Katangian Ng Bata の小説・ストーリー

How dare him! "Fierra, where do you wanna go?" From being stern, his voice became soft. I almost rolled my eyes when I heard it. Batanes is not for kids! These are all about beaches, hiking, and lighthouses! Did Mom think that Batanes is the Disney land of the Philippines? I heard Fierra's cheerful voice behind us. "I want to eat first! I want to drink milk and eat some biscuits...or, hmm...donuts?"

sabay abot niya ng isang papel na merong guhit ng isang bahay. “Gamitin niyo sana 'tong disenyo na 'to. Doon sa Batangas kung saan nakatayo ang isang puno ng Acacia kayo magsimulang dalawa.” “Binibini.. bakit mo 'to sinasabi sakin?” naiiyak na wika na ni Isa sakaniya.

The Philippines is one of the Southeast Asian countries that have rich culture even before her husband's descendant conquers. The Binatbatan Festival traces its roots from the abel weaving industry of Vigan that existed even before the Spaniards came to colonize the Philippines. It comes from the word batbat, a pair of bamboo sticks used to separate cotton pods that come from a tall tree called kapas sanglay. The word "kapas" from kapas sanglay means "cotton" in Ilocano.

CHAPTER - 10 Natawa si RiaMae. Halatang bata pa nga, maging sa pagtawa humahagikhik. At masarap tingnan si RiaMae kapag tumatawa. Para bang batang nagtuturo ng pagkain sa tindahan, na kapag ibinili mo, kinikilig sa tuwa. "Gusto mo bang makabayad sakin?" "Oo, pero siguro, hindi pa ngayon."

Kaya naman, napipilitan'g tumango na lang ako. "Her name is Zilla." Bulong pa niya saakin. "Grabe ka talaga huh! Lahat yata ng babae rito ay kakilala mo. Tsk... wala ka talaga'ng pinapaligtas sa bar na ito! Mukhang ang bata pa niya oh." "Bente uno na 'yan buddy. Mukha lang bata pero kaya na niyan'g gumawa ng bata." Dagdag pa nito, dahilan upang matawa ako.

Hindi niya maintindihan kung bakit haggang ngayon ay nasasakal pa rin siya sa bahay na ito. Matagal na naiyang pinangako na hinding-hindi na siya tutungtong dito kung hindi naman importante. Pero ngayon, narito siya, nakahiga sa kamang pinangako niyang hindi na niya hihigaan pa. Para siyang isang bata na nakaramdam ng lungkot dahil may kulang at natatakot siya.

Ang kanyang buong katawan ay nagliliyab sa isang nakapapawing-gutom na gintong apoy. ​"Dada..." sabi ng bata, pero ang boses niya ay umalingawngaw na parang isang bagyo.

“Daddy, are we going to stay here in Batangas for good?” “Why?” sabay naming sinilip ni Kris ang kaniyang anak sa rear view mirror. May hawak itong brown teddy bear na nakakalong sa kanyang hita, habang nakasandal siya - mukhang pagod na pagod, at nakasilip din sa labas ng bintana. “I thought you like it here na?” “Yes. I do but what about Mommy? Hindi ba siya sasama dito sa Batangas?”