Maybe Tagalog Novels & Stories

Pinakidnap si Aurora isang araw lamang nang dumating siya sa Lanayan. Nagising siya sa isang maranyang mansyon at nakilala ang taong nagpadukot sa kaniya— si Alted Dela Fuente— ang kaniyang asawa. Litong-lito siya sa mga nangyayari lalo na nang ipagpilitan nito na siya si Candice Dela Fuente, ang mapanlinlang nitong asawa. Galit, pagkamuhi at disgusto ang nakikita niya sa mga mata ng lalaking nasa harap niya. Hindi siya si Candice. Kilala niya ang kaniyang sarili, Aurora ang pangalan niya at alam niyang wala siyang asawa at hindi pwedeng magkaroon sila ng ugnayan ni Mr. Dela Fuente. Ngunit sadyang hindi siya pinapaniwalaan ng lalaki, hindi siya nito hahayaang makaalis at makatakas. Alam niyang pahihirapan siya ng ginoo, ngunit ano bang bago? Buong buhay niya ay nakakaranas na siya ng paghihirap at pagmamaltrato. "You can't fool me, Candice, not again." Mr. Dela Fuente told her with gritted teeth. Ang galit na naglulumiyab sa mga mata nito ang patunay na hinding-hindi siya nito papakawalan. Paano nga ito maniniwala sa kaniya gayong kamukhang-kamukha niya ang asawa nitong si Candice? Bawat anggulo, mata, ilong at hugis ng mukha maging ang pangangatawan ay parang xerox-copy. "You're my wife." That statement makes her feel overwhelmed. Asawa? Imposible, ngunit may nagtutulak sa kaniya na magkunwaring asawa nito. Marami ang dahilan niya para magpanggap bilang si Candice. Ang mga dahilan na iyon ang nag-uudyok sa kaniyang magkunwaring si Candice, hiramin ang pagkatao nito at takasan ang pagkatao niyang si Aurora Sandoval. He is not his wife.. she is not Candice. Life is not fair in her past, so maybe she could be HIS FAKE WIFE and pretend to be Candice for a spare time. She is Aurora and she will be Candice.. the lost wife of the rich and well-known Alted Dela Fuente.

“ Anika Tara na sa library. Nag hihintay na si attorney enriquez at judge Bala.” Sabi ni Tito loreal “Wait lang po bakit may judge at attorney?” Hindi nila ako pinakinggan dumiretso lang “William follow us” sigaw ng tatay niya. Napatanga nalang ako sa kinatatayuan ko. Hindi rin sumunod agad si William sa parents niya. Umikot siya papaharap sakin. Sobrang lapit niya. Seryoso lang siyang naka titig sa akin. Mas Guwapo pa pala Ito sa malapitan. Kinakabahan na ako mas lumalapit pa siya sa akin habang ako naman na papa atras na. Bumangga ang likod ko sa pader Wala na Akong I aatras. “Alexander What are you doing, you are making me uncomfortable.” “I didn’t do anything. Wait what? What did you called me?” “Alexander?” Kumunot ang noo niya noong inulit Kong sabihan ang pangalan niya. Lumapit siya sakin. Inilapit niya ang bibig niya sa te nga ko. Hindi ako makagalaw sa ginawa niya sobrang tumatambol ang dibdib ko. “I don’t know what our parents are about to, or maybe you already knew and I am not enjoying what is happening!” Bulong niya “ I——don’t know either.” Yon lang ang nasabi ko. Bigla na siyang tumalikod sakin. Iniwan niya akong nakatayo lang doon. What’s with that man? He makes me shivers by his voice. “No! This will not going to happen!” “Tito Enrico do you think I will agree? Of course not!” Pag pasok ko sa loob ng library yon ang una Kong naabutan sumisigaw sa galit si William. May nakita Akong dalawang papel na nakalatag sa lamesa at dalawang singsing. Napatakip ako ng bibig sa nakita ko. Nakatingin silang lahat sa akin Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Nanginginig ang buo Kong katawan. “I will not marry her. I have a girlfriend” galit paring sabi niya

Dati, naniniwala si Amara na love could heal everything. Ikinasal siya kay Lucien—isang napakatalino ngunit cold-hearted na surgeon—ang lalaking minsang naging sandalan niya sa gitna ng sakit. Sa mga panahong iyon, kahit ang hapdi ng bawat araw ay nagiging matiisin, basta’t naroon ito. But love does not survive betrayal disguised as indifference. Nang bumalik si Lysandra—ang babaeng kailanman ay hindi nawala sa puso ni Lucien—doon tuluyang gumuho ang mundong pilit binuo ni Amara. Unti-unti niyang tinanggap ang katotohanang matagal na niyang tinatakasan: she was never the one he chose. Isa lang siyang substitute. Isang pansamantalang kapalit sa isang kuwentong hindi kailanman naging kanya. Buntis siya. At ang batang dinadala niya’y itinuturing ng mali. Para kay Lucien, ang lahat ay parang isang operasyon: dapat malinis, kontrolado, walang “error.” Kahit pa ang kapalit nito ay isang buhay… o isang pusong tuluyang madudurog. Ngunit ang wakas ay dumating nang makita ni Amara ang huling pruweba ng pagtataksil. Sa sandaling iyon, may kung anong tuluyang namatay sa loob niya. Hindi na siya umiyak. Hindi na siya nagtanong. Hindi na siya umasa. “I want a divorce.” Apat na salitang sapat para patahimikin ang buong mundo ni Lucien. Ngunit imbes na magalit, tumawa ito—mababa, malamig, mapanlait. “Divorce? Saan ka pupunta? You have no degree, no job, and your mother is sick.” Ngunit ang babaeng nasa harapan niya ngayo’y hindi na ang Amara na kilala niya. “Maybe I’ll struggle,” mahina ngunit matalim ang boses niya. “Pero mas pipiliin kong maghirap sa labas kaysa manatili dito—sa ‘yo—bilang kapalit ng babaeng hindi mo kailanman binitawan.” Sa unang pagkakataon… natahimik si Lucien. Dahil ang babaeng akala niyang hindi kailanman aalis—ay siya mismong handang iwan ang lahat. At sa pagkakataong ito, Amara will rewrite everything—walang babalikan, walang aayusin, at wala nang pagmamahal na muling magliligtas sa kanila.