Romans & histoires Actor

“เลิกเรียกพี่ว่าวายวอดสักที…โรสรินทร์!!” เขาตะคอกใส่หน้าเธอ เพราะเขารู้สึกหงุดหงิดเต็มทนแล้วกับชื่อนี้ “ทำไมจะเรียกไม่ได้ พี่วายวอด พี่วายวอด ๆ ๆ” “ถ้ายังไม่หยุดเรียกพี่ว่าวายวอดแล้วล่ะก็…พี่จะให้เธอเรียกว่า ‘ผัว’ แทนนะ!!” เขาพูดกดเสียงต่ำ สายตาคมจ้องตาเธอไม่กะพริบ

“อ๊ะอาย” หญิงสาวที่มีความฝันเป็นสไตลิสต์มืออาชีพ โชคชะตาให้เธอได้ทำงานกับ “นต” นักร้องดังที่ผู้หญิงทั้งประเทศยกให้เป็น พ่อไมโครเวฟ และเป็นคนที่เธอแอบติดตามผลงานจนกลายเป็นแฟนคลับ นักร้องหนุ่มที่แสนสุภาพ อ่อนโยน แสนดีอย่างที่ทุกคนเห็น แต่ตัวจริงกลับเอาแต่ใจ ขี้หงุดหงิด น่ากลัว จนทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น เขาเหมือนเสือที่หลอกล่อให้เหยื่ออย่างเธอมาติดกับ จนหลงและ “ขึ้นเตียงไปกับเขา” อ๊ะอาย สไตลิสต์มืออาชีพ เธอได้ทำงานกับ นต นักร้องดังที่ผู้หญิงทั้งประเทศหลงรัก และเป็นคนที่เธอติดตามผลงานเป็นแฟนคลับ นักร้องที่แสนดีอย่างที่ทุกคนเห็น ตัวจริงนั้นร้าย เขาล่อให้เธอหลงขึ้นเตียงไปกับเขา

“อยากไปหามันมากก็ข้ามศพผัวไปก่อน!” ยืนขวางทาง โมโหหน้าดำหน้าแดง นี่คือคนเดียวกันกับที่เคยตะคอกใส่หน้าว่าเอาเธอไม่ลง แต่ตอนนี้ดูจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแทน

Cut"" “ว๊าย ปล่อย! ปล่อย!” “....” ยูร์ดันมิ้นเข้าห้องน้ำเเล้วล็อกประตูก่อนที่จะจับมิ้นมานั่งตักเเล้วล็อกตัวไว้ ทำเอามิ้นที่ตกใจไม่กล้าเเม้เเต่มองหน้าเขา ได้เเต่ตัวสั่นไปหมด เพราะกลัวริลจะรู้เเล้วผิดหวังในตัวเธอ “ไม่รู้จักฉันงั้นเหรอ…” ยูร์ถามพร้อมจูบซอกคอมิ้นที่กำลังตัวสั่นอย่างได้ใจ ยิ้งเขาเห็นเธอกลัวยิ่งทำให้เขารุ้สึกใจเต้นพิลึก “...ขอโทษค่ะ ฉัน ฉันต้องไปเเล้ว” มิ้นพยายามดิ้นเเต่ด้วยตัวที่เล็กกว่าเลยทำให้ไม่สามารถสู้เเรงยูร์ได้ “..ฉันจำเธอได้ ทุก อย่าง” “คะ คุณ” “ทุก...ตำเเหน่ง” “คุณคิดจะทำอะไร

แมรี่ เกรย์ (เมย์) เมย์ นักศึกษาโบราณคดีปีสี่ เธอสนใจในวิชาประวัติศาสตร์ยุโรปตั้งแต่ประถม เพราะคนผู้หนึ่งที่เธอไม่เคยพบเจอ แต่กลับฝันเห็นเขามาโดยตลอด พอขึ้นมหาลัยมาเธอจึงเลือกสอบเข้าโบราณคดี หลังจากที่เธอเล่าเรียนจนถึงปีสี่ อาจารย์ได้ให้นักศึกษาทำวิทยานิพนธ์ เธอจึงเลือกทำวิทยานิพนธ์ประวัติศาสตร์ตะวันตกเกี่ยวกับตำนานแวมไพร์แห่งปราสาทมูนชายน์ที่ทิ้งล้างไปประมาณสองพันกว่าปี วิทยานิพนธ์เรื่องนี้ คือ จุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันได้พบกับเจ้าแห่งรัตติกาลแห่งปราสาทหลังนั้น เขาทำให้ฉันได้พบอีกโลกหนึ่งที่ผู้คนยากที่จะพบเจอ...

โซล บารมี บวรกิจวัฒนา ปีสี่ คณะวิศวะ 189/64 นิสัย เป็นคนรักเพื่อน เสียสละให้เพื่อนได้ทุกอย่าง ภายนอกเหมือนเป็นคนเจ้าชู้ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่ไม่ชอบผูกมัดกับใคร ฝังใจกับเรื่องรักในอดีตของตัวเอง ใยไหม ธันยรัตน์ วราพิพัฒน์ ปีสี่ คณะวิศวะ 162/49 นิสัย ดาวมหาลัยคนสวย เป็นคนนิ่ง ๆ ต่อหน้าคนอื่นเป็นคนพูดน้อย จะพูดมากเฉพาะอยู่กับเพื่อนสนิท ผู้ชายคนไหนมาจีบก็ไม่สน ฝังใจรักกับผู้ชายคนเดียว Spoilt “ที่นี้รู้หรือยังว่าเธอมันโง่ โง่แล้วก็ยังอวดฉลาด” “หยุดด่าฉันสักที!!! ฉันรู้แล้วว่าตัวเองโง่ แล้วยังไงล่ะ ตอนนี้ฉันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว” “ฉันถึงถามเธอไงว่าเธอมีเหตุผลอะไรถึงได้เอาตัวเองมาเสี่ยงแบบนี้”

เมื่อหลายปีก่อนเขา (ลีโอ) เคยเจอเธอ (ใยไหม) เธอเป็นแคดดี้สนามกลอฟ์ แต่ตอนนั้นเขามีเจ้าของแล้วจึงไม่ได้สานต่อ แต่โชคชะตานำพาเขาและเธอมาพบกันอีกครั้งในฐานะเจ้าหนี้ และลูกหนี้ (นางบำเรอ) เพราะพี่ชายแท้ๆขายเธอเพื่อล้างหนี้พนัน ทางเลือกเดียวคือยอมเป็นของเล่นให้สิงหราช เพราะความไม่เอาไหนของ ‘ดิน’ พี่ชายที่หลงระเริงไปกับอบายมุขจนติดหนี้ก้อนโตถึง 20 ล้านบาทในคาสิโนของ ‘ลีโอ’ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งแก๊งสิงหราช เพื่อรักษาชีวิตพี่ชายและไม่ให้ ‘น้ำหวาน’ หลานสาวตัวน้อยต้องกำพร้าพ่อ ‘ใยไหม’ จึงจำใจต้องรับข้อเสนอสุดอัปยศ ยอมขายตัวเองเพื่อชดใช้หนี้ที่เธอไม่ได้ก่อ! แต่ใครจะคิดว่า...ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการตีตราจอง จะกลายเป็นบ่วงรักที่รัดตัวเขาทั้งคู่ไว้จนดิ้นไม่หลุด จาก ‘นางบำเรอขัดดอก’ กลายเป็น ‘ยอดดวงใจ’ ที่มาเฟียจอมเผด็จการยอมสยบให้เพียงผู้เดียว "พี่หลอกไหมมาขายไหมเพิ่งเรียนจบนะพี่ ไม่เคยได้ออกไปใช้ชีวิต ไม่เคยได้ทำงานที่รักเลย ไหมเรียนไปเลี้ยงน้ำหวานไปตั้งแต่วันที่พี่หอบมาทิ้งไว้ให้ไหม พี่ไม่เคยสำนึกบ้างเหรอ

ชายหนุ่มหน้าหวานราวกับผู้หญิง แต่เขามีร่างกายกำยำสมชายชาตรีและบุคลิกดีพูดจากอ่อนหวานกับลูกค้าในบาร์เหล้า ทำให้เป็นที่สนใจของบรรดาสาวๆ ในบาร์ แต่ชีวิตเขาเปลี่ยนไปเมื่อได้เจอกับพวกเขาทั้งสองคน ทำให้โลกของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล

เรื่องราวความสัมพันธ์ของเพื่อนสนิท ระหว่างสาวสุดจี๊ดที่แสนจะบอบบาง กับเพื่อนชายสุดหล่อปากแซ่บ ที่ความสัมพันธ์นี้จะไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนตลอดไป...เมื่อทั้งสองเกิดพลาดท่าเสียทีเกินเลยมากกว่าคำว่าเพื่อน "ซุน อย่างี่เง่า ถ้าเป็นเรื่องที่กูพูดเมื่อคืนกูขอโทษ คือกูไม่ได้จะหมายความแบบนั้น...คือกู..." "คืออะไร คือมึงอายว่างั้น มึงอายที่นอนกับคนแบบกูใช่ป่ะ?" "เปล่าไม่ใช่แบบนั้น คือ... คือกูแค่สับสนไม่รู้จะบอกคนอื่นยังไง มึงคิดดูนะเป็นเพื่อนกันมาสิบกว่าปี อยู่ ๆ จะมาเปลี่ยนสถานะเนี่ยนะ" "กูไม่เห็นแคร์!" "มึงอย่าบอกนะเว่ยว่ามึงชอบกูจริง ๆ อ่ะ?" "แล้วถ้าใช่ล่ะ" "......" "ถ้ากูบอกว่ากูชอบมึงล่ะ ชอบมึงมานานแล้วด้วย" คนตัวเล็กถึงกับเงียบ เธอพูดไม่ออก ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ "ตะ แต่ เราเป็นเพื่อนกันนะ"

“งั้นฟังดีๆ นะอิง” เขากระซิบช้าๆ ชัดทีละคำ “ฉันไม่ได้ห้ามเธอรักพี่ชายของเธอ… แต่ฉันก็ไม่ยอมให้เธอทิ้งฉันเหมือนที่เธอเกือบจะทำเมื่อกี้เหมือนกัน”