เวน่อม1

ฉากเปิดของ 'Venom' ปูพื้นต้นกำเนิดด้วยภาพของการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่แฝงด้วยความทะเยอทะยานและความโลภของมนุษย์

เราเล่าเรื่องผ่านมุมมองของเอ็ดดี้ บร็อก ผู้สืบสวนข่าวที่ไล่ตามเบาะแสขององค์กรวิจัยใหญ่จนไปถึงแล็บใต้ดินของ Life Foundation การค้นพบยานต่างดาวที่มีสิ่งมีชีวิตสีดำเหนียว ๆ ถูกกักขังเอาไว้ทำให้ทีมวิทยาศาสตร์ตื่นเต้น พวกเขาเห็นสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เป็นกุญแจสู่การวิวัฒนาการของมนุษยชาติ แทนที่จะเป็นสิ่งต้องห้าม

จุดสำคัญของต้นกำเนิดในหนังคือการสัมผัสโดยตรงของเอ็ดดี้กับสปีชีส์นั้น เมื่อเขาเข้าไปในพื้นที่ทดลองและถูกสารชีวภาพเข้าร่าง สารนั้นเข้าไปในตัวเขาไม่ใช่แบบสปอร์ธรรมดา แต่มันเชื่อมสัมพันธ์จนกลายเป็นการอยู่ร่วมกัน ชื่อเสียงของเอ็ดดี้ตกต่ำ ความสัมพันธ์ส่วนตัวสั่นคลอน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือการเกิดของความสัมพันธ์สองบุคลิก—คนธรรมดาและสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่าเวน่อม หนังแสดงทั้งความคนและความต่างของสองชีวิตนี้ผ่านบทสนทนาในหัวและการเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย โดยที่ตัวร้ายหลักอย่างไรอ็อต (Riot) ก็เป็นผลผลิตจากการทดลองเดียวกัน ความขัดแย้งจึงไม่ใช่แค่การต่อสู้ของร่างกาย แต่เป็นการต่อสู้ของอุดมการณ์ระหว่างมนุษย์กับสิ่งต่างดาว ซึ่งเป็นแก่นของต้นกำเนิดตามที่หนังเล่าไว้

มาลองแยกชิ้นส่วนดูว่าทำไม 'Venom' ภาคแรกถึงให้ความรู้สึกต่างจากเวอร์ชันคอมมิคกันหน่อยนะ — ฉันมองว่าความแตกต่างใหญ่ที่สุดเกิดจากมุมเล่าเรื่องและการตัดองค์ประกอบที่เชื่อมกับ 'Spider-Man' ออกไปโดยสิ้นเชิง หนังพยายามตั้งต้นเป็นเรื่องของความสัมพันธ์แบบคู่หูระหว่างมนุษย์กับสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาด มากกว่าจะเป็นผลพวงของการปฏิสัมพันธ์กับไอ้แมงมุมเหมือนในคอมมิค ซึ่งในคอมมิคต้นฉบับ symbiote นั้นผูกพันกับต้นกำเนิดของปีเตอร์ พาร์คเกอร์ก่อน แล้วค่อยย้ายไปหาด้านมืดที่กลายเป็นตัวตนใหม่ของ Eddie Brock ในประเด็นอย่าง 'The Amazing Spider-Man' #300 และเส้นเรื่องต่อๆ มาใน 'Lethal Protector' ตัวละคร Venom ในหนังจึงต้องถูกปรับให้ยืนเป็นตัวละครหลักได้ด้วยตัวเอง — เห็นชัดว่าโฟกัสเปลี่ยนจากความแค้นต่อ Spider-Man มาเป็นปัญหาทางการทดลองทางวิทยาศาสตร์และองค์กรกดดัน (พล็อตเชิงบริษัท/การทดลอง) ซึ่งให้โทนชวนหัวและแอ็คชั่นแบบคนดูทั่วไปเข้าถึงง่ายกว่า

ภาพลักษณ์และโทนของ Venom ในหนังก็แตกต่าง คาแรกเตอร์ของ Eddie ถูกทำให้ดูมีแง่มุมตลกขำขันมากขึ้น เสียงภายในหัวที่โต้ตอบกับเขากลายเป็นมิตรแบบเพื่อนซี้ที่แสบๆ คันๆ ต่างจากคอมมิคที่มักเน้นความดิบเถื่อนและมืดมนกว่า ทั้งการจัดแสง สี และสเปเชียลเอฟเฟ็กต์ก็ทำให้ตัวสิ่งมีชีวิตดูเป็นสัตว์ประหลาดที่มีความเป็นฮอลลีวูดสูง ในขณะที่คอมมิคมักมีช่วงที่โหดร้ายและซับซ้อนทางศีลธรรมมากกว่า นอกจากนี้ หนังยังเลือกใช้ระดับเรตติ้งและจังหวะเรื่องที่พอเหมาะกับการทำเงินในโรง ซึ่งทำให้ฉากรุนแรงบางส่วนถูกลดทอนหรือเล่าในเชิงบันเทิงมากกว่า

สุดท้าย ฉันรู้สึกว่าการตัดเส้นเชื่อมกับจักรวาล 'Spider-Man' ออกไปทั้งที่ในต้นฉบับมันมีความเกี่ยวเนื่องอย่างลึกซึ้ง ทำให้ผลงานทั้งสองฝั่งให้ประสบการณ์คนละแบบ คนที่ชอบความมืด ดิบ และความเป็นมิตรภาพแปลกประหลาดของ Venom แบบคอมมิคอาจจะคิดถึงความซับซ้อนของ Eddie กับสังคมที่บทในนั้นสื่อ; ขณะที่คนที่เข้ามาดูหนังจะได้ความสนุกแอ็คชันและเคมีคู่หูแบบเบาสมองแทน — นี่แหละเหตุผลที่ทั้งสองเวอร์ชันค่อนข้างต่างกัน แต่ก็มีเสน่ห์คนละแบบให้ชื่นชม

นับว่า 'เวน่อม' เป็นหนังที่ถูกวิจารณ์หนักด้วยเหตุผลหลายประการ แต่ในความวุ่นวายนั้นก็มีเสน่ห์ที่ดึงดูดคนดูได้จริง ๆ

สาเหตุที่นักวิจารณ์ชื่นชมหนังเรื่องนี้มักจะเริ่มจากการแสดง: เสียงและการแสดงอารมณ์ที่ไม่เหมือนใครของตัวละครหลักทำให้ฉากที่เป็นการปะทะภายในระหว่างคนกับซิมไบโอตมีน้ำหนักขึ้นมาก ตัวผมเองรู้สึกว่าการออกแบบตัวมอนสเตอร์และการใช้งาน CGI ในหลายฉากสร้างความตื่นเต้นได้ดี โดยเฉพาะช่วงไคลแมกซ์ที่มีฉากแอ็กชันกลางเมืองกับการไล่ล่าในรถซึ่งทำได้มันส์และมีพลังงานแบบหนังบล็อกบัสเตอร์

ในทางกลับกัน นักวิจารณ์ก็มักจะแย้งว่าโทนของหนังไม่แน่นอน บทหนังพยายามผสมตลกดำ สยองขวัญ และหนังฮีโร่เข้าด้วยกันจนบางครั้งรู้สึกไม่ลงตัว ตัวร้ายถูกมองว่าน้ำหนักเบาและแรงจูงใจไม่ซับซ้อน ขณะที่ตัวละครรองไม่ได้รับการพัฒนาเพียงพอ นั่นทำให้ความตึงเครียดทางอารมณ์ลดลงและเหลือเพียงความบันเทิงชั่วคราวแบบป๊อปคอร์นเท่านั้น

สรุปแล้วผมคิดว่าเหตุผลที่การวิจารณ์แบ่งเป็นสองฝักสองฝ่ายมาจากการตั้งความคาดหวัง: ถ้าต้องการหนังฮีโร่แนวตั้งใจจริงอาจผิดหวัง แต่ถ้าหวังความบันเทิงผสมตลกดำ 'เวน่อม' ก็ทำหน้าที่ได้ดี เป็นหนังที่มีข้อดีชัด แต่ก็มีจุดอ่อนที่นักวิจารณ์ไม่อาจมองข้ามไปได้

ฉันชอบเวอร์ชันนี้เพราะมันเป็นหนังซูเปอร์ฮีโร่ที่ผสมความตลกร้ายกับความดาร์กได้ลงตัวและดูสนุกในหน้าจอใหญ่

ถ้าจะหา 'Venom' (ภาคแรก) ตอนนี้วิธีที่ง่ายและเป็นมาตรฐานที่สุดคือเช่าหรือซื้อแบบดิจิทัลจากร้านหนังออนไลน์หลัก ๆ ที่ให้บริการไฟล์ความคมชัดสูง เช่น iTunes/Apple TV, Google Play Movies, YouTube Movies หรือร้านขายภาพยนตร์บน Amazon Prime Video แบบซื้อขาดหรือเช่าเป็นเรื่อง ๆ ข้อดีคือได้ภาพระดับ HD/4K และมักมีตัวเลือกซับไทยหรือพากย์ไทยให้เลือก

ถ้าอยากได้แบบสะสมจริง ๆ แผ่น Blu-ray หรือ DVD ยังเป็นทางเลือกดี แผ่นที่ออกอย่างเป็นทางการมักมีคัตซีนพิเศษและคุณภาพเสียง-ภาพที่เหนือกว่า นอกจากนี้ผู้ให้บริการช่องเคเบิลหรือผู้ให้บริการสตรีมมิ่งท้องถิ่นบางรายมักนำหนังฮอลลีวูดมาลงหมุนเวียนเป็นช่วง ๆ ฉะนั้นลองเช็กแค็ตตาล็อกของแพลตฟอร์มที่สมัครอยู่บ่อย ๆ เมื่อต้องการดูคุณภาพสูงกับซับไทยที่ตรงใจ ฉันมักเลือกซื้อดิจิทัลถ้าต้องการดูทันที แต่ถ้าอยากเก็บก็ไม่พลาดแผ่นฟิสิคัล

ยอมรับเลยว่าหนัง 'Venom' เวอร์ชันปีแรกมีความกล้าทำอะไรที่แตกต่างจากต้นฉบับคอมิกส์อย่างชัดเจน ทั้งการตัดสายสัมพันธ์กับสไปเดอร์แมนและการหันไปผสมองค์ประกอบจากหลายพล็อตของคอมิกส์เข้าด้วยกัน ฉันรู้สึกว่าทีมสร้างเลือกจะทำให้เรื่องนี้เป็นหนังซูเปอร์ฮีโร่แบบยืนเดี่ยว ไม่ต้องพึ่งจักรวาลอื่น เลยตัดจุดกำเนิดสำคัญอย่างการที่ซิมไบโอต์เคยเป็นชุดของ 'Spider-Man' ออกไปอย่างหมดจด ทำให้ผู้ชมใหม่ไม่ต้องมีพื้นฐานคอมิกส์มาก่อนก็เข้าใจได้ง่ายขึ้น

ภาพลักษณ์ของเอ็ดดี้กับเวน่อมในหนังมีโทนที่เบาและขำขันกว่าคอมิกส์มาก ฉันชอบซีนที่ทั้งสองทะเลาะกันด้วยบทพูดภายในหัว ซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนหนังบัดดี้คอมเมดี้ มากกว่าจะเป็นเรื่องรุนแรงและดาร์กตามต้นฉบับแบบ 'The Amazing Spider-Man #300' หรือสตอรี่ไลน์ช่วง 'Lethal Protector' แต่ว่าองค์ประกอบอย่างองค์กร 'Life Foundation' และการมีซิมไบโอต์ลูกๆ เป็นศัตรูก็ยกมาจากคอมิกส์ ทำให้หนังผสมผสานความคุ้นเคยกับการปรับใหม่ได้ค่อนข้างน่าสนใจ

ท้ายที่สุดฉันคิดว่าความต่างสำคัญคือความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสิ่งแปลกปลอม ในคอมิกส์เวน่อมมักถูกใช้เป็นกระจกสะท้อนความเกลียดชังและความแค้นของเอ็ดดี้ หนังกลับเลือกจะทำให้มันกลายเป็นเพื่อนร่วมชีวิตที่มีมิติตลกและอบอุ่นกว่า ซึ่งถ้าชอบความดิบโหดเชิงจิตวิทยาของต้นฉบับ อาจจะขัดใจบ้าง แต่สำหรับคนอยากดูหนังบู๊ผสมมุขคู่หูแบบไม่ซีเรียสมาก หนังเวอร์ชันนี้ก็ทำหน้าที่ของมันได้ดีอย่างไม่น่าเบื่อ

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นคือว่าการนั่งดู 'เวน่อม' ภาคแรกก่อนจะช่วยเติมเต็มอรรถรสได้มากกว่าที่คิด ฉันเป็นแฟนหนังที่ชอบชนิดชวนให้หัวใจเต้นกับตัวละครที่ซับซ้อน และสำหรับฉัน 'เวน่อม' ภาคแรกไม่ใช่แค่หนังซูเปอร์ฮีโร่ธรรมดา แต่มันวางรากฐานให้กับความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้และสิ่งมีชีวิตที่มาหลอมรวมกับเขา ความตลกขบขันมืดๆ ความไม่ลงรอยกัน และจังหวะการสร้างตัวตนของสิ่งมีชีวิตผูกมัดกับอารมณ์ผู้ชมอย่างแยบยล

การดูภาคแรกช่วยให้ฉากในภาคต่อมีน้ำหนักมากขึ้น เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลง นิสัยที่ต่างออกไป หรือการตัดสินใจที่โผล่ขึ้นมา จะเข้าใจได้ว่ามันมาจากรากเหง้าแบบไหน เหมือนเวลาที่ฉันดูฉากสำคัญใน 'Spider-Man' แล้วกลับไปดูต้นกำเนิดอีกครั้ง ภาพบางภาพ การกระทำบางอย่างมันได้มิติและเชื่อมต่อกันอย่างเป็นธรรมชาติมากกว่าแค่ดูภาคต่อคนเดียว

อย่างไรก็ตาม ถ้าคุณต้องการแค่ความบันเทิงแบบไวฟิตและชอบให้หนังเดินหน้าเร็ว เห็นพล็อตชัดเจนภาคต่อโดยไม่ต้องปูพื้นมากมาย ก็พอจะข้ามภาคแรกได้โดยไม่เสียใจสุดโต่ง แต่ใจลึกๆ ฉันชอบรสชาติจากการได้ดูการเติบโตของตัวละครจากจุดเริ่มต้น การดูครบทั้งสองภาคทำให้ฉันได้รับประสบการณ์ที่ครบถ้วนกว่า และยังมีรายละเอียดเล็กๆ ที่พาไปเชื่อมโยงกับทิศทางของตัวละครในอนาคตด้วย — นี่คือเหตุผลที่ฉันแนะนำให้ดูภาคแรกก่อนถ้ามีเวลาและอยากอินจริงๆ

ตั้งแต่โปสเตอร์แรกของ 'Venom' ปรากฏตามป้ายโฆษณาและตัวอย่างหนัง ผมรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่คนรักหนังคอมิกส์คุยกันได้ยาว ๆ

สิ่งที่ชัดเจนคือตอนนี้มีภาพยนตร์เกี่ยวกับเวน่อมที่ออกฉายในโรงทั้งหมดสองภาคหลัก ได้แก่ 'Venom' (2018) และ 'Venom: Let There Be Carnage' (2021) โดยภาคแรกเปิดตัวด้วยการเล่าเรื่องปูพื้นตัวละคร เอ็ดดี้ บร็อค กับสิ่งมีชีวิตซิมไบโอต ส่วนภาคสองเน้นความโหด มืด และการปะทะกับตัวร้ายอย่างคาร์แนจมากขึ้น ทั้งสองภาคแตกต่างทั้งโทน บทเพลงประกอบ และการกำกับ ทำให้รู้สึกเหมือนดูสองหนังที่มีเส้นทางของตัวเอง

อีกเรื่องที่มักถูกถามคือภาคต่อในอนาคต มีการยืนยันถึงการพัฒนาภาคที่สามอยู่ในระดับข่าวสารและการวางแผน แต่ยังไม่มีการประกาศชื่ออย่างเป็นทางการหรือกำหนดวันฉายแน่นอน ดังนั้นถานับเฉพาะงานที่ฉายจริงตามโรงภาพยนตร์ ณ ตอนนี้ คำตอบคือมีสองภาคหลัก แต่แฟน ๆ ยังเฝ้ารอข่าวเกี่ยวกับ 'Venom 3' อยู่ต่อไป ซึ่งในมุมมองของคนที่ติดตามมาก่อน การได้เห็นพัฒนาการของตัวละครและโทนหนังระหว่างสองภาคนั้นสนุกและแปลกใหม่ เหมือนดูหนังคอมิกส์ที่เดินหน้าทดลองรูปแบบเสมอ

นี่คือคำตอบที่ชัดเจนสำหรับคนที่สงสัยเรื่องนักแสดงใน 'เวน่อม' ภาคแรก: บทเอ็ดดี้ บร็อกและเสียง/การแสดงของเวน่อมรับบทโดย Tom Hardy

ผมเป็นคนชอบสังเกตการแสดงแบบซ้อนบทอยู่บ่อยๆ แล้วบทบาทในเรื่องนี้ของเขาน่าสนใจมาก เพราะไม่ได้เป็นแค่การเล่นเป็นเอ็ดดี้คนเดียว แต่ยังต้องร่วมกันสร้างตัวละครเวน่อมที่เป็นสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งบุคลิกด้วย ฉากที่เขาพูดกับตัวเอง ราวกับมีคนสองคนในร่างเดียว นั้นสะท้อนให้เห็นทักษะการแสดงหลายชั้น—ทั้งความกลัว ความโกรธ และอารมณ์เชิงตลกร้ายที่เวน่อมมี

เทคนิคของหนังผสม CGI กับการแสดงจริงของ Hardy ทำให้เวน่อมมีความเป็นตัวตนที่ชัดเจน เสียงเวน่อมมักผ่านการปรับแต่งและมิกซ์เพื่อให้ได้โทนที่ดุดัน แต่แกนเสียงมาจาก Hardy เอง ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้กับเวน่อมมีน้ำหนักกว่าแค่เอฟเฟกต์ล้วน ๆ ผมชอบเปรียบเทียบการเล่นสองบทนี้กับเวอร์ชันเก่าอย่าง 'Spider-Man 3' ที่ Topher Grace รับบทเหมือนกัน แต่ Hardy เอามุมมองทางกายภาพและการแสดงเสียงมาเป็นองค์ประกอบร่วม ทำให้ความรู้สึกคนละแบบและน่าสนใจกว่าในหลายจุด

ในมุมของคนที่ชอบฟังเพลงประกอบภาพยนตร์เป็นประจำ เพลงของ 'เวน่อม' ภาคแรกโดดเด่นด้วยการผสมผสานระหว่างซาวด์ออร์เคสตราและอิเล็กทรอนิกส์อย่างเข้มข้น ฉันรู้สึกได้ทันทีว่าแกนหลักของงานดนตรีมาจากฝีมือของ Ludwig Göransson ผู้รับหน้าที่แต่งและเรียบเรียงสกอร์ทั้งหมด โดยผลงานของเขาให้บรรยากาศมืดขรึมและมีพลัง ซึ่งช่วยเสริมตัวละครและฉากแอ็กชันได้อย่างยอดเยี่ยม

นอกจากนี้ยังมีเพลงเดี่ยวที่เด่นชัดในเชิงการตลาดและเครดิตตอนท้ายคือเพลง 'Venom' ที่แต่งและขับร้องโดย Eminem เพลงนี้ถูกวางให้เป็นชิ้นที่คนทั่วไปจดจำได้ทันทีเมื่อลุกขึ้นจากโรง และมีโทนที่เข้ากับความดุดันของภาพยนตร์อย่างลงตัว ถึงแม้แผ่นซาวด์แทร็กหลักที่ปล่อยออกมาจะเป็นสกอร์ของ Göransson เป็นหลัก แต่คนรักเพลงก็ไม่อาจพลาดการได้ยินงานเด่นของ Eminem ในบริบทของหนังเรื่องนี้

สรุปแล้ว เมื่อพูดถึงศิลปินบนอัลบั้มเพลงประกอบของ 'เวน่อม' ภาคแรก รายชื่อที่ต้องเอ่ยถึงคือ Ludwig Göransson ในฐานะคอมโพสเซอร์และโปรดิวเซอร์สกอร์ ส่วนศิลปินที่มีเพลงเด่นบนฟิล์มคือ Eminem ที่ส่งหนึ่งซิงเกิลหลักให้ภาพยนตร์จดจำได้ง่าย ๆ แค่นี้ก็เพียงพอให้ทั้งแฟนหนังและคนฟังเพลงออกไปตามหาแผ่นหรือสตรีมฟังกันได้แบบเพลิน ๆ

บอกเลยว่าความยาวของหนังเรื่องนี้กระชับดีมาก — 'Venom: Let There Be Carnage' มีความยาวประมาณ 97 นาที หรือราว 1 ชั่วโมง 37 นาที

ผมชอบจังหวะของหนังที่ไม่ยืดเยื้อ:ฉากแอ็กชันหลักกับมุกตลกถูกบีบให้อยู่ในกรอบเวลาที่พอดี ทำให้ต่อให้เป็นหนังแนวฮีโร่ที่ฉายเชิงบันเทิงก็ยังไม่รู้สึกเบื่อมากเหมือนบางภาคที่ยาวเกินไป ผมมองว่าความยาวแบบนี้เหมาะกับคนอยากดูความสนุกทันทีโดยไม่ต้องแลกกับชั่วโมงครึ่งบวกค่ำคืน

ถ้าต้องเปรียบเทียบ ผมมักนึกถึง 'Spider-Man: Into the Spider-Verse' ที่สามารถเล่าเรื่องหนาแน่นในเวลาใกล้เคียงกัน ทำให้ทั้งสองเรื่องมีความเข้มข้นของโทนที่ต่างกันแต่ไม่เสียจังหวะ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไม 97 นาทีของ 'Venom: Let There Be Carnage' ถึงรู้สึกลงตัวและให้ความบันเทิงทันทีทันใด