ฮันเยรี ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับการเตรียมบทอย่างไร

พูดตรงๆ วิธีที่ฮันเยริเล่าการเตรียมบททำให้ฉันนึกถึงการทำงานที่ละเอียดอ่อนและใส่ใจรายละเอียดทุกจังหวะของชีวิต

การอ่านบทสำหรับเธอไม่ใช่แค่การจำบทพูด แต่เป็นการขุดประวัติชีวิตของตัวละครขึ้นมาใหม่ ฉันมักจะจินตนาการว่ามันเหมือนการสร้างแผนที่ซ้อนกันหลายแผ่น: แผนที่ความสัมพันธ์ แผนที่อดีต และแผนที่ทางกายภาพของร่างกายที่ต้องแสดงออก เธอมักพูดถึงการกำหนดจุดเล็กๆ ในร่างกาย เช่นนิ้วที่เกร็งเล็กน้อยเมื่อคิดถึงความสูญเสีย หรือการเลือกยืนห่างจากคนอื่นหนึ่งก้าวเพื่อสื่อความไม่ไว้ใจ เหล่านี้คือสิ่งที่ทำให้การแสดงดูเป็นธรรมชาติ

นอกจากเรื่องท่าทางแล้ว ฮันเยริยังให้ความสำคัญกับการฟัง—ไม่ใช่แค่ฟังบทพูด แต่ฟังจังหวะของบทพูดในฉาก ฟังเสียงของพื้นที่ ฉันเคยเห็นในสัมภาษณ์ที่เธอเล่าว่าบางครั้งเธอเดินเข้าไปในสถานที่ที่คล้ายฉากเพื่อเก็บเสียงและอากาศ ทั้งหมดนี้ช่วยให้การตอบสนองบนหน้าจอดูจริงโดยไม่ต้องพยายามแสดงเป็นพิเศษ การร่วมงานกับผู้กำกับและนักแสดงคนอื่นสำหรับเธอคือการทดลองร่วมกัน มากกว่าจะเป็นการสั่งสอนใดๆ และสุดท้าย วิธีที่เธอเล่าเรื่องการเตรียมบททำให้ฉันรู้สึกว่าแสดงเป็นงานศิลปะที่ต้องใช้ความรักและเวลา และนั่นเป็นสิ่งที่ยังคงตราตรึงใจฉันเสมอ

การเตรียมบทในมุมมองที่ฉันเคยรับรู้จากคำพูดของฮันเยริคือการแบ่งงานออกเป็นชั้นๆ: การเข้าใจจิตวิญญาณของตัวละคร, การทดลองทางกายภาพ และการสื่อสารกับทีมงาน

- เข้าใจจิตวิญญาณของตัวละคร: ฉันจะคิดในเชิงลึกว่าตัวละครโตมาจากสภาพแวดล้อมแบบไหน ความฝันและความกลัวของเขาคืออะไร เธอมักอธิบายว่าบทสั้น ๆ สามารถขยายเป็นเรื่องราวชีวิตยาวนานได้ ถ้ารู้เบื้องหลังของตัวละคร การตัดสินใจเล็ก ๆ บนหน้าจอก็จะมีน้ำหนัก

- ทดลองทางกายภาพ: การฝึกเสียง การปรับท่าทาง และการควบคุมลมหายใจเป็นสิ่งที่ฉันเห็นเธอย้ำเสมอ เมื่อนาทีเงียบเข้ามา เธอใช้ร่างกายสื่อแทนคำพูด ฉันเชื่อว่าความละเอียดตรงนี้มาจากการทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

- สื่อสารกับทีม: เธอไม่ทำงานคนเดียว การแลกไอเดียกับผู้กำกับและเพื่อนนักแสดงช่วยเปิดมุมมองใหม่ๆ ให้ฉันได้เห็นว่าบทหนึ่งบทมีหลายทางเดิน ถึงแม้บางครั้งเธอจะเลือกเวอร์ชันที่ดูเรียบง่าย แต่เบื้องหลังคือการคุยและซักซ้อมอย่างหนัก นี่คือภาพรวมสั้น ๆ ที่ทำให้ฉันเข้าใจว่าทำไมผลงานของเธอจึงมีความเป็นธรรมชาติและลึกซึ้ง

ภาพหนึ่งที่ค้างคาในหัวคือการที่เธอเล่าว่าเมื่อเตรียมฉากที่ต้องร้องไห้หนัก เธอไม่พยายามบังคับน้ำตา แต่จะสร้างเหตุผลเล็กๆ ในหัวที่ทำให้ร่างกายตอบสนองเอง วิธีนี้ทำให้ฉันเห็นว่าการเตรียมบทของฮันเยริเน้นการกระตุ้นปฏิกิริยาจากภายในมากกว่าการเล่นตามสูตร

ฉันเคยคิดว่าการแสดงเป็นการแสดงออกชัด ๆ แต่จากสิ่งที่เธอบอก กลับเป็นเรื่องของการใส่รายละเอียดเล็กๆ ทั้งการหายใจ ทิศทางสายตา และช่วงจังหวะก่อนพูด ประกอบกันจนเกิดความจริงจังในฉากหนึ่งฉาก ตัวอย่างที่เธอยกมาคือฉากพูดคุยในบ้านเก่าที่ความเงียบสำคัญกว่าคำพูด นั่นชัดเจนว่าเธอฝึกการอาศัยความเงียบเป็นเครื่องมือได้ดี

ท้ายที่สุด วิธีที่เธอเตรียมบททำให้ฉันอยากลองสังเกตจังหวะชีวิตรอบตัวมากขึ้น และคิดว่าการเป็นนักแสดงที่ดีไม่ใช่แค่การร้องไห้หรือเฮฮา แต่มาจากการสะสมความละเอียดอ่อนเล็กๆ ในทุกๆ วัน