Being Brave の小説・ストーリー

Hindi ako gumalaw. Death waited. Tiningnan ko ang frozen street, ang ulan na nakabitin sa hangin, ang silent phone ko, at ang lalaking imposible pero nandito sa harap ko. “If I go inside,” tanong ko, halos hindi lumalabas ang boses, “am I going to die?” “Not tonight.” “That’s not comforting.” “It wasn’t meant to be.” I wanted to be brave. Pero minsan pala, bravery didn’t feel like courage. Minsan, it just felt like takot na wala nang ibang mapuntahan.

My heart hurt seeing her how miserable, distressed and exhausted on the life she had. Kung hindi ko lang sana siya tinulungan sa mga plano niya sana'y hindi na kami aabot sa ganito. Hindi na sana siya magdudusa ng ganito. Hindi na sana siya nahihirapan na paniwalain ang sarili na buhay ang lalaking tumulong sa kanya. That police man. I know that somehow, he made my sister happy and loved. He shows my sister that being brave is not just by fighting alone, being brave is letting out the pain that you're carrying and showing yourself to the world without using a mask to pretend. I'm very thankful to that boy because he never failed

“Madison, you should always remember that showing vulnerability such as getting mad and crying and hurting means because you’re weak because you are definitely not. Those who cried and those who showed vulnerability was actually pretty strong because not everyone has the right and the chance to just cry their heart out. May ibang tao na kailangan nilang panindigan ang pagiging matatag at matapang and that includes never showing other people their vulnerability and only because they have no choice but to hide everything and bottle all the feelings in.” “Being hurt and betrayed in this lifetime is okay and you will get through this no matter how much you think you won’t. Ang pag-iyak at pagpap

"So, you don't really know me?" "Hindi nga kita kilala, okay? Kailangan pa ba kitang makilala?" Hindi ko rin alam kung saan ko napulot ang lakas ng loob ko nang mga oras na iyon. Hindi ko lamang inialis ang pagkakatitig ko sa kanya kahit pa nanginginig na ang mga kamay ko sa kaba. Matalim ang pagkakatitig niya sa akin at para bang pwede na akong mamatay sa ttig na iyon. "You're quite brave, huh? Well, let's see where your bravery would take you."

Pero kung hindi mo gagawin 'yan, hindi ko maipapangako sa'yo ang ligtas na paglalakbay sa kabilang buhay! Ang Brazen ay tumapak sa lupa bago kumikinang ang buong katawan niya tulad ng araw.

Hindi madali ang pinagdaanan ni Katrina and she’s so brave na malampasan ang lahat. Napangiti at napapikit na lang si Katrina. Ang sarap palang yakapin ka ng ibang tao. Napakakomportable at pakiramdam mo ang safe safe mo lalo na sa mga taong totoong may malasakit para sayo.

“I came back to make sure no one decides our future without us.” Tahimik siyang nakatingin. “I wasn’t scared,” sabi niya bigla. “Earlier?” “Yes. Because you weren’t scared.” May humigpit sa dibdib ko. Business meetings don’t shake me. But this, this does. Hinaplos ko ang buhok niya. “Being brave doesn’t mean I’m not scared,” sabi ko. “It means I don’t let fear choose for me.” Tahimik siya.

mapait kong tanong. Hindi na naman nito gusto ang ginawa kong pagsagot. Gaano ba ako kalakas sa paningin nila na tila ba nagtutulungan pa silang lahat para lang tapusin ako? Bakit nga ba ganoon? Kapag mas malakas ang isang tao, mas gustong-gustong bugbugin ng problema. Brave people are also humans. They get hurt, too. They cry... they suffer, too. Hindi naman ibig sabihin na malakas ang isang tao, kaya niya na ang lahat.

“Miss Clarissa, you’re not only beautiful, you’re brave.” “Pero alam mo,” dagdag ni Santos, yumuko nang kaunti palapit, halos bumubulong, “bravery is not just about drinking. Sometimes, it’s about being… flexible.” Nagtagpo ang mga mata nila, malamlam at puno ng masamang balak. Pinilit ni Clarissa na tumawa, magaan pero kontrolado. “Flexible, yes. Pero sa business terms lang po iyon, sir.”

“You’re safe.” Sa kabilang upuan naman, halos maubusan ng hangin sa kakatawa si Aliyah. “Mommy!” Humagikgik ito. “You’re really scared?” Napapikit na lamang siya. Ayaw niyang umalis sa dibdib ni Blane. “Daddy Blane and I are brave.” May pagmamalaking itinuro pa ng bata ang sarili. “We’re not scared!”