Bewildered の小説・ストーリー

The signal expired and all he could do is cussed desperately. He stayed there on the boardwalk all night. Wondering. Thinking. Yet, still confused. Mahina siya. Pagdating sa kanyang damdamin hindi niya alam kung paano iyon bigyan ng tamang salita. Mali pero gusto niya. Bawal pero gagawin niya pa rin. He must have a guardian devil beside him and it's eating his rational being.

Hindi ako pwedeng mag-overthink. Pero— Pagod. Antok. Hilo. Nausea. Ayaw sa amoy ng kape. Mood swings. Iritabilidad. Biglang iyak. Biglang inis. Biglang pagod. Biglang tulog. Biglang gutom. Biglang ayaw kumain. Biglang emotional. Biglang sensitive. Biglang overwhelmed. Parang may nagdugtong-dugtong sa utak ko. Parang may puzzle na unti-unting nabubuo.

paulit-ulit kong pakiusap sa kaibigan ko habang pareho kaming pagewang-gewang ang lakad pabalik sa beach front. Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari. Naramdaman ko na lang na umangat ako sa ere dahil binuhat ako ng kung sino. Hindi rin klaro ang mga pag-uusap at boses na naririnig ko. I am too wasted that I can't even open my eyes anymore. I just let the world spins without my own knowledge.

dagdag pa neto gamit ang marahas at mataas na boses. Those words made Astria speechless. Halos nanlamig ang buong katawan nya at tila naubusan ng dugo ang mukha nya. Her mind is so chaotic, hindi nya alam kung paano aayusin ang gulo sa utak nya. She really don't know what to do anymore. She's so confused.

“Everything…seems so…vague.” Bumaba ang ulo nito at isinandal sa balikat niya. Otommatikong nanigas siya sa kakatwang kilos nito. Tila ito namamahinga sa tabi niya. Helpless kung tingnan at parang bata na naglalambing sa ina. Malayo sa Caleb na nakasama niya. "I am so confused." Pagod ang boses at katawan nito. Pati buntung-hininga ay pawang mabibigat din.

wika niya, nabakas din sa boses niya ang panginginig habang nagsasalita siya. Ilang segundo din ang hinintay niya ng bumukas ang pinto ng kwarto. “What do you-- Hindi na nito natapos ang iba pa nitong sasabihin ng bigla niya itong niyakap. Hindi nito inaasahan ang bigla niyang pagyakap dito dahil napaatras ito ng isang hakbang. Pero agad naman nitong naibalanse ang katawan. Napahawak din ito sa baywang niya. “Anong problema?” tanong nito sa kanya, she senses worry in his voice.

Two bedrooms upstairs. Which I guess the other one suits to be a guess room. Naglibot muna kami sandali then I feel weird. Something is really wrong about me this past few days. "Ain are you okay?" nag-aalalang tanong sa akin ni Jackie. All I know is I'm not okay. Nahihilo ako. "Ye--" I was about to say yes but suddenly my body had collapsed. I heard Jackie shouted my name then everything turns black...it's an infinity black.

Medyo mahaba haba pa naman yung byahe lalo na at medyo traffic kaya yung playlist ng Paramore yung pinatugtog ko tsaka nagpaalam sa dalawa na iidlip ako at gisingin na lang ako kapag bababa na kami, same lang din naman kasi kami ng bababaan kahit iba-iba kami ng subdivisions. Nagising ako dahil sa tapik sa balikat ko kasi bababa na pala kami, hindi ko namalayan na ang haba pala ng naidlip ko. Pagkababa naming tatlo, nagkanya-kanya na kaming paalam sa isa't isa at pareparehong sumakay ng tricycle. Grabe nakakapagod pala bumyahe lalo na siguro kapag nag college na ako, parang ayoko tuloy ng malayong univ hays. Buti na lang bukas ay wala kaming pasok kaya makakapagpahinga ako ng mahaba at di ko

Isang lagok. Dalawa. Sa una. Wala siyang napansin. Pero ilang minuto lang.. Parang umiikot ang paligid. Napahawak siya sa ulo niya. “Why do I feel… weird…” bulong niya. Huminga siya nang malalim. Pero hindi nawala. Sa halip. Mas lumala. Parang umiinit ang katawan niya.Parang nawawala sa focus ang paningin niya. Napahawak siya sa sofa.

“Mga hallucinations. Sudden emotional collapse. Increased strength or combat instinct. Nararanasan mo ba, Leonora?” Tahimik lang ako. “May ilang gabi na… nagigising ako na pawis na pawis, parang may kinakalaban ako. At hindi ko maalala. May time din na parang hindi ko na maramdaman ang takot — kahit delikado ang sitwasyon.” Nagkatinginan silang lahat. “Ito na ‘yon,” sabi ni Whisper. “The shift is beginning.” Hindi ako makatulog.