Alcoholic Quotes Novelas e Histórias

hong bote na inilagay niya sa refrigerator. “Ano ito?” tanong niya at sinipat ang bote. “Is this light beer?” “Yeah,” nakangiting sagot ni Debbie. "Look, Alex. Sa lahat ng nangyayari, I don't think we should be drinking strong alcohol at home. Lalong hindi ikaw. We have to take care of ourselves. And each other. Otherwise we'll pay for it when we are older."Alex chuckled. Hindi niya naisip iyon, ngunit marahil ay tama si Debbie. Halos sinimulan na niyang isipin ang kanyang sarili bilang higit sa sakit, bilang isang tao na ang tanging inaalala ay pisikal na pinsala. Ngunit kahit na iyon ay totoo, walang masama sa pagpapanatili ng isang malusog na pamumuhay. Ang pinakamahalagang bagay ay ang p

pangangaral ni lucas sa akin. Patuloy pa rin ang pag-inom kahit ubos na ang pulutan at nagbukas na lamang si jaq ng 555 caldereta. "At sa'yo naman lance, just remember that love is a cycle. You've been there...when you love, you get hurt. When you get hurt, you hate. When you hate, you try to forget. When you try to forget, you start missing. And when you start missing...you'll eventually fall in love again. And...not to get technical pero according to chemistry, alcohol is a solution, but not a solution for making good decisions. It won't make you smart." patuloy na pangangaral ni lucas.

her voice sounded so sincere. I did not respond immediately. I just looked in her eyes for a moment. "So it's true that when people already wasted, they forgot who they really are. Their train of thoughts might be vanished." I sarcastically said while chuckling. I somehow enjoy the taste of this alcoholic drink. She let out a laugh as I said that. "Yeah, right. But I'm not wasted, I'm just tipsy. Whatever." she said while getting one battle of beer again. "Leighton is already home."

tanong ng kaibigan ko sa kanila at sabay pang sumagot ang dalawang anak ko. "Oo, ate Willow kapag may okasyon lang sa bahay namin o sa bahay nina tita Rica doon lang kami umiinom." sabay pa nilang sagot natawa naman ang dalawang kasama hindi naman ako nagulat hindi lang alcoholic talaga. "Mabuti naman para hindi kayo ma-bored hindi naman kayo mga bata para hindi uminom huwag lang addicted sa alcoholic." sagot ng kaibigan ko.

Yun lang sinabi nya at hindi na nya sinagot ang mga sunod sunod kong tanong. "I'm sorry I'm drunk, i don't wanna go home yet dahil alam kong katakot takot na sermon na naman ang aabutin ko sayo. i remembered you saying you don't like alcoholic women". Hindi naman sya lasing. Maayos pa rin syang mag salita but her eyes are closed as she leaned over the window. "And i hope nobody put a dr*g on my drinks". Napa tingin ako sa kanya.

Seryoso, aborido at palaging mainit ang ulo man ang kanyang ugali. Pero kailanman ay hindi sumagi si isipan nitong mapakasaya sa alak, kung uminom man , occasionally lang . Not untill miyah's left here. Alcohol is one of his comfort that time, kapag nakakainom siya, pakiramdam niya nasa paligid lamang ang Asawa. " Ano pa ba ? Sinusundo ka asshole!" Tatawa-tawang wika ni Marcus. " Tsk. I'm not interested" sagot niya.

This place belongs to me. Dumiretso ako sa harap ng bar at kinuha ko ang lahat ng matatapang na klase ng alak—yung may pinakamataas na porsyento ng alkohol, yung klase ng inumin na kayang magpatay ng diwa at pakiramdam. "Isalin mo lahat," utos ko sa bartender nang hindi man lang siya tinitignan.

Tanong ko dito. “Oo ba sabihan ko sila,” sagot nito ng may ngiti sa labi. “Maganda sana may bottoms up tayo tapos may price na money..” suhistyon nito. “Huwag delikado yan, mamaya hindi natin kayanin ang alcohol content ng alak na iinumin natin. Buhay natin magiging kapalit niyan.” Pagtanggi ko. Marami na ako napanood sa balita ng ganyang nangyari kaya ayaw ko na maulit yan. “Sige tama ka, sasabihan ko sila..” naka ngiti nitong sagot.

“I am willing to wait until you are going to tell me all what's really happening. I am also willing to give you what you want—everything you want—but if you want alcohol, No, babe. It's not fvcking good to depend on that fvcking alcohol.” Nakagat ko ang labi ko. Isang tingin sa kanya ay nagawa kong magsalita at sabihin sa kanya ang bagay na iyon. “I love Kuya, and I cherish all his memories when he is still here, but those memories...” I stop for a minute. “I want to sleep without thinking about those memories; kaya tuwing wala ako sa bahay, I always make myself drunk. Nakakatulog ako kapag may alak, pero kapag wala, I end up thinking about those memories. P-Pakiramdam ko ako ang pumatay kay