Novel & Cerita Defending Jacob Book

Kemudian Archfiend Antigonus membawa tubuh Jacob dan mendarat di atap aula utama. Dia mengamati sekelilingnya dan melemparkan tubuh Jacob ke panggung kayu sedetik kemudian. "Jacob sudah mati. Siapa yang masih mau melawan Keluarga Lange?" Pertarungan yang menegangkan itu berakhir tiba-tiba. Semua orang menoleh untuk melihat mayat Jacob. Semua orang di pihak Keluarga Lange sangat gembira. Orang-orang di pihak Sekte Wudang bingung. Pikiran mereka berdengung.

"Hindi na'ko nakapag-asawa kaya itinuring kong anak si Jacob sa pamamagitan ng pagsisilbi sa pamilya niya. Hindi ko mapabayaan ang batang 'to lalo't masyado itong sensitive kapag may ganitong ganap sa buhay niya." Nakita niya si Jacob na nakayakap sa bewang ng matanda. Ito ang unang beses niya na makita nang ganito ang lalaking ito. Matapang kasi ito at hindi tumatanggap ng pagkatalo pero sa araw na 'to, nakita niya ang lungkot at pagluha nito. Sa loob sila ng library nito kasama ang mayordoma para ibalita ito sa kanya.

Itinaas ni Jacob ang kanyang kamay at hinawakan ang pindutan ng kanyang shirt, ibinunyag ang kanyang magandang collarbone parang ngayon lang siya nakahinga ng maluwag. Nagulat siya kay Xavier ngayong araw. Alam niya kung gaano kataas ang pamantayan ni Xavier, ngunit hindi niya inasahang handa itong tanggapin ang sitwasyon para kay Audrielle. Malamig ang boses ni Jacob. "Marunong lang siyang lokohin ang mga lalaki!" Naaalala ni Jacob kung paano namumula ang kanyang mukha at mukhang nahihiya at nag-aalangan noong hinalikan siya ni Xavier anong lalaki ang makakapaglaban doon?

Note: This is Book 2. Do not flip the pages of this book if you haven't read Book 1, which is Sabotaging My Walkout Queen. David’s P.O.V. [January 2016] “Congratulations again on your promotion, Dave! What can I say? It was well deserved! I lost count of how you’ve always exceeded my expectations. Again, you’ve made me proud! You’ve made us all proud.” Kuya Liam’s smile reached both of his ears, as he shook my hand, and gave me a manly hug.

“Alright . . . Dahil mabait ako ngayon at may anghel na kasamang bumubulong na ipadala ko na raw, pagbibigyan ko siya— hindi ikaw. Maliwanag?” Natawa siya sa hirit na iyon ng kaibigan. Kapag talaga ito ang kausap niya, nawawala ang bigat ng problema. Jacob’s effect to those around him is immeasurable. Kahit numero unong maloko at makulit ito, ito pa rin ang takbuhan nila madalas. At madalas, kahit may kasamang pamba-blackmail, balewala na lang iyon. Hindi rin naman nito ginagamit ang mga iyon sa kanila. Ganoon kabait si Jacob, kahit sinto-sinto. He’s a true friend. Wala itong katulad. “Oh, stop praising me on your head. I already sent it. Bye!”

panimula niya. "What is it?" "Magpapaalam lang sana ako sa 'yo," mahinang sambit niya. "May alis na naman ba kayo ni Jacobe?" Muntik na niyang malakasan ang tawa, buti na lang ay kaagad niyang napigilan. "It is not what you think, love. What I mean is. . .about self-defense. Jacobe told me na tuturuan niya raw ako ng self-defense para marunong akong lumaban. Itatanong ko lang kung payag ka ba."

Hindi sigurado si Jacob kung magtatagumpay ba siya sa binabalak, pero sisiguraduhin niyang gagawin ang lahat para protektahan si Adelyn. Papasok na siya ng entrance nang bigla siyang harangin ng guard. “Sir, ano po ang pakay ninyo?” magalang na tanong ng guard sa kabila ng tinging ipinukol nito sa kanya. Napatingin si Jacob sa sariling repleksiyon sa salaming dingding ng building. Maayos naman ang kanyang hitsura, malinis din. Iyon nga lang hindi siya nakadamit ng pormal kagaya ng mga taong naglalabas-pasok sa building.

Kata-kata itu keluar dari mulutnya dengan keyakinan yang pudar oleh rasa takut yang semakin menghimpit. Christian mengangguk pelan, seolah menghargai keteguhan hati Jacob. "Baiklah," ujarnya ringan, "Tidak masalah kalau kau masih membelanya. Setelah kaki tanganmu aku ambil, apakah kakakku itu masih akan membutuhkanmu?" Tanpa menunggu jawaban, Christian menggerakkan tangannya dengan cepat, dan pisau itu menancap dalam di paha kiri Jacob. "Aaahh!" Jeritan Jacob menggema di ruangan itu, meluapkan rasa sakit yang tak terperi. Darah segar menyembur keluar dari luka di pahanya, membasahi lantai di bawahnya.

Jacob menghempaskan tangan Bik Mala yang masih memeganginya dan ia pun bergerak dengan gemetar untuk maju dan meraih kertas itu. Di saat seperti ini, otak Jacob sudah tidak tahu mana yang benar dan mana yang salah. Mana yang lebih penting ia lakukan, menenangkan napasnya atau menyelamatkan berkasnya. Dan Jacob memilih menyelamatkan berkasnya. Entah bagaimana gerakannya namun saat ini ia sudah maju ke mejanya dan meraih semua berkasnya ke dalam pelukannya. Jacob merematnya dengan gerakan yang sudah tidak terarah seolah ia sedang berusaha menyelamatkan benda yang sangat penting baginya.

Melihat Jacob sudah mengakui kesalahannya, Romeo baru berkata, "Cepat hafal bukumu." "Hafal! Aku hafal!" Jacob menatap tangan Romeo, lalu dia mengambil bantal untuk menangkisnya. Dia duduk di sofa, kemudian berkata, "Bagaimana ada orang yang memaksa orang belajar dengan memukulnya? Ini bukan zaman dulu. Apa di dunia ini masih ada hak asasi manusia?!" Romeo diam saja. Jacob berkata dengan murung, "Kemarin aku sudah dipukul dan sampai sekarang aku masih kesakitan. Punggungku bahkan berdarah!"