Bahagyang Novels & Stories

Habang inaayos ang sarili, inilabas niya ang kanyang pitaka at kumuha ng isang libo, balak niya itong iwan sa kama bilang isang uri ng "paliwanag." Ngunit bago pa niya mailapag ang pera, biglang nagsalita ang babae. “Ano'ng ibig sabihin niyan?” Napatingin siya sa babae—gising na ito at nakatingin sa kanya habang nakapatong ang baba sa kamay nito, may bahagyang iritasyon sa kanyang mga mata. Lalo siyang natulala nang makilala ang babae. Hindi niya inaasahang siya ang makakasama niya kagabi—si Lucille Largon, matalik na kaibigan ng kanyang asawang si Mariane.

"Miss Summers, sigurado ka bang gusto mong burahin ang lahat ng iyong identity records? Kapag nabura 'to, parang hindi ka na nag-exist, at walang makakahanap sa iyo." Nagpahinga si Adele nang sandali bago tumango nang mariin. "Oo, 'yon ang gusto ko. Ayoko nang hanapin ako ng sinuman." May bahagyang pagkagulat sa kabilang linya, ngunit agad silang sumagot, "Naiintindihan ko, Miss Summers. Ang proseso ay tatagal ng mga dalawang linggo. Mangyaring maghintay nang may pasensya."

WARNING!!! SLOW BURN! SLOW BURN! SLOW BURN STORY! “Hello, wife.” Halos malaglag ang panga ni Alyana. “Ano?!” Napaatras siya agad sa headboard ng kama.“Excuse me?!”dugtong niya pa. Bahagyang napaangat ang sulok ng labi ng lalaki. “I knew you’d react like that.” “Ano’ng wife?! Sino ka ba?!” Tinitigan lang siya nito nang ilang segundo bago suminghap. “Sevastian Mondragon.” Parang may kung anong kumalabog sa dibdib ni Alyana sa pangalan pa lang nito ngunit wala pa rin siyang maalala. “Hindi kita kilala,” diretsahang sabi niya. Yon talaga ang totoo sa utak ni Alyana. “Technically, kilala mo ako.” Kalmado ang boses nito. “You married me.” Nanlaki lalo ang mga mata niya. “Ano’ng married?! Baliw ka ata eh?!” Bahagyang natawa si Sevastian. Hindi malakas 'yung tipong amused lang talaga. “You said yes first.” “Teka nga—” napahawak si Alyana sa ulo niya. “Hindi ko maintindihan!” Tahimik lang si Sevastian habang nakatingin sa kaniya. Maya-maya, may inilabas itong kung anong papel sa isang envelop sa na nasa side table. Pagkatapos ay may ini-abot itong isang dokumento sa kaniya na siyang mas nagpabilog ng kaniyang mga mata. Marriage certificate. Nanigas si Alyana ka puwesto niya hanggang sa dahan-dahan niyang dinampot iyon. At halos mawalan siya ng ulirat nang makita ang pangalan niya roon. Alyana Maurice Maristela Mondragon. “Hindi…” bulong niya. “Hindi totoo ‘to…” “It’s legal.” “Impossible!” histerikal niya. “A Bar wedding,” kalmado nitong sagot. Napatingala si Alyana. “ANO?!” At doon nagsimulang bumalik sa isip niya ang ilang malabong alaala mula dalawang buwan na ang nakalipas. ---

“Let’s make a deal. Papayag ka sa kasal—just for show. Para kay grandpa. Name only, no real marriage. No interference in each other’s lives. Kapag gumaling si Lolo, magdi-divorce tayo. Bilang kapalit, bibigyan kita ng financial compensation.” Napamaang si Nathalie. Compensation? Hindi niya naituloy ang pagtanggi. Naalala niya ang kapatid niyang naghihintay ng pambayad para sa gamutan. Isa pa, kaya naman talaga siya pumunta sa Zamora ay para humiram ng pera. Nakita ni Cedric ang pag-aalinlangan niya. Dagdag pa nito, “As long as you agree, kahit magkano—ikaw ang bahala.” Tahimik na nagbilang si Nathalie ng hininga. Ilang sandali pa, tumango na siya. “Okay, I agree.” Bahagyang ibinaba ni Cedric ang paningin, tinatago ang malamig na ngiti sa kanyang mga mata. ‘Isang babaeng kayang ipagbili ang kasal para sa pera… how cheap,’ naisip niya.

Banayad ang unang kagat sa labi ni Samantha kaya napasinghap siya, at hinalikan siya ni Dwyn sa leeg pababa. Mainit at maselan ang bawat dampi, at si Samantha ay kusang tumagilid ng ulo, tila tinatanggap ang halik. Lalong tumindi ang pagnanasa ni Dwyn. Bahagyang bumuka ang bibig ni Samantha, naghahanap ng hangin, pero nanatili pa rin ang inosenteng ekspresyon sa mukha. “Bakit kamukha mo ‘yong boss ko?” tanong niya, lasing na lasing. Binuhat siya ni Dwyn papunta sa kama at inihagis sa malambot na higaan, sabay dakma ulit sa katawan niya. “Alam mo ba kung sino ako?” tanong niya, galit at sabik ang boses. Umiling lang si Samantha na parang tuliro. Napamura si Dwyn at tumayo, pilit pinipigilan ang sarili. Ayaw niyang samantalahin ang sitwasyon. Lumabas siya ng kwarto, pumunta sa kusina at uminom ng malamig na tubig para pakalmahin ang sarili.

Abot tainga ang ngiti ni Elisa habang naglalakad papunta sa opisina ng kanyang asawa. Pinaglalaruan niya sa isip at ini-imagine ang mga eksena kung paano maaaring mag-react ang asawa niya sa balita tungkol sa kanilang magiging anak. Buntis siya, dalawang buwan na. Habang papalapit siya sa opisina, napansin niyang bahagyang nakabukas ang pinto, sapat na para makita at marinig ang usapan sa loob. “Tama na, Azrael, ang kulit mo talaga!” malakas na hagikgik ng isang babae. "Nakikiliti ako!" Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Elisa, at pakiramdam niya ay dumaloy nang mabilis ang dugo sa buong katawan niya. Hindi siya sigurado sa narinig, kaya napagpasyahan niyang sumilip—ingat na ingat na hindi makita o marinig. Dahan-dahan siyang yumuko at nakita niya si Azrael, ang kanyang asawa, nakayakap sa baywang ng babae at mapusok na hinahalikan ang leeg ng babae. Nanlaki ang mga mata ni Elisa sa nakita, lalo pa nang sakupin ni Azrael ang mga labi ng babae. Parang sinasaksak nang dahan-dahan ang puso niya, hindi niya alam ang gagawin. Hindi niya rin namalayan na tumutulo na pala ang mga luha niya. "A-Azrael..." nanginginig niyang bulalas, dahilan kung bakit napatingin sa kanya ang asawa.

Spain – isang tahimik na parke. Isang araw na dapat ay tulad ng iba, ngunit isang pamilyar na presensya ang yumanig sa mundo ko. "Mommy!" Napalingon ako sa sigaw ni Selene, mabilis na tumatakbo palapit sa akin. Kasunod niya si Cassian, mahigpit na nakahawak sa kamay ng isang matangkad na lalaki. Isang lalaki na hindi ko kailanman inakalang muli kong makikita. Nanlamig ang buong katawan ko. Hindi maaari. Dahan-dahan siyang lumuhod, bahagyang tinatapik ang ulo ni Cassian bago bumaling sa akin. "They got lost," malamig ngunit malalim ang tono niya. "I figured their mother would be worried." Napalunok ako, hindi makapagsalita. Alam kong nakita niya. Alam kong ramdam niya. "You…" bulong ko, halos hindi lumalabas ang boses ko. Ngunit bago pa ako makakilos, isang mas mabigat na presensya ang lumunod sa paligid. "Seraphina!" Napapitlag ako nang marinig ang boses ng taong matagal ko nang tinakasan. Si Daddy kasama si Mommy… at si Victor Alaric Vasquez. Malamig ang titig ni Daddy nang mapadako ang tingin niya sa kambal. "Who are these children?" malamig niyang tanong. Bago pa ako makasagot, isang malakas na tinig ang pumuno sa hangin. "They're mine." Napalingon ako sa kanya sa lalaking minsan ko lang nakilala ngunit ngayo'y handang ipaglaban ako.

Sa araw mismo ng kasal, nawasak ang puso ni Bianca nang mahuli niya ang fiancé niyang si Adrian Montemayor na nakikipagtalik sa kanyang stepsister sa kabilang suite. Tatlong taon niyang minahal ang lalaki tinulungan sa trabaho at sinuportahan sa lahat. Ngunit sa huli, niloko at sinaktan lamang siya nito sa mismong araw ng kanilang kasal. Durog ang puso at nag-aalab sa galit, gumawa si Bianca ng pinaka-nakakabaliw na desisyon sa buong buhay niya. Dumiretso siya sa garden ng hotel kung saan gaganapin ang kasal. Naglakad siya sa gitna ng mga bisita hanggang sa tumigil sa harap ng lalaking kilala bilang isa sa pinakamakapangyarihang miyembro ng pamilya Montemayor...ang tiyuhin ng kanyang ex, ang malamig at misteryosong billionaire tycoon na si Sebastian Alejandro Montemayor. “Mr. Montemayor, let’s get married now,” sambit niya...na ikinasinghap ng lahat ng nakarinig. Ngunit ang lalaking kilalang walang pakialam sa kahit kanino ay ngumiti...isang mapanganib at nakakatunaw na ngiti. “Sigurado ka ba, Ms. Rivera?” tanong niya. “Yes. Marry me, Mr. Montemayor,” sagot ni Bianca nang buong tapang. Tumayo ang lalaki, bahagyang yumuko, at mahinang bumulong sa kanyang tainga. “Kung gusto mong maghiganti, you made a good choice coming to me… at handa akong tulungan ka, Ms. Rivera. Let’s get married.” A relationship full of temptation, power, and forbidden desire. But as the nights pass, one question they cannot escape arises: Which is more dangerous...revenge, or falling for the man you’re not supposed to love?

Nagluluksa si Amara Alcantanra sa burol ng kaniyang ina habang abala ang kanyang asawa sa pagdiriwang ng kaarawan ng unang babaeng minahal nito—punong-puno ng kasiyahan at engrande ang selebrasyon. Klarong-klaro ang lahat kay Amara. Kung hindi siya mahal ng lalaki, ayaw na rin niya dito. Iniwan niya ang kasunduan ng diborsyo sa ibabaw ng mesa at piniling ipalaglag ang dinadala, at lumakad palayo nang mag-isa. Limang taon ang lumipas. Sa isang marangyang subastahan, lumitaw ang chief auctioneer nakasuot ito ng isang hapit na makabagong Filipiniana na backless, may mataas na slit sa hita, at natatakpan ng puting belo ang kanyang mukha. Lahat ng mata ay kusang tumigil sa kanya. Napasimangot si Argus De Luca, bahagyang nanliliit ang mga mata. "Ang pangalan niya'y Reina?" Tumango ang kanyang assistant. "Yes, Sir. May nabalitaan rin akong minsan may nag-alok ng sampu-sampung milyon kapalit ng pagkakataong makita ang tunay niyang mukha pero tinanggihan niya." Sa wakas, natagpuan na ni Argus De Luca ang babaeng matagal na niyang hinahanap sa loob ng limang taon. Kinagabihan ay hinarang niya ito sa isang kanto. "Auctioneer Reina, hanggang ngayon ay tinatakbuhan mo pa rin ako o mas tamang sabihin kong Amara?" "Argus, hiwalay na tayo." "Hindi ko kailanman sinang-ayunan 'yon. Nasaan ang anak ko?" "Mukhang nakalimot ka, Argus… ikaw mismo ang dahilan kung bakit nalaglag ang bata, limang taon na ang nakalipas!" Ngunit ngumisi si Argus, at may inilantad sa harap niya. "Kung gayon, ipaliwanag mo ito." Triplets na limang taong gulang ang nakatayo sa harap nila.

Bumukas ang malaking pintuan sa harap ko, at narito ang lalaking minamahal ko, ang mata'y walang damdamin habang lumalapit ako sa altar. Ngumiti ako kahit na masikip ang dibdib ko. Narinig ko ang musika habang dahan-dahang naglalakad patungo sa lalaking naghihintay sa harap. Si Kiel, nakatitig nang seryoso sa akin. Walang kahit anong kasiyahan ang makikita sa kanyang mukha, at ito'y nagdulot ng kirot sa aking puso. Iniharap ko ang aking kamay, ngunit itinuring niyang wala ito at agad na umusad patungo sa harap ng pari. Iniwan akong nakatambad ang kamay sa ere. Yumuko ako, bahagyang nahihiya. Sumunod ako sa harap ng pari, at sinimulan na ang misa. "Maari mo nang halikan ang iyong asawa," ang sabi ng pari. Humarap ako kay Kiel, inaasahan ang isang halik sa labi, ngunit sa pisngi lamang ito dumapo. "Nakuha mo na ang titulong Mrs. Valerian, ngunit tiyak kong hindi mo makukuha ang aking pagmamahal," bulong niya. Pumikit ako, at naramdaman ang sakit sa aking puso. "Tandaan mo 'yan, Sam? Hindi mo makukuha ang aking pagmamahal dahil may iniibig na ako," dagdag niya habang nagpalakpakan na ang mga tao. Tumulo ang isang butil na luha. "Sarap mong pagmasdan habang umiiyak," layo na nito sa akin pagkatapos ng mga salitang iyon at agad na lumabas ng simbahan. Pinalis ko ang luha ko at mag-isang ngumiti sa harap ng mga taong masaya para sa amin. Kumikirot ang dibdib ko sa likod ng aking mga ngiti. Daig ko pa ang sinaksak, ngunit hindi ko pinahalata. "Saan pupunta ang asawa mo?" inosenteng tanong ng isang matanda. Ngumiti ako, ngunit hindi na nagbigay ng pagsasalita. "Baka excited lang," mapanukso ng isa. Tumawa ako, kahit na parang pinipiga ang puso ko. Ako si Samantha Alexandria Perez, o dapat bang sabihin Samantha Alexandria Perez Valerian, and I am his unwanted wife.