Dead Weight Romane & Geschichten

Tinapik lang nito sa likod. “Eh bakit—” “Don’t piss her off. She’s a De Guia. Pupulbusin ka ng clan niyan kapag hindi ka tumigil. Everything will be destroyed—your life, your car, your dick. Stop it, bro. It’s just a thong. It’s not worth it.”

It was satisfaction. She was his possession now. His little dove in a gilded cage. And through her, Xerxis would burn. He stubbed out the cigarette and stood. The first rays of dawn sliced through the horizon, painting the room in pale gold. To others, morning was a promise of peace. To Hades, it was the beginning of war. Hades walked down the long corridor, the weight of silence following him like a shadow. The night air inside his mansion was cool, sharp, and disciplined—just how he liked it. Nothing moved here without his permission. Not even breath.

THEY ONLY HAVE two options: i-cremate ang katawan ni Vivienne o ilibing ito. Nasa decomposition process na ang bangkay ni Vivienne kaya sinabihan sila ni Dr. Gilbert na dapat ay makapagdesisyon na sila. May health risk na raw ito kaya kailangan na agad nilang magdesisyon. At dahil ayaw nang masaktan ng mama ni Vivienne ang anak niya, ito ang nagdesisyon na ilibing ito. Dahil doon, kinabukasan ay inayos agad ang burol ni Vivienne. Ilang oras lang itong ibuburol at ililibing din agad para hindi kumalat ang bacteria at mga gases na nanggagaling sa bangkay ni Vivienne.

Hanggang sa hindi na ito gumagalaw. "Hmmp, ganyan ang gagawin sa mga taong walang kwenta sa mundong ito. Wala na lang ginawang tama at salot pa sa lipunan." Dapat lang sa inyo yan. Lalo na yung lalaking iyon.... Nanggigigil akong inispray ang mga ipis kahit patay na. "Ayan, patay na kayo... Double dead." Napabuntong hininga na lang ako at kinuha ko na ang panlinis para mawala na ang lahat ng iyon.

"Bukas hindi mo na masisilayan ang mapait na mundong ito. Matulog ka..." At pagkagat ng dilim, nagwakas din ang buhay ni Thaddeus. Kinabukasan, kumalat sa mga mahal sa buhay ni Thaddeus ang masamang balita. Namatay si Thaddeus dahil sa bangungot. ***

para sa aming dalawa. KITANG-KITA ko ang unti-unting pagkukulay-pula ng buwan sa kalangitan. Kaunting oras na lang at tuluyan na itong magiging dugo sa pagdating ng Celestial Death—ang tinatawag nilang Dead Moon—na ipinagdiriwang ng mga bampira tuwing sumasapit ang isang siglo. Nakatakda akong mamatay bukas bilang alay sa pagdiriwang na iyon, at sa tingin ko’y handa na ako.

“Pero ‘wag kang mag-alala, kung wala si ama at nasa malayo, pupunta tayo kasama sila. Sa ngayon, doon muna tayo sa plano para mapaniwala ang mga narito at maging si King.” “Salamat, malaki pala ang lugar ninyo.” “Oo. Mas magiging seryoso rin lalo ang tingin mo kay ama oras na makita moa ng laboratoryo at kanyang dead land.” “Dead land?” “Sila ‘yong mga zombie naming tinatawag, kaming magkakapatid madalas tawaging Zombie land ‘yon,” natawa ‘to. “Ang aming ama ay mayroong 12 Black Zodiac na tinatawag. Sila ‘yong mga katumbas nang bounty hunter dahil ang gawain nila ay humanap ng mga nasa bulletin sa Freed at Black Market para sa mga kilalang criminal na may kakaibang kakayahan, mas malaki ang

Alam niya kasi na magkakaroon ako ng emotional break down sa oras na makita ko ang mga walang buhay na katawan ng aking mga magulang. Parehong guwapo at maganda pa rin ang mukha ng mga magulang ko kahit na isa na lamang silang malamig na bangkay. Inayusan ng isang magaling na makeup artist para sa mga patay ang mga magulang ko kaya nagmukha silang hitsurang natutulog lamang habang naka-makeup. Tila nakangiti pa nga ng bahagya ang mga labi ng mommy ko. Siguro masaya ito dahil muli na akong nakakakita ngayon.

“Kita semua sedang dalam perjalanan. Dan aku tidak pernah melihat perjalanan apa pun yang terasa ringan. Semuanya terasa erat dan menyakitkan.” “Ada saat ketika kita ingin semuanya berakhir. Saat ketika kita benar-benar lelah. Saat ketika kita berpikir ‘untuk apa kita hidup?’ Hari-hari terasa sangat berat. Bahkan untuk melangkah satu langkah saja, beton ribuan ton seolah membebani kaki ini.”

"Ck, denger ya, kamu minum sampai gak sadarkan diri. Bangun-bangun sudah di kamar orang lain dalam keadaan naked, sama saja ONS bodoh!" "Aku tidak akan mabuk, tenang saja. Aku ini sudah pro." "Sepertinya otakmu memang sudah error! Gak heran sampai merelakan suaminya untuk menikah lagi," ejek Wenda lalu beranjak menuju kamar mandi, meninggalkan Renata yang terdiam di tempatnya. Apa yang diucapkan Wenda sepertinya benar. Otak Renata memang sudah error.