Ah Ah Ah Sakit の小説・ストーリー

Akmang babangon na sana ako nang bigla akong mapaigik sa sakit sa bandang ulo ko nang napabalik ako sa higa pero hindi ko alam kung anong pwersa ang nangyari nang hilahin ang ulo ko pabalik at imbes na sa malambot na unan tatama ang ulo ko ay sa headboard ng kama tumama ito. "Aray! Gag* ang sakit!" Nasabi ko nalang habang sapo ang ulo. "T*ngina! Kapag minamalas ka nga naman!" nabulalas ko sa sobrang sakit at galit sa tinamaan ng ulo ko.

"Oh, no. I'm not shutting up. You never get sick. What the hell did you do?" "What does that mean, I don't get sick? I know you think me a monster, A. But I'm actually a human who gets sick, too, okay? Please don't trample on my right to get sick." Seb answers weakly, "Now, shut up and let me rest."

Sinaksak niya ako sa parte ng aking tagiliran, nais ko mang sumigaw dahil sa sakit ay nagawa ko nalang ay mag ngitngit ng ngipin dahil sa sakit. ""Masarap ba?"" Tumango nalang ako. Tila nag iba ang ekspresyon niya. Dalawang saksak pa ang binigay niya sakin isang himala nalang kung bakit buhay pa 'ko ngayon.

Nakalarawan sa kanilang mukha ang matinding pag-aalala at pagtataka sa nangyayari sa akin. "A-Ang sakit ng buong k-katawan ko," nahihirapang sagot ko kay Asher, pagkatapos ay muli akong napasigaw ng malakas. Ngayon ay hindi lamang sakit ang nararamdaman ko kundi matinding init. Parang may azupre sa loob ng aking katawan at niluluto ang aking mga lamang-loob. "Ano ang gagawin namin, Hunter? Ano ang maaaro naming gawin para mawala ang nararamdaman mo ngayon?" tanong ni Sami na hindi malaman kung ano ang gagawin.

Andrew inquired, his face flushed. "Starting now. What exactly are you doing? You're either repairing my door or destroying everything in here." Sarah was irritated as she looked at Andrew's injured hand. "Oh my goodness, look! You even caused yourself harm! How can you harm yourself if you're a doctor?" She mutters. "Doctors are humans, too, and when doctors get sick, they go to the doctor for treatment," Andrew protested, sarcastically.

Aaaahhhhhhhh—‘ ***

Ugh What should i do?! ( acha: ok) " ohhh wo to main ne galti se bol diya tha . You know my English sucks" i said while slapping his shoulder ( ohhh yes i said that mistakenly) I laughed internally Ughh I shouldn't have done this. But.... What!! Its my habit. Can't help... "Where is your friend?" Ughhh Why is he asking so many questions. " kon dost yahan to main hun aur mere sath bhi main hun. Wo ayyyyyaaa.....yiiiiii hi nhi . " i said but I don't know what i am saying

I don’t bother to ask again. Dahil yata sa lumilipad ang utak ko samahan pa ng sakit ng ulo, n*******n ko ang sahig nang wala sa oras. Nabitawan ko ang tray na hawak, tumilapon lahat ng laman noon sa sahig. Natutop ko ang bibig nang makitang nagkalat ang kape sa Persian carpet ng opisina. I’m screwed. "M****a! Genessia, watch out.”

may diin na saad ko sa kabila ng pagod. Ang sakit ng balikat ko, ng balakang ko at wala akong panahon na makipagkulitan pa sa kahit na sino. “Teresa?” Isinandal ko ang aking ulo at ipinikit ang mata. “Hmm?” “Are we okay?” Natigilan ako sa tanong niya. “Why still ask if we’re okay when obviously we’re not.” bulong ko sa sarili ko. “Teresa? What is it? Hindi kita marinig.”