แหวนสวาท

เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะแหวนวงเดียว กับคำว่า ‘โจร’ สาวใสใจสู้มีหรือจะยอมรับ เธอไม่ได้ขโมยแหวนมา เพียงแต่บังเอิญเก็บได้ และตั้งใจจะคืนแต่ยังไม่มีโอกาส ชีวิตนักศึกษาที่เป็นนักเรียนทุน ฐานะทางบ้านไม่ได้มั่งมีอะไร เธอดิ้นรนหาค่ากินค่าใช้ เรียนก็หนัก งานก็เหนื่อย แล้วจะเอาเวลาที่ไหนล่ะไปตามไฮโซสุดสวยเพื่อคืนสิ่งที่หล่อนทิ้ง!! ความซวยเลยมาเคาะประตูบ้าน เมื่อเจ้าของแหวนตามเอาคืน คนไร้เหตุผลคนนั้นจับเธอไปเค้น...เค้นไปเค้นมา เลยกลายเป็นแบบนี้ เพราะความเจียมตัวเลยไม่กล้าปริปาก หากเขาจะย้อนกลับไปหาคนรักเก่า เธอก็จะหลีกทางให้ เมื่อสำนึกว่าตัวเองเป็นแค่ทางผ่าน... เหวยๆ พระเอกเราจะทำไงล่ะ ปากแข็งง้างยากไม่พอ ยังอีโก้สูงอีก จะง้อได้ไหม? หรือจะโอละพ่อ!!

เขายอมแต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองตราหน้าว่า 'ร่าน' เรียกร้องบทสวาทจากเธอทุกค่ำคืน แม้จะมีทะเบียนสมรสเป็นพันธะ แต่สิ่งที่เขาทำกับเธอ ไม่ใช่ในฐานะ 'เมีย' แต่เป็นเพียง 'เครื่องระบายความใคร่' เท่านั้น

ฉันคืออิซา ลูกสาวของเจ้าพ่ออันดับหนึ่งของซิซิลี ฉันเป็นคนหัวรั้นมาตั้งแต่เด็ก พ่อกลัวว่าฉันจะไปแต่งงานกับผู้ชายไม่เอาไหนเพราะอารมณ์ชั่ววูบ จึงออกคำสั่งเด็ดขาดให้ฉันหมั้นหมายกับลูก้าทายาทตระกูลมาริโนที่กำลังเรืองอำนาจ แม้จะเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่อย่างน้อยฉันก็อยากจะเลือกแหวนที่ถูกใจด้วยตัวเอง ฉันจึงไปเข้าร่วมงานประมูลของตระกูลมาเฟีย เมื่อแหวนอัญมณีซึ่งเป็นไฮไลต์ของงานปรากฏขึ้น ฉันก็ยกป้ายประมูลทันที แต่ยังไม่ทันที่ค้อนประมูลจะเคาะลง เสียงของผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง "เด็กบ้านนอกอย่างเธอ กล้าดียังไงมาแข่งแย่งของกับฉัน? สองล้าน! ถ้าฉลาดหน่อยก็ไสหัวออกไปซะ" บรรยากาศในงานเงียบกริบไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปดังอย่างแผ่วเบา ฉันหันกลับไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดราตรีโอต์กูตูร์สีทอง เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ยี่หระ ราวกับว่าลานประมูลแห่งนี้เป็นเวทีส่วนตัวของเธอ ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปาก ผู้ดำเนินการประมูลก็รีบเคาะค้อนปิดการขายอย่างลนลาน "ขายแล้วครับ! ขอแสดงความยินดีกับคุณโซเฟียที่ได้ครอบครองแหวน 'หัวใจนิรันดร์' ที่เป็นไฮไลต์ของค่ำคืนนี้ครับ!" ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไฟโทสะเริ่มคุกรุ่นในใจ "ประมูลยังไม่จบก็เคาะค้อนได้แล้วงั้นเหรอ? ที่นี่ชักจะไร้กฎเกณฑ์เกินไปหน่อยแล้วมั้ง" โซเฟียหันขวับมา สายตาคมกริบราวกับมีด กวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "กฎเกณฑ์งั้นเหรอ?" เธอหัวเราะแห้ง "ที่รัก ฉันคือโซเฟียน้องสาวในปกครองสุดที่รักของลูก้า ทายาทตระกูลมาริโน ที่นี่... ฉันนี่แหละคือกฎ!" ฉันอดขำออกมาไม่ได้ ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ ลูก้าคือชื่อคู่หมั้นของฉันพอดี ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายทันที "ลูก้า 'น้องสาวในปกครอง' ของคุณแย่งแหวนหมั้นที่ฉันเล็งไว้ เรื่องนี้จะเอายังไงดี?"

"ภารกิจผลิตทายาทคือพันธะที่มิอาจหลีกหนี" เมื่อชีวิตคู่เริ่มจืดจางเพราะความกดดันหลายๆ อย่าง เขาจึงอยากเติมเต็มชีวิตด้วยการมีลูก ทว่าภรรยาเด็กที่แต่งงานกันมาเกือบสามปีกลับไม่ยังพร้อมเข้าสู่บทบาทของความเป็นแม่ งานนี้เขาจึงงัดทุกท่วงท่า เอ้ย! งัดทุกเล่ห์เหลี่ยมสุดแสนจะร้ายกาจออกมาไม่มีเหลือเพื่อจุดไฟรัก แผดเผาชวนเร่าร้อนสำหรับภารกิจสวาทที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...

'ฉันมันก็แค่ผู้หญิง ที่เขาใช้เงินซื้อมาบำเรอความสุขของตัวเอง' ตรับ ตรับ ตรับ~ "อ๊า อ๊า อ๊าง บะ เบาหน่อย อื้อ" ฉันร้องท้วงเพราะเขากระเเทกท่อนเอ็นเข้ามาในรูเสียวของฉันรุนแรงเกินไปแล้ว " อ๊า ยะ อย่า ห้ามผม เพราะผมทำให้คุณไม่ได้ซี๊ด ~" เพี๊ยะ เพี๊ยะ เขาตีก้นฉันอย่างแรงสองที จากนั้นก็เอามือมาดึงผมฉันให้เงยหน้าขึ้น แล้วเขาก็กระเอกเอวเข้ามาหนักหนวงกว่าเดิม ฉันไม่ควรไปหลงรักผู้ชายที่ ทั้งดิบ ทั้งเถื่อน แล้วก็แสนจะเย็นชาแบบเขาเลย ไม่ควรเลยจริงๆ

คุณนายคนสวยผู้เพียบพร้อมของบ้านชลวิษณุราษ ผู้ที่สร้างตำนานซินเดอเรลล่าตัวจริง ที่พบรักกับนายตำรวจใหญ่มหาเศรษฐี พลิกชีวิตจากสาวเด็กกำพร้ายากจน มาเป็นคุณนายคนสวยผู้เลอค่าและเพียบพร้อม ทว่า... เธอซ่อนไว้ด้วยความลับ เธอซ่อนเขาไว้... ผู้ชายดิบเถื่อน ผู้ที่ปลุกความเสน่หาในกายเธอ "ผมไม่อยากทำอะไรรุนแรงกับคุณ คุณนาย สิ่งเดียวที่ผม อยากจะทำรุนแรงกับคุณ คือกระแทกไอ้จ้อนของผมเข้าไปในหอยอวบๆ สวยๆ ของคุณนาย กระแทกมันขยี้มันให้มันแน่นในร่องนั่นผมชอบที่ได้เข้าไปในตัวคุณนาย.." ขวัญนรีหายใจหอบกับคำพูดแสนดิบเถื่อนนั่น เธอร้อนวาบวูบไปด้วยตัณหาไม่...เธอไม่ควรรู้สึกแบบนี้ มืออีกข้างของเขาเลื่อนลงไปยังบัวงามลูบผ่านมัน เขารับรู้ว่ายอดอดของเธอกำลังแข็งเป็นใต เขางับหูเธอเบาๆ ทำให้ขวัญนรีสะดุ้ง ขนอ่อนของเธอลุกเกรียวไปทั่วร่าง "ผมรู้ว่าคุณนายก็ชอบ...ใช่ไหม...ท่านคงจะเติมให้คุณนายไม่เต็มเท่าผมหรอกผมไม่อยากได้เงินล้านของ คุณนาย ผมอยากได้แค่ตัวคุณนาย อยากกระแทก" "อะ นะ นายภาค มะ ไม่" "ให้ผมได้เอาคุณนายได้ทำให้คุณนายมีความสุข"