Artist の小説・ストーリー

เมีย(ลับ)ของราเชนทร์ กลางวันเป็นเพียงลูกน้องที่บริษัท กลางคืนรับหน้าที่เป็นเมียลับๆ เธอต้องการเงิน ส่วนเขาต้องการทายาท เป็นได้แค่เพียงของตายเท่านั้น ไม่ได้มีความรู้สึกรักใดๆ เข้ามาเกี่ยวข้อง

เธอก็แค่ลูกเลี้ยงที่เขาไม่ต้องการ... “คุณป๊าอยากจะตีก็ตีเลย เดมี่ไม่ผิด คุณป๊านั่นแหละไม่ยอมฟังเหตุผลเดมี่” เดมี่ยืนกอดอกหันหลังให้เขา แววตาท้าทายคู่นั้นทำให้ลูคัสฟิวส์ขาดฟาดเข็มขัดลงไปบนก้นนุ่มนิ่ม เพี๊ยะ “ฮึก!” เดมี่สะดุ้งแทบยืนไม่ติดความเจ็บแสบแล่นเข้ามาจนเธอต้องรีบกลั้นน้ำตา

หญิงสาวที่มีรูปลักษณ์หน้าตา สวยใส อ่อนหวาน แต่งกายเรียบร้อย การวางตัวการเข้าสังคมทุกอย่างดี ใครเห็นก็ต่างมองว่าเป็น เด็กดีและเรียบร้อยอ่อนหวานตามรูปลักษณ์ของเธอ แต่ความเป็นจริงนั้น ภายใต้เสื้อผ้าที่เรียบร้อยอ่อนหวานนั้น มีชุดนอนที่ไม่ได้นอนซ่อนอยู่ เธอเป็นสาวเรียบร้อยอ่อนหวานน่ารักจริง แต่เธอชอบกินจิ้มจุ่มเป็นชีวิตจิตใจ และชอบกินแบบหม้อรวมด้วย

ไซต์งานก่อสร้างที่ว่าเถื่อน ยังไม่เท่า “กล้า” ยามขาใหญ่ประจำป้อมห้าที่ทำตัวเป็นเจ้าถิ่น ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน แม้แต่หัวหน้าแผนกคนใหม่อย่าง “แอล” ที่ตั้งใจจะมาล้างบางพวกนอกคอกให้สิ้นซาก แต่แอลพลาดไปอย่างหนึ่ง... คนอย่างไอ้กล้า ยิ่งด่าเหมือนยิ่งยุ ยิ่งต้านเหมือนยิ่งกระตุ้นกามารมณ์ จากที่ตั้งใจจะมา ไล่ออก กลับกลายเป็นต้อง โดนเอา จนเสียงแหบเสียงแห้ง บทลงโทษสุดหยาบโลนที่เริ่มต้นด้วยความแค้น กลับจบลงด้วยความใคร่ที่ถอนตัวไม่ขึ้น "ด่ากูอีกดิหัวหน้า ด่าคำหนึ่ง... กูจะกระแทกให้มึงลืมชื่อตัวเองเลยคอยดู!" ศักดิ์ศรีที่เคยแบกไว้พังทลายลงคามือคนเถื่อน เหลือเพียงร่างเพรียวบางที่สั่นระริกอยู่ใต้ร่าง กับข้อเสนอสุดอันตรายที่แอลต้องเลือกว่าจะยอมเป็นเมียเก็บในป้อมยาม หรือจะยอมโดนย่ำยีจนกว่าจะขาดใจตายคาอก "อ้าขาให้กู××็×บ่อยๆ แล้วกูจะยอมเป็นหมารับใช้มึงเอง... ตกลงไหมล่ะ?"

โหมงานหนักจนวาระสุดท้ายของชีวิต พอฟื้นจากการสู่ขิตก็ดันมาอยู่ในร่างของนางร้ายนิยายเรื่องดังที่กำลังเป็นกระแส แต่เรื่องนี้พระเอกธงแดงก่ำเบอร์กันดี เธอคนนี้จึงขอหนีไปได้กับตัวประกอบที่โคตรจะฮอตเนิร์ด!! แลนซ์ เซอร์ล็อต (22 ปี) ตัวประกอบที่ไม่เคยมีชื่อปรากฏในนิยาย รู้แค่ว่าเขาเป็นลูกชายของเศรษฐีจากบ้านนอกที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในริเวิร์นเดลและมาร่วมงานในคืนนั้น!! วิเวียน วิลกินสัน (22 ปี) ลูกสาวนายกเทศมนตรีของเมืองริเวิร์นเดล ตัวร้ายจากนิยายเรื่องกระต่ายน้อยของคลาสัน

เจมส์ ศุภวิชญ์ หงส์ไตรหยก อายุ 29 ปี อาชีพ นักร้อง นิสัย อบอุ่น ใส่ใจคนรอบข้าง ใจดี อ่อนไหวง่าย เจ ศุภวัฒน์ หงส์ไตรหยก อายุ 29 ปี อาชีพ เจ้าของร้านนั่งชิว นิสัย เจ้าชู้ อารมณ์ร้อน ใจแข็ง รุนแรง พวกเขาคือพี่น้องฝาแฝดที่นิสัยต่างกันสุดขั้ว แต่กลับชอบอะไรเหมือนๆกัน ยิ่งรสนิยมทางเพศพวกเขาชอบทำอะไรร่วมกันเป็นบางครั้ง หมวย กมลชนก ปานทิพย์ภา อายุ 23 ปี อาชีพ ขายบริการ นิสัย ใจดี อ่อนไหวง่าย ร่าเริง เธอเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เกิดมาหน้าพ่อแม่ก็ไม่เคยเห็น พอเริ่มจำความได้เธอก็ถูก ชบา รับเลี้ยง พามาอยู่ที่ร้าน ส่งเสียให้เรียนหนังสือ เมื่อบรรลุนิติภาวะก็ถูกพามาทำงาน แต่ไม่มีใครได้เปิดความบริสุทธิ์ของเธอเลยสักคน เพราะทุกครั้งที่เข้าห้องกับแขก เธอจะทายานอนหลับไว้ทั่วตัว และนั่นทำให้เธอถูกพี่ๆในที่ทำงานเรียกว่า 'ตัวแสบ' ชบารู้เรื่องแต่ไม่ได้ดุหรือว่าอะไรแต่กลับพูดไปว่า "ถ้าวันหนึ่งเจอคนที่ถูกใจ หมวยมันจะไม่ทำแบบนี้ ฉันรู้จักนิสัยเด็กคนนี้ดี!"

"เธอเห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นเรื่องสนุกรึไง ลองมาเจอแบบเราบ้างดิ จะได้รู้ว่ามันแย่ขนาดไหนถ้าอยากได้ที่หนึ่งมากก็บอกเรา ทำไมต้องทำแบบนี้…" สิ่งที่ของขวัญกลัวมากที่สุดคือการที่เมฆารู้ความลับของเธอ "คิดว่าคนอย่างเธอเราจะยอมขอร้องแบบนั้นหรอ หวังสูงเกินไปนะ" นาราแสยะยิ้มแล้วย่างกรายเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของขวัญ เธอกำลังหยิบไข่ออกมาจากกระเป๋า ของขวัญจึงถอยหลังทีละก้าว "เดี๋ยว…" เสียงของเมฆาดังขึ้น เขายืนแน่นิ่งมือล้วงถุงกางเกงนักเรียน ชายหนุ่มเดินมาพร้อมกับแก๊งเดิมแล้วหยิบไข่ออกมาจากนารา เขากระชากตัวเธอเข้ามาแล้วบีบแขนแน่นก่อนจะตอกไข่แล้วราดใส่ใบหน้าของขวัญ เธอหลับตาแน่นแล้วปลดปล่อยนํ้าตาออกมา ทำไมทุกคนต้องใจร้ายกับเธอขนาดนี้ "ชอบฉันหรอ?" ตอกไข่ใส่หน้าเสร็จก็เอ่ยถาม "…" ของขวัญพูดอะไรไม่ออก นั้นมันไดอารี่ของเธอที่เขียนเองกับมือ พอเห็นท่าทางของคนตรงหน้าสายตาก็ไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าจนมาหยุดที่หน้าของขวัญ "ให้ตายฉันก็ไม่มีวันชอบเธอ"

บอกแล้วไม่ได้รัก  (เทล&ไอริส) “เมียแต่งก็แค่เมียแต่ง” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ได้สนใจคนที่นั่งอยู่บนเตียงเลยด้วยซ้ำ “ไอเป็นได้แค่นั้นใช่มั้ย” หญิงสาวเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าใจเธอไม่ได้นิ่งเหมือนน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาสักนิดเดียว “ก็ให้ได้แค่นั้น เธออยากแต่งเองไม่ใช่เหรอ” “ฮ่าๆ” ร่างเล็กหัวเราะเบาๆ ตลกสิ้นดี “เคยรักไอบ้างมั้ย” “บอกแล้วไม่ได้รัก ไม่เคยรักเธอเลยด้วยซ้ำ” เขาเอ่ยตอบแบบไร้เยื่อใย “สักนิดก็ไม่เคยเหรอ” “ไม่!” เขายังคงหนักแน่นในคำตอบเดิม “ก็ดี จะได้ตัดใจง่ายดี” “ถ้าทำได้ ก็ดีใจด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องนี้ เธอผิดเองที่ดึงดันจะแต่งกับเขา เธอผิดเองที่ดึงดันจะรักคนอย่างเขา เธอผิดเองที่ดึงดันอยากมีชีวิตคู่กับเขา ผิดเองทั้งนั้น…

ชื่อบังเอิญและก็บังเอิญได้ผัวเด็กมาครอบครองแบบงงๆ ใครๆก็บอกว่ากินเด็กแล้วเป็นอมตะ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเด็กขนาดนี้ เฮ้อ~ แล้วเจ้าเด็กคนนี้ทำไมตามติดเธอแจขนาดนี้สลับเท่าไหร่ก็ไม่หลุด ช่วยด้วย!

เพราะเธอต้องการเงินจำนวนมากในการผ่าตัด เพื่อรักษาชีวิตของผู้มีพระคุณและคนที่เธอรักมากที่สุดในชีวิต เธอจึงจำใจต้องทำงานที่ตัวเองไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องทำ เพื่อเงินเธอจึงต้องเอาตัวเข้าแลก และต้องทำทุกอย่างเพื่อให้เขาพอใจ