Novel & Cerita Amour Secret

นิลิน สาววัย26ปี ที่กำพร้าพ่อแม่และไร้ครอบครัวมาตั้งแต่เกิดเธออยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตั้งใจขยันเรียน ศึกษาความรู้หาความรู้ พอโตขึ้นก็ทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบมหาวิทยาลัย ได้งานทำมีเงินเดือนไม่ค่อยมีใครอยากคบหาหรือทำความรู้จัก มีแต่คนกลั่นแกล้งและนินทามีเพียงนิยายที่เธออ่านเป็นเพื่อนคู่ใจ แต่ต้องมาเสียรู้ผู้ชายที่เสแสร้งหลอกจนเป็นหนี้เป็นสิน และต้องมาจบชีวิตลงเพราะความเชื่อใจเพื่อนที่แสนดี ลินิน ลูกสาวคนโตของตระกูลมหาเศรษฐี ในโลกนิยายที่ถูกสร้างขึ้น เธอเป็นคนนิ่งเงียบและไม่แคร์ใคร แต่กลับถูกผู้เป็นแม่ข่มตลอดเพื่อให้เธอยอมน้องสาวต่างพ่อ ที่แม่รักและหวงกว่าเธอจนใครๆ ก็คิดว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้ๆ เธอยอมทุกอย่างเพราะแม่คือทุกอย่างของเธอ คือคนเดียวที่เธอมีอยู่ในตอนนี้ ตั้งแต่พ่อเสีย เธอก็ไม่เคยได้รับความอบอุ่นอีกเลย จนมาเจอเหล่าพ่อบ้านและคนขับรถส่วนตัวที่เธอเป็นคนคัดมาไว้ข้างกาย #เนื้อหาในเรื่องอาจจะมีฉาก18+เยอะไปหน่อยขอให้ผู้อ่านโปรดทำใจนะคะ #ด้นสดเหมือนเดิมขอนักอ่านเข้าใจด้วยนะคะ •ห้ามคัดลอกหรือดัดแปลง หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมาย สร้างขึ้น 17 มีนาคม 2569

ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยโค้ดของเกม มะลิกลับพบความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ราชินีผู้สง่างาม เบื้องหลังกำแพงที่ขวางกั้นที่ไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความประหม่าที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ และในฐานะคนแปลกหน้าจากต่างมิติ เธอเท่านั้นที่จะก้าวผ่านเข้าไปสัมผัสตัวตนที่แท้จริงและเยียวยาหัวใจของราชินีผู้โดดเดี่ยวคนนี้

สยบรักเฮียคราม #ก็พริมโรสอยากเป็นเด็กเฮียคราม   พริมโรส โรสรินทร์ เฟรชชี่ปีหนึ่งนักศึกษาแพทย์คนเก่ง สาวสวย ยิ้มหวาน ขี้เล่น คุยเก่ง ขี้อ้อน อายุ 19 ปี นักศึกษาแพทย์น้องใหม่ฉายาตุ๊กตาเดินได้  ...เฮียครามน่ะ ใจดีจะตาย... "สัญญาว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะจีบจะเต๊าะแค่เฮียครามนะคะ" "ก็ชอบก็จีบแค่เฮียคราม ไม่ได้หมายความว่าเป็นเด็กเฮียครามแล้วหรอคะ"     เขตคราม หิรัญอัครโยธิน เขตคราม หนุ่มหล่อดีกรีอดีตเฮ็ดว๊าก ทายาทเจ้าของแบรนด์รถยนต์สัญชาติยุโรปสุดหรู นักศึกษาวิศวะยานต์ยนต์ปี 3 พูดน้อย เย็นชา ขี้รำคาญ ดุเหมือนเสือน่ากลัวเหมือนสิงห์ ....ใครๆ ก็บอกว่าเฮียครามวิศวะน่ะ ดุอย่างกับเสือ.... "เธอทำให้ฉันปวดหัวรายวันจริงๆนะๆ” "รู้อะไรมั้ยพริมโรส ฉันไม่ได้ใจดีอย่างที่เธอคิด"      พริมโรส x เขตคราม

เป็นความรักในรั้วมหาลัย นางเอกชอบพระเอก เลยยั่วพระเอก เธอก็อย่างรู้ว่าพระเอกจะขึ้นชื่อความเถื่อนสะแค่ไหนกัน

Cut"" “ว๊าย ปล่อย! ปล่อย!” “....” ยูร์ดันมิ้นเข้าห้องน้ำเเล้วล็อกประตูก่อนที่จะจับมิ้นมานั่งตักเเล้วล็อกตัวไว้ ทำเอามิ้นที่ตกใจไม่กล้าเเม้เเต่มองหน้าเขา ได้เเต่ตัวสั่นไปหมด เพราะกลัวริลจะรู้เเล้วผิดหวังในตัวเธอ “ไม่รู้จักฉันงั้นเหรอ…” ยูร์ถามพร้อมจูบซอกคอมิ้นที่กำลังตัวสั่นอย่างได้ใจ ยิ้งเขาเห็นเธอกลัวยิ่งทำให้เขารุ้สึกใจเต้นพิลึก “...ขอโทษค่ะ ฉัน ฉันต้องไปเเล้ว” มิ้นพยายามดิ้นเเต่ด้วยตัวที่เล็กกว่าเลยทำให้ไม่สามารถสู้เเรงยูร์ได้ “..ฉันจำเธอได้ ทุก อย่าง” “คะ คุณ” “ทุก...ตำเเหน่ง” “คุณคิดจะทำอะไร

“พี่ช่วยฉันได้ไหมคะ?”ก่อนจะขึ้นรถเธอถามเขาย้ำอีกครั้งพร้อมกับจับแขนเขาแน่น เธออยากได้ความมั่นใจว่าเขาจะช่วยและไม่ทิ้งเธอไปกลางคัน“ช่วยให้ยายฉันปลอดภัยจากคนพวกนั้น แล้วพี่ต้องการอะไรจากฉัน ฉันจะให้พี่ทุกอย่าง” “หมายความว่าไง?”คาเตอร์หรี่ตามองเธอเหมือนสงสัยคำพูดของเธอ มองก็รู้ว่าเธอไม่มีอะไรจะให้เขา ผู้หญิงที่ทำงานตัวเป็นเกรียวหัวเป็นน็อตขนาดนี้จะมีปัญญาอะไรมาชดใช้อะไรให้เขาได้นอกเสียจากว่า… “ตัวฉันค่ะ พี่เอาไปได้เลย ฉันจะยอมพี่ทุกอย่างขอแค่รับปากว่าจะช่วยฉันและยายให้ปลอดภัยไปตลอด” คาเตอร์เหยียดยิ้มออกมาอย่างไม่เชื่อว่าผู้หญิงแบบเธอจะเสนอตัวเองให้เขาเพื่อแลกกับความปลอดภัยของตัวเอง แต่ทว่ามันคงเป็นอย่างเดียวที่เธอจะให้เขาได้“เธอแน่ใจนะที่พูดออกมา”

ไทเธย์หนุ่มหล่อวิศวะปี 4 ผู้ที่ไม่ชอบสุงสิงกับใคร รักความเงียบ ความมืด เป็นชีวิตจิตใจ แต่แล้วมันก็หายไปหลังจากที่มีรุ่นน้องคนนี้เข้ามา ชะเอม รุ่นน้องสาวปี 1 ผู้ที่เข้ามาทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไป เธอน่ารักและสดใส แต่ก็น่ารำคาญด้วยในเวลาเดียวกัน ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกรำคาญได้เท่านี้มาก่อนเลย แต่ในอีกมุมนึง เขากลับรู้สึกว่าชีวิตประจำวันของตัวเองฉันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เหมือนได้ก้าวออกมาจากมุมมืดของตัวเอง

วิคเตอร์ถูกใจเมเบลตั้งแต่แรกเจอ เขาพยายามทำทุกทางเพื่อให้ได้เธอมาอยู่ข้างกาย ไม่สนว่าเธอจะเป็นของใคร “อย่าพูดว่ารักมันอีก” ร่างสูงพยายามพูดด้วยน้ำเสียงเรียบอย่างสุดกลั้น “ไม่อยากได้ยินก็ปล่อยเบลไปสิ” “ไม่มีวันนั้น”

แม่ดันติดหนี้ก้อนโต แต่เงินเก็บกลับหมดเกลี้ยง เมื่อไร้ทางสว่าง 'พริกแกง' จึงขอพึ่งทางสบาย ขายของไม่ได้ก็ขายตัวมันซะเลย

"เด็กกว่าแล้วไง เอวไวเร้าใจแล้วกัน" ถ้าพิชชาอรรู้ว่ากินเด็กแล้วแซ่บขนาดนี้ เธอคงไม่ปล่อยให้กีแห้งมาจนป่านนี้แน่