Adeline の小説・ストーリー

Bila make up di hapus,maka pudar jugalah cantiknya. Hana beda dengan perempuan- perempuan itu. Dia memang sudah cantik walau tanpa polesan. Apalagi tambah dirias, wah kecantikannya bagai artis papan atas, bak bidadari. Wajahnya yang putih dengan alis tebal, pesona bibir yang merona alami dan badan proporsional yang langsing namun berisi bak gitar spanyol.

Adeline menghampiri Batari dan menggendongnya. Ia sama sekali tidak memperdulikan keberadaan Bram yang terus memperhatikannya. “Kamu mau kemana? Kita pulang, sayang.” Bram menahan langkah Adeline. “Maaf, Anda mungkin salah orang, Pak!” Adeline menepis tangan Bram. Ya, mungkin kalau dilihat sekilas tentu tidak akan ada yang percaya kalau wanita ini adalah Adeline, pewaris tunggal keluarga Wirakusuma.

Dering ponsel di pagi itu membuat matanya mau tak mau terbuka, melepaskan rangkulannya. Dia meraih gelas air mineral yang berada di atas nakas meja sebelahnya, meneguknya sambil mengusap pelan matanya sebelum menjawab panggilan. Jam empat dini hari. Nama Rendy tertera di layar. “Halo,” “Pagi, Pak. Maaf mengganggu istirahatnya. Saya mau mengabari kalau Adeline sudah ditemukan. Sekarang orang-orang suruhan Pak Kingsley dalam perjalanan membawa dia ke sini dari Milan,”

mabilis niya itong sinigurado. Lahat ng salita sa pag-uusap nila ay nakaabot kay Adele. Nagpatuloy ang tawanan at asaran, umabot na sa katotohanan na naging yelo ang mundo ni Adele. Namanhid ang katawan niya, nanginginig ang hita niya na para bang isa siyang shell na walang laman. Nang walang pag-iisip, lumabas siya ng building, wala sa sarili siyang naglalakad.

Nagpatuloy sya sa pagsuri sa lalake at nanlaki ang mga mata nya ng makilala kung sino ito. Aiden Del Castillo

Mas lalo kong ikatutuwa kapag itinuro ko sa kanya kung gaano kamahal ang magiging kapalit ng pagkakamaling iyon. Nagpatuloy ako sa paglalakad, kunwaring tumitingin sa mga handbag. Hanggang sa may makita akong pamilyar na mukha malapit sa opisina sa likod. Mrs. Adele. Isa sa mga senior buyer na matagal kong nakatrabaho. Malalim ang eyebags niya. Kitang-kita na ang mga guhit ng pagod sa mukha niya. Nakalugmok ang mga balikat niya habang palinga-linga na tila laging may inaasahang problema.

aniya at naglakad na palapit sa malaking kama kung saan mag-isa lang s-yang natutulog at sana dumating na ang araw na samahan na s'ya ng asawang matulog sa malaking kama. Hihiga na sana s'ya ng may makitang black envelope sa side table n'ya. Kumunot ang noo n'ya at lumapit sa side table, dinampot ang itim na envelope. Tinignan ang nakasulat, nakapangalan sa kanya ang envelope Mrs. Hainna Alvarez.

Pagkatapos niyang magbihis nang pang-opisina, kahit na late na siya, ay bumaba siya patungo sa kusina. Tahimik na ang buong bahay at hindi na niya naririnig ang tinig ng kanyang mga anak. Sa kusina ay naratnan niya roon si Adeline na kumakain, nakasuot na ito ng uniporme at handa na upang pumasok sa ospital kung saan ito kumukuha ng internship. Binati niya ang kapatid ng magandang umaga at naghanda ng pagkain para sa kanya.

sabi neto sa kanila at siya ay tumayo na at lumapit kay adelina "ako na muna ang mag aalaga sa iyong anak tapusin mo muna ang iyong pagkaen nang may lakas ka dahil sayo kumukuha ng pagkaen ang iyong anak dagdag na sabi pa nya rito "salamat po nanay nena ngunit kumakaen pa kayo tapusin nyo muna ang inyong hapunan nang kayo ay mabusog" wika ni adelina rito "ngumiti ang matanda sa kanya huwag kang mag alalala tapus na akung kumaen ano pala ang pangalan mo?"tanung nya rito habang kinukuha si alona kay adelina "Ako po si Adelina nanay nena" habang binibigay na si alona sa matanda

Nagawa nga nitong hindi siya galawin sa loob ng halos tatlong taon. “I don’t want say this, but you need to know also. My friend Adelyn in LA is Charles girlfriend too, buntis ang kaibigan kong iyon, Andreana and Charles is the father.” Halos maitakip ni Andreana ang mga palad sa bibig. “Hindi ba sabi mo saakin ay nasa LA ang boyfriend mo last month? When you show me the picture of him, nag-sink in sa isip ko si Charles na nakita ko lang sa LA a week before ng uwi ko.”