Romans & histoires Bidadari Malam

Badar said “Badar you can’t call yourself horrible just because you felt jealous of John, it’s normal to feel that” Badar shakes his head “I’m not talking about that. Did you know that I used to get nightmares in which I would hear people screaming? I used to think that it was from a memory of the day mom died, well imprisoned. They went away when I met you, but when I thought you had died they returned again. Now I think they are the screams of people whose families I have hurt. I have done so many horrible and unforgiving things that even thou you have returned, the screams still won’t go away” Badar said as a single tear fell from his eye.

Malamig sa kanyang pisngi ang palad ni Tala, masarap ito sa kanyang balat. “Dalawang bagay ang dapat mong malaman tungkol sa pamilya ko. Una, madali kaming makatulog. Pangalawa, hindi kami madaling malasing. Kaya wala sa amin ang hangover hangover na yan!” “Pambihira!” natawa silang dalawa. Sinapo ni Limuel ang kamay ng dalaga na nasa kanyang pisngi.

It was from Malama Aisha… Me: Hello ma… MA: Dioxidane, yaya kake? (How are you?) Me: Lafia lau (Fine)… Yaya Aiki? (How’s work?) MA: Lafia kalau… Kana Ina? (Where are you?) Me: Ina gidan (I’m at home)… MA: Tor… Dan Allah abin da kake yi gobe (Please what would you be doing tomorrow)… Me: Walahi nothing important ma… Hope all is well…

Pero dahil wala naman ay ayos lang. Diego Lloyd Catamora: Pasali ako sa pagbibilang, okay lang, ma'am? Jillana Kaye Bardoquin: Okay lang. Punta ka rito sa Kasiya. Diego Lloyd Catamora: Ayyy, umuwi kayo diyan? Jillana Kaye Bardoquin: Kada Sabado at Linggo, umuuwi kami rito. Hahanapin kasi ako ni Mama. Diego Lloyd Catamora: Tama nga naman. Dapat umuwi kayo, at nang mapansin mo ang mga alikabok mo diyan, hahaha!

malamig ulit na sabi nya This time bahagya akong nairita. Siguro dala na rin ng pagod at nag halo halo na ang mga nararamdaman ko (Play the music above. Sa bandang chorus nyo simulan) "Wow ah. Kung makaangkin lang parang kanina nga hindi mo ako matignan o makausap ng seryoso. Na parang hindi mo ako kilala. Wade, huwag ka namang parang bata oh. Can't you see na kahit wala akong kasamood samood ngayong araw, pinipili kong hindi ibuntong lahat sayo. Wade, pumasok ako kahit nasaktan ako nung iwan mo ako nung gabi sa hospital matapos mo malaman ang lahat. Baka kasi nakalimitan mo na nag bitaw ka ng salitang hindi mo ako iiwan at nasa tabi lang kita minute before. Pero ano, sa isang iglap tinaliku

Malamya siyang umalis sa lugar na yaon, malungkot na pumasok sa kanyang silid na may huling sulyap pa sa mga ito bago isara ng marahan ang pinto. Sa loob ng kanyang silid ay makikita ang napakaraming mga guhit-larawan, mga ginuhit na mga maiitim na nilalang at larawan ng isang batang halimaw na si Roel. Muli, nagparamdam ang mga maiitim na nilalang sa kanya, umaaligid ito at nagbibigkas ng mga nakakasugat na mga salita, parang mga bubuyog na bumubulong-bulong at paminsan-minsa’y sumisigaw at naninindak, muli niyang tinakpan ang kanyang mga tenga at nagsimulang umiyak ng timpi hanggang sa mawala ang mga nilalang na yaon. Sa pagkakataon na ito ay may kung ano siyang binuksan sa maliit na plast

I lowered my hands with a sad expression, feeling hurt that they didn't even want me back. I turned to Maverick, who was struggling not to laugh and had turned around to hide his smile. "Sorry, I'll just go back and spend the rest of the time before returning," I said, turning toward the door to leave. "Who sat and watched my infant head When sleeping on my cradle bed, And tears of sweet affection shed? My Mother!" they both sang in unison, and I stopped in my tracks. "Welcome home, Mommy!" "Welcome home, honey," I also hear Maverick's voice and I turned around and saw the three of them now holding cardboard.

Hinaplos ko ang kanyang mukha at iginiya siya paupo sa maliit na kama. “Dito ka na titira simula ngayon, okay? Bibisita pa rin si Mal palagi pag hindi busy.” Naiiyak itong yumakap sa akin. Humugot ako ng isang malalim na buntong-hininga. This feels wrong. Parang hindi ko siya kayang iwanan dito. Siguro nga ay naninibago lang kami parehas. Siguradong sa susunod na mga araw at linggo ay masasanay din siya.

Natatawang tumunghay muli ako. Lumapit ako sa lapida kung saan nakaukit ang kaniyang pangalan. Hinaplos ko iyon. Maria B. Dela Torre “I miss you so bad, Mama. Miss na miss na kita. Sobra.” Minsan, nakakatawa mang-asar ang tadhana. Dahil makalipas ang kalahating oras ay nagsipatakan ang maliliit na butil ng ulan mula sa langit. Kalaunan ay naging malalaking butil na ito hanggang sa naging malakas na ulan.

"What's happening here?" Nasa braso ko pa ang kamay ni Abbi ng lumingon kami sa nag salita. At mataray na mukha ni Maliyah ang agad naming nakita. "We're having fun bakit?" Ngumiwi siya. Halatang naasar at nasira ang araw dahil nakita ako. Ano ba ang problema ng babae na'to sa akin?