Matrimonio Novels & Stories

อยากจะบ้า สองคนนี้ทำเขาซึ้งจนเกือบร้องไห้ “Happy wife Happy life แหวะ อยากจะอ้วก” สิรีไม่เคยกดติดตามอินสตาแกรมลูกชายภรรยาหลวง แต่เพราะความฉลาดของAIประมวลผลออกมาว่าบัญชีนี้ชอบสอดรู้สอดเห็นจึงแสดงโพสต์แนะนำ คำบรรยายทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นภาษาอังกฤษ ความรู้น้อยแปลออกแค่

“ถึงตอนนั้นคนเขาก็คงลืมแล้วล่ะ แต่ถ้าเราสองคนคุยกันได้ทุกอย่างก็จะเป็นเหมือนเดิม” “หมายถึงเราจะแต่งงานกันและมัดหมี่จะอยู่ในฐานะภรรยาขัดดอกของคุณเหรอคะ” “มันไม่ใช่ภรรยาขัดดอกนะ มัดหมี่อย่าเอาเรื่องเงินมาพูดสิ”

เธอพูดไปยิ้มไป มีแต่ฉันกับคุณคานส์ที่มองหน้าฉันแล้วก็เงียบ เรื่องแต่งงานมันไม่มีวันเกิดขึ้นหรอก ถึงแม้ว่าเขาจะมั่นใจแล้วว่าเด็กในท้องคือลูกของตัวเขาเองก็ตาม และฉันก็คงไม่ผูกมัดผู้ชายคนนี้ไปมากกว่าใบทะเบียนสมรสแล้ว “ตรวจแบบนั้นมันไม่ปลอดภัย รอคลอดดีแล้ว”

จิตและแจ่มแทบจะผสานเสียงกันแย้งเลยทีเดียว “เมียหลวงอะไร ทะเบียนสมรสก็ไม่ได้จด งานแต่งก็ไม่ได้จัด ก็แค่เมียชั่วคราวเท่านั้นแหละ อ้อ และฉันจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ เคนกำลังจะเฉดหัวนังเด็กเฌอปรางออกไปจากไร่” “ไม่จริง” จิตกับแจ่มประสานเสียงกันอีกครั้ง

เดิมทีฉันแค่อยากหยิบของขวัญวันครบรอบเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง กลับกลายเป็นการค้นพบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตคู่โดยไม่ตั้งใจ: ความเชื่อใจอย่างไร้ข้อกังขา ความกล้าที่จะเผชิญหน้าร่วมกัน ความสงบและมั่นคงธรรมดาๆ ไม่มีอะไรล่อแหลม ไม่มีการชี้นำ ไม่มีเรื่องดราม่า มีแค่ครอบครัวธรรมดา ครอบครัวหนึ่ง เจอปัญหา แก้ไขอย่างมีเหตุผล ปกป้องซึ่งกันและกัน ใช้ชีวิตอย่างดี นี่คือชีวิตจริง ที่สุภาพ ที่ถูกต้อง และที่น่าทะนุถนอมที่สุด

บรรยากาศในงานถูกปกคลุมไปด้วยความมาคุระหว่างคู่บ่าวสาวอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนดูออกว่าการแต่งงานครั้งนี้มาจากการคลุมถุงชน ถ้าจะบอกว่าเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจก็คงไม่ใช่ เพราะเพียงตะวันเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีอะไรติดตัวมาสักอย่าง นอกจากสัญญาระหว่างพ่อแม่ที่เป็นเพียงลมปาก จ

เขารอเธอได้เสมอ รอได้ตลอด จนกลับมาจากเที่ยวใช้ชีวิตด้วยกันปกติเหมือนสามีภรรยาคู่อื่นแล้ว ดูแลกัน ใส่ใจกัน ไม่มีปากเสียงหวาดระแวงเรื่องนอกใจเพราะทั้งคู่เป็นคนรักเดียวใจเดียวเหมือนกัน ส่วนเรื่องเซ็กซ์ทั้งคู่ก็เข้ากันได้ดีหลังจากกลับจากทะเลความหวานเรื่องนี้ยิ่งทวีคูณมา กขึ้นไปอีกขั้น แต่มีอย่างหนึ่งที่ยังไม่เปลี่ยนแปลง “อันดาไม่อยากจดทะเบียนกับพี่แล้วเหรอครับ” เพราะทุกครั้งที่เขาเอ่ยเรื่องนี้ก็ไม่เคยได้คำตอบสักครั้ง จนมาคิดทบทวนคนเดียวว่าเธออาจจะไม่พร้อมหรือกลัวการจดทะเบียนสมรสไปแล้ว

บทที่1 วิวาห์ เขาว่ากันว่า...อยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง แต่สำหรับดาริกาหญิงสาวในวัยยี่สิบสองปีนักศึกษาชั้นปีที่สี่ที่มีสถานะแต่งงานแล้วตั้งแต่อยู่ปีสองจำต้องทำหน้าที่ภรรยาให้กับท่านรองประธานบริษัทไดมอนด์ วรากุลพาณิช จำกัดตามพินัยกรรมจากผู้เป็นบิดาที่ได้ทำไว้ตั้งแต ่เมื่อไรก็ไม่มีใครรู้ กระทั่งวันที่ท่านเสียชีวิตจากการทำหน้าที่เข้าจับกุมแก๊งพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่

“พูดอะไรของคุณ เรากำลังจะแต่งงานกันนะคริส” หน้าไม่อาย ทำไมคนตรงหน้าถึงยังกล้าพูดเรื่องการแต่งงานออกมาเต็มปาก “ใครจะแต่งก็แต่ง ฉันไม่แต่ง” “คุณจะบ้าไปแล้วเหรอ”

“อะไรนะคะคุณแม่ พี่วินหายตัวไปเลยจะให้หนูแต่งงานกับนายวาคินหรือคะ” แค่ได้ยินชื่อเจ้าบ่าวตัวแทน สีหน้าของกวินตราก็เขียวคล้ำ คุณหนูผู้ยกตนสูงส่งเบ้ปาก จ้องมองใบหน้าของมารดาด้วยความไม่พอใจ “ต่อให้วินนี่ต้องตาย วินนี่ก็ไม่แต่งงานกับลูกนอกสมรส!”