4 'The Falcon and the Winter Soldier' ทำหน้าที่ตั้งคำถามเรื่องมรดกของสัญลักษณ์ชาติและผลกระทบทางการเมืองจากการได้รับพลังและเกียรติยศ ขณะที่ 'Hawkeye' กับ 'Ms. Marvel' และ 'Moon Knight' เสนอมุมมองใหม่ทั้งเรื่องวัย ความหลากหลายทางวัฒนธรรม และประเด็นด้านสุขภาพจิต ซึ่งช่วยเติมเต็มโลกของจักรวาลให้มีความหลากหลายทางตัวละครมากขึ้น งานนี้ทำให้ภาพยนตร์ภาคต่อๆ ไปมีตัวละครรองหรือหลักที่พร้อมรับไม้ต่อ เช่น Kate Bishop และ Kamala Khan ที่จะมีบทบาทต่อเนื่องในเฟสหน้า

สุดท้ายนี้ ผลงานในรูปแบบซีรีส์ของเฟส 4 เปลี่ยนวิธีเล่าเรื่องของจักรวาลให้กล้าทดลองและเจาะลึกมากขึ้น แม้บางตอนจะรู้สึกว่าจังหวะช้าหรือคุณภาพไม่สม่ำเสมอ แต่ภาพรวมคือการตั้งเวทีใหม่ทางนิยาย เปิดช่องให้ธีมอย่างมัลติฟีเจอร์ การเมือง ความสูญเสีย และการฟื้นตัว เข้ามาเป็นหัวใจของการเล่าเรื่องต่อไป การได้เห็นจักรวาลขยายตัวในแนวทางนี้ทำให้ผมตื่นเต้นกับทิศทางในอนาคตมากขึ้น เพราะมันหมายถึงโอกาสในการเล่าเรื่องที่หลากหลายและตัวละครที่มีมิติขึ้นจริงๆ

เนื้อเรื่องหลักของเฟส 4 พูดให้สั้นก็คือ MCU เริ่มกระจายตัวออกเป็นผลลัพธ์ของสงครามครั้งใหญ่: การจัดการกับบาดแผล อำนาจที่เกินขอบเขต และผลที่ตามมาจากการเปลี่ยนแปลงครั้งก่อนหน้า

ภาพรวมสำหรับผมคือมันเป็นเฟสที่เน้นการเยียวยาและการแตกหักพร้อมกัน 'WandaVision' เข้ามาเป็นตัวตั้งต้นเรื่องความสูญเสียและการหลงใหลในความจริงที่บิดเบี้ยว ขณะที่ 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' เปิดประเด็นผลกระทบของการเล่นกับมิติอื่น ๆ ทำให้โลกของ MCU ไม่ได้มีเส้นเรื่องเดียวอีกต่อไป ผมรู้สึกว่าส่วนที่น่าสนใจคือการผลักดันเรื่องอารมณ์ส่วนตัวของตัวละครให้กลายเป็นแรงขับเคลื่อนหลัก ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อโลกเท่านั้น