Letter For Friends の小説・ストーリー

Natawa kasi ito gayon din ang iilan pang kasama ni Hector. Hindi na lamang ako umimik. Dapat pala hindi muna ako bumili ng milktea. Nawalan na tuloy iyon ng yelo. Dahil walang magawa. Iniopen ko na lamang muna ang bagong gawa kong messenger. Sina Kristal, Aika, Kai, at Julius lamang naman ang nakakachat ko roon. Kung may mga friend man ako sa f* ay iilang malalapit na kakilala lamang noong highschool at college.

' tanong ni Ysa sa isipan. "Bes, hayaan mong si Kim Chui na lang ang may pabatas huh. Wag ka ng sumabay pa," pang-aasar ni Lea. "Anong Batas ng Friendship ka dyan? May ganun ba?" nagtatakang tanong ni Ysa. Unang beses niya yatang narinig iyon. "Oo naman, bes," sagot ni Chloe; huminga ito nang malalim. "Sa Friendship may batas: Bawal bumuka, oh bawal bumuka...Pero, pag sinabing pag, Pero pag sinabing pag...Nag-comply ka na bawal bumuk-----"

Ngunit hindi pa pala at heto pa ang isa! Sinilip nito si Patrick kung naroon ba siya bago nito buksan ang envelope, she unclasped the familiar golden yarn and it opened right away. "SEE YOU SOON, MY ACE!" Kagaya ng dati'y all caps pa rin ito at bold lahat ng letters. Same font style and font size, isang phrase lamang at mukhang hindi na threat ang laman nito. Isa ng. . .reminder? "Fuck whoever this sender is! Dahil sa kaniya'y muntikan na'kong ipadala sa ibang bansa. Fuck his threats, duwag ba siya kaya sa letter niya idinadaan ang banta niya?"

And I regret that I've been a coward and I didn't confess that I like you. Agad kong cinrumpled iyong card at lumabas para itapon ito then ginala ko ang tingin ko sa labas kung nandito siya pero wala. Dalawa lang ang magpapadala ng ganyang format ng letter. Either Lino or Romano at sulat kamay iyon ni Romano.

Minsan, ‘yong mga kaibigan mo din talaga ang makakapaglagay sa iyo sa nakakahiya at nakakailang na sitwasyon. Sa kalagitnaan ng pakikinig ko sa lesson namin ay naramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko. Kaya naman patago ko iyong tiningnan at nanlaki ang mga mata ko sa pagka-excite nang makitang si Josh ang nag-text sa akin. From Josh Rain: Ngayon ko lang nabasa ang message mo. No need to say sorry tungkol doon. I’m glad na may friend ka na pwedeng tumingin sa iyo (smiley emoji)

tanong ko. Pinilit kong kalmahin ang sarili ko, pero sa loob-loob ko nadudurog ang puso ko ng banggitin ko ang salitang Ex-boy-friend. Pero umaasa ako, na hindi niya Ex-boyfriend ang lalaki sana kaibigan nalang— "Matalik na kaibigan slash Ex-boyfriend noong nasa Kolehiyo ako." aniya na ikinagulantang ko. Sh*t!

" excited na sabi namin at nagsimula na nga ang limang minuto namin para makapagsulat. Pinili kong sulatan ng sorry si Lerrise at Delancy. Nagsorry ako kay Lerisse kahit na siya naman dapat ang kailangang magsorry pero inisip ko na ako nalang ang mag a-adjust kasi feeling ko hindi siya marunong nun. Nagsorry naman ako kay Delancy dahil hanggang ngayon kasi ay guilty pa din ako sa nangyari kahapon. Sa thank you letter naman ay pinili kong bigyan ang mga close ko dito sa room. Si Julia at Delancy syempre pati na din sina Dylan, Israel at Eli ay dinamay ko na and also pati yung mga class officers namin.

Sa narinig ni Ley ay ramdam niya ang emosyon na nagmumula sa kaibigan kaya naman nang lalakad na ito at lalagpasan siya ay hinarang niya ito at niyakap. "Hmmmm I am sorry ... siguro tama nga silang lahat na tanga ako, hmmmm sinubukan ko naman na sana huwag na lang siya pero hindi ko kaya...hmmmm you are a very good friend I have ever had...I felt the sincerity within you...hmmmm sobrang mami-miss kita"

Sabi ng kaibigan mo dito raw kita hintayin, so I'll wait for you here. Kallum: Stop screening my texts and calls, please. Kallum: Did I do anything wrong? Kallum: Can you come to me now? Kallum: Lucrecia. What? Kallum. He's the reason why I love hand-written letters. I can still remember someone always leaves hand-written letters in my locker. Walang palya. Na sa tuwing umaga at darating ako, naroon na iyon. Na tila alam niya ang schedule ko sa araw-araw at inuunahan niya ako. It wasn't a typical admiration letters. It was just an encouragement letters. Saying I'm doing well all the time and I matter. Mula noon ay inaabangan ko na ang mga latter na galing sa kanya.