เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ

เขา เป็น โคแก่ ที่ดัน ไปหลงรัก อยากจะกิน หญ้าอ่อน ทั้งๆ ที่ คอยพยายาม หักห้ามใจ เพราะสถานะผู้ปกครอง ค้ำคอ แต่ ไฉนเลย แม่หญ้าอ่อน ถึงได้ชอบ คอยวนเวียน ป้วนเปี้ยน เอาตัวเอง มาคอยล่อ จ่อป้อนเขา อยู่แถวๆปาก เขมราชต้องคอยดูแลรับผิดชอบชีวิตปารดี เด็กในความอุปการะของคุณย่าของเขา ถึงแม้ว่าอายุจะห่างกันมากจนพอที่จะเป็นอาหลาน แต่ปารดีก็ยังคงเรียกเขาว่า 'พี่เขม' มาตลอด ด้วยความใกล้ชิดสนิทสนมที่ปารดีมี นับวันมันก็ยิ่งทำให้หัวใจของเขาดวงนี้คอยเอาแต่จะสั่นไหวไปกับเธออยู่เรื่อย ทั้งที่พยายามหักห้ามใจตัวเองแล้วว่าไม่ให้ไปยุ่งกับเธอ ลองทำเป็นผลักไส แต่พอเธอจะไปเข้าจริงๆ ตัวเขาเองก็ถึงกับกระสับกระส่ายจนอยู่ไม่ติดที่ เคยนึกอยากลองทำตามความรู้สึกให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่เขาจะทำอย่างนั้นได้อย่างไรกัน ในเมื่อตอนนี้สถานะผู้ปกครองของเขามันค้ำคอเขาอยู่ อยากเดินไปให้สุดทางก็เดินไม่ได้ แถมอยากจะถอยออกมาหัวใจมันก็ไม่กล้าพอที่จะทำแบบนั้นอีก เขาจึงได้แต่คอยกั๊กทำตัวเป็นมดแดงแฝงพวงมะม่วงคอยกีดกันผู้ชายคนอื่นที่จะเข้ามาทำตัวสนิทแนบชิดกับเธออยู่ร่ำไป สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ ฉบับเพิ่มเติม ไม่อนุญาตให้คัดลอก ดัดแปลง แก้ไขเปลี่ยนแปลงเนื้อหา หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่บนสื่อโซเชียลอื่นโดยเด็ดขาด คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีการใช้คำที่สื่อถึงกิจกรรมทางเพศ เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

ด้วยความชอบในไก่ทอด มีมี่ สาวไทยจึงเดินทางไปรอบโลกเพื่อชิมไก่ทอด และมาหยุดที่เมืองต้าเหลียง ขณะที่นั่งกินไกทอดและดูวิวอยู่บนห้องนั่นเองทุกอย่างก็มืดดับลง “แม่หนูไก่ทอด ตื่นได้แล้ว” “อะไรค่ะ อ่าวตายแล้วหรอเนี่ย ท่านตาข้ายังไม่ได้ไปกินที่เกาหลีกับญี่ปุ่ณเลยน่ะ” “เอาล่ะ ข้าผิดเอง งั้นเอานี่ไประบบไก่ทอดและพลังระดับพื้นฐาน เอาล่ะไปได้ปายยย” “อ้ากกกกกกก” มีมี่โดนถีบลงมา “หืมอะไรกานหนายดูดิ เห้ย!” “อารายกันรึ” “ท่าน! ตาแก่นี้ให้บอลพลังผิดลูกไปเจ้าค่ะ” “ก็อีดอกแล้วนิ” “แต่มันระดับสูงสุดน่ะเจ้าค่ะ” !!!!!!!

เสี่ยครับ… ผมไม่เด็กแล้วนะถ้าจะเอา…ก็เอาให้สุด อย่ามาทำเป็นใจแข็ง เด็กขายหมูปากดีกับเสี่ยเจ้าของตลาดที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยใจอ่อนให้ใครแต่ดันมาแพ้ทางหมาเด็กคนเดียว…

เผียะ! “อย่ามาตบหน้าฉัน หล่อนมันก็แค่ของเล่น” พร้อมผลักร่างเล็กให้ล้มลงกับพื้น เดินมาเหยียบมือเล็กข้างที่ตบหน้าตนพร้อมบดบี้เท้าหนัก ๆ กับมือข้างนั้น "โอ๊ย! หนูเจ็บ..” หล่อนบอกเขาพลางพยายามดึงมือข้างที่ถูกบดเหยียบออก แต่ก็ไม่ได้ผล “จำไว้ อย่าคิดมาตบหน้าฉัน ถ้ายังอยากมีมือ อยากครบสามสิบสองก็อย่าคิดทำร้ายฉัน เข้าใจไหม” โน้มตัวมาหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นห้องน้ำ พร้อมกับเอามือใหญ่เชยคางมนให้แหงนเงยขึ้นแล้วเช็ดคราบเลือดที่เกิดจากการตบของตัวเองมาไล้ปลายลิ้นสาก เลียชิมรสของมัน “หวานทั้งเลือดเลยนะหนู” "โอ๊ย!" ต้องหงายหลังนอนล้มไปกับพื้น เมื่อเขาผลักหัวของหล่อนด้วยแรงมหาศาล “สำออย! ออกไปรอฉันข้างนอก ฉันอาบน้ำเสร็จจะจัดการเธออีกครั้ง” ยกเท้าที่เหยียบมือเล็กขึ้น แล้วเดินไปใต้ฝักบัวแล้วเปิดน้ำเย็น ๆ ให้ไหลอาบร่างตน โดยไม่สนใจพวงมาลาที่จ้องมาทางตนด้วยความเคียดแค้นแม้แต้น้อย “เกะกะลูกตา ไสหัวไปได้แล้ว อย่าลืมสิว่ายายตาบอดของเธออยู่ในกำมือฉัน จะตายตอนไหนก็ได้เพราะมันขึ้นอยู่กับคำสั่งฉัน และชีวิตของเธอก็ด้วย”

"รู้ว่าหวง ก็ยังดื้อ ดื้อฉิบหาย " "แสบขอโทษ " "ไปไกลๆ ไป ไม่อยากเห็นหน้า" "เฮีย "

“ขอโทษนะป้า ฉันได้ยินป้าพูดถึงเถาวัลย์...เถาวัลย์อะไรเหรอ??” “อ๋อ เถาวัลย์รัญจวนน่ะค่ะ” ป้าพะยอมหันมองรอบกายเหมือนกลัวจะมีใครได้ยินเข้า เหมือนเรื่องที่แกกำลังจะพูด เป็นสิ่งต้องห้าม “มันเป็นของหายากค่ะคุณม่าน มีแค่ในหุบเขารัญจวนกลางป่าลึก ผลของมันมีฤทธิ์เดชช่วยให้เครื่องเพศสตรีเปล่งปลั่งเหมือนสาวบริสุทธิ์ ถ้าสตรีคนใดได้ใช้เถาวัลย์รัญจวนสักครั้ง เครื่องเพศจะฟิตเปรี๊ยะไปเป็นสิบปี หากชายใดได้เสพสังวาสด้วยก็จะติดอกติดใจ ไม่มีทางลืมรสลืมกลิ่นได้เลย”