Dark Romance Novels & Stories

“อยากไปหามันมากก็ข้ามศพผัวไปก่อน!” ยืนขวางทาง โมโหหน้าดำหน้าแดง นี่คือคนเดียวกันกับที่เคยตะคอกใส่หน้าว่าเอาเธอไม่ลง แต่ตอนนี้ดูจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแทน

ติณภพ (จางเหยนโย่) "หึ ผมไม่แต่ง ป๊าม๊าผมจะให้ผมแต่งานกับใครไม่รู้ ผมไม่ชอบที่สุดก็คือโดนคลุมถุงชน ยังไงผมก็ไม่แต่ง" "เราไม่จำเป็นต้องมีความสุขกันแค่บนเตียงอย่างเดียวนะครับ" "แต่งงานกับพี่แล้วเธอจะเหนื่อยแค่เรื่องเดียว" นรินดา (ลี่หลิน) ต่อมาแต่งงานใช้สกุลจาง (จางลี่หลิน) "ฉันต้องแต่งงานกับใครที่ไหนไม่รู้ นิสัยใจคอยังไม่รู้เลย ป๊าม๊าบังคับแต่ยังไงฉันก็ไม่แต่ง" "ดูดาวแบบไหนหรอคะ" "ในหัวมีแต่เรื่องอย่างว่าหรอคะ" "เหนื่อยแล้วค่ะ พักก่อนได้มั้ย" "พี่มีวิธีดูดาวอีกแบบนึงสนใจมั้ย" "แบบไหนคะ" "หึ หันหลังแล้วเกาะริมระเบียงไว้สิเด็กดี"

เธอ ร้ายเพราะอยากได้เขามาครอบครองโดยไม่สนวิธี หารู้ไหมว่าใจเขานั้นอยู่กับผู้หญิงอีกคน ยั่วก็แล้ว เปลี่ยนนิสัยก็แล้ว ทำดีด้วยก็แล้วภูวดลกลับไม่เคยเหลียวแลชนัญชิดาสักนิด ในเมื่อไม่รัก งั้นก็หย่าไปให้จบๆ

"เกลียดเธอชิบหาย" "เพราะเคยรักเธอ จนชิบหายเหมือนกัน" “คาร์ลปล่อยพ่อผมไปได้ไหม ผมขอร้อง” "จะขอร้องก็มาขอร้องต่อหน้า มุดหัวอยู่ทำไม" “ถ้าผมไป คุณจะปล่อยพ่อผมไหม” "ไม่ปล่อย" "ร้องไห้หรอ ดี! ร้องให้ตายไปเลย" “หรือถ้าอยากให้พ่อเธอรอดก็กลับมาสิ” “คุณพูดอะไร” “กลับมาเป็นโออิรันให้เสี่ยคราม” "กลับมาเป็นกะหรี่ ให้ผัวเก่า” “เธอกล้าแบกหน้าบางๆ ของเธอมาทำแบบนั้นไหม” "โยริ"

แค่ตายเพราะความสะเพร่าก็ว่าซวยแล้ว แต่ตื่นขึ้นมาในร่างนางร้ายที่คนทั้งเมืองอยากตบหน้านี่มันเกินไป เมื่อบทนางเอกไม่ใช่ของนาง เช่นนั้นข้าจะเขียนขึ้นมาใหม่แล้วกัน

ภาพฉายมาที่เมืองใหญ่ที่มีตึกระฟ้าจำนวนมากตั้งเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น แสงนีออนบาดตา เสียงแตรดังระงม กลิ่นดินปืนคละคลุ้งในอากาศเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ เห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจก เป็นหญิงสาวในชุดดำขลับ เรือนผมสั้นกุด ดวงตาเย็นชาเฉียบคม ในมือถือปืนเก็บเสียงกระบอกยาว นักฆ่ามือหนึ่งโค้ดเนมไคเมร่า ก่อนที่ภาพจะฉายมาอีกที่หนึ่ง เรือนไม้โบราณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาจางๆ สัมผัสอ่อนโยนของฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบศีรษะ รอยยิ้มของสตรีงดงามผู้หนึ่งที่เรียกว่าท่านแม่ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็เริ่มซีดจางลง กลายเป็นเสียงไอและใบหน้าที่ซูบตอบ ความทรงจำถัดมาคือความหิวโหยที่กัดกินลำไส้ ไอเย็นของพื้นไม้ที่นอนทับ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าพี่น้องและบ่าวไพร่ที่ตราหน้าว่าปัญญาอ่อน ทุกภาพล้วนพร่าเลือนและชุ่มโชกไปด้วยหยาด

“ท่านหญิงหากไท่จื่อทรงทราบจะไม่น้อยใจแย่รึเจ้าคะ” “หือ เสี่ยวซีน้อยใจคำนี้ควรใช้กับข้า ไม่แน่ว่าแม้แต่ชื่อของข้าไท่จื่อก็อาจจะจำไม่ได้ เขาออกเดินทางเหนือจรดใต้รู้จักผู้คนมากมาย ข้าเป็นแค่คนที่หลงไปรู้จักกับเขาแค่นั้นไม่มีความสำคัญอันใดให้จดจำหรอก” เสี่ยวซียืนถือต้นฉางโซ่วฮวาหรือดอกไม้อายุยืน ที่ท่านหญิงคัดออกมาไว้เผื่อเลือกอีกทีดอกไม้ต้นนี้มีเพียงสองต้นเท่านั้น เสี่ยวซีเพียงยืนมองท่านหญิงเลือกต้นไม้อื่นเพิ่ม “เอาล่ะ ข้าตัดสินใจแล้ว เป็นไผ่กวนอิมกับฉางโซ่วฮวาก็แล้วกัน” เสี่ยวซีตาเบิกกว้างมองซ่งหลิงอย่างตื่นตะลึง “คุณหนูจะมอบให้ทั้งสองต้นเลยรึเจ้าคะ นี่ฉางโซ่วฮวากับไผ่กวนอิมเชียวนะเจ้าคะ” ฉางโซ่วฮวาไม่เท่าไหร่แต่ไผ่กวนอิมนี่สิ ครั้งหนึ่งฝ่าบาทเคยแอบหยิบกลับวังไปด้วย ท่านหญิง

เมื่อ 'ยักษ์' ช่างสักชื่อดัง ดีกรีแชมป์โลกหลายสมัย ต้องมาสักให้กับ 'ยาหยี' น้องสาวหัวหน้าแก๊งฮาร์เลย์ที่มีกิตติศัพท์ความโหดจนใครได้ยินชื่อก็กลัวจนหัวหด ชื่อเสียงของยักษ์โด่งดังก็จริง แต่แทบจะไม่มีใครรู้เลยว่า ลูกค้าของยักษ์ส่วนมากร้อยละ 99 เป็นผู้ชาย น้อยครั้งที่จะมีผู้หญิงมาสักที่ร้าน แถมเธอยังให้เขาสักใต้ร่มผ้า บ้างก็หน้าอก บ้างก็ท้องน้อย แน่นอนว่ามือเขาสั่น แถมเอ็นยังแข็งสู้ หากแต่จะล่วงเกินก็ไม่กล้า ขืนพี่ชายเธอรู้เข้ามีหวังได้ลงไปนอนคุยกับรากต้นมะม่วงแน่ๆ แล้วช่างยักษ์จะเอาตัวรอดจากวิกฤตความหงี่เหล่านี้ไปได้ยังไง มาร่วมลุ้นและติดตามกันได้เลยค่ะ :)

"คุณหนูอยากได้ร่างไหนจากข้าน้อยหรือขอรับ ร่างทาสหรือร่างสามี?" หลี่ฟู่เหยียน เขยแต่งเข้าที่มีสถานะเป็นทาสมาก่อน แถมรูปลักษณ์ยังประหลาดอีก หลี่ฟางหยุน คุณหนูเล็กตระกูลเศรษฐีผู้มั่งคั่ง แต่ไม่เป็นที่โปรดปรานจากคนในตระกูล และยังถูกจับให้แต่งงานกับทาสรับใช้ที่ไถ่ตัวออกมาอีก การถูกขับไล่ให้ไปอยู่แดนไกลและเริ่มต้นค้าขายด้วยร้านเล็กที่ใครต่างก็มองว่ามันยากที่จะยืนหยัดขึ้นมาเป็นเศรษฐีได้ แต่เขาทั้งสองกลับหาหนทางสร้างรากฐานของตัวเองขึ้นมาได้ด้วยความสามารถที่มี แถมยังเข้าหอกันเป็นว่าเล่นอีก การได้สามีที่ดีขนาดนี้จะไม่ให้รางวัลเขาได้ยังไง

“เขาห้ามใจมานาน แต่เมื่อเธอไม่ใช่น้องอีกต่อไป... หัวใจก็ไม่มีเหตุผลอีกแล้ว”หรือ“น้องสาวเพื่อน... คำว่าต้องห้าม ทำให้เขาอยากครอบครองยิ่งกว่าใคร”