Novel & Cerita Normal People Sally Rooney

Napatigil ako sa pagmo-mop nang mahinang tapikin ni Sally ang balikat ko. "Over time again?" Her dark eyes meet mine. Sally Taylor, she's one of my friends after I moved to this city alone. She was the one who helps me to get different part-time jobs and to survive in this town. Siya rin ang nagpapasok sa akin dito sa maliit na bar. I purse my lips. Isinabit ko ang takas na hibla sa likod ng tainga ko bago ngumiti. "Patapos na ko rito."

Turo ko aa kaniya. Suminghap ang dalawang babae at bumaling kay Sally na blanko ang tingin sa amin. Nanginginig ang kaniyang mga kamay at labi— hindi dahil sa pagsisisi kundi dahil sa galit. I knew it, all because of anger she killed a person. "She deserve it—" hindi niya natapos ang sasabihin niya ng sampalin siya ni Monique. "You’re evil!" Aniya at lumayo dito. Lumayo rin si Heinz pero si prof. Wyatt ay nanatili sa kaniyang kinatatayuan at nakatitig kay Sally. While Miss Jane wore a shock on her face.

"Oo, siya nga!" "Oh no! My oh so labby, Robbie! Ang sikat na si Robbie Mortillo ay pumasok sa CR ng girls at nakausap si Yell! Naiingit tuloy ako sa iyo!" ani Sally na nagwawala na parang bata at mistulang inagawan ng kendi. "O talaga? Sikat siya? Sayang, tinarayan ko pa naman, iyon tuloy umalis agad." "Loka-loka ka, girl! Kung ako ‘yun, sinunggaban ko na kaagad si Robbie my love!" ani Sally na kinikilig-kilig pa.

Ngumiti si Sally sa kanya at tumingin lang din siya kay Sally nang biglang may sumagi sa isip niya. Mga nakaraang buwan, hindi na pumasok si Sally sa trabaho pero lagi itong lumalabas ng bahay at pagka-uwi niya may dala na itong maraming gamit, tulad ng grocery at iba pang pwedeng gagamitin nila, lalo na kay Sally. Nagdala rin minsan si Sally ng gamit ng pambata kaya laking pagtataka ni Irish sa kaibigan kung saan nito nakukuha ang mga pera. Kapag tinatanong niya ay sa maliit na raket niya lang hanggang sa hindi na nagtanong muli si Irish, nasanay na lang din siya na halos linggo-linggo’ng ginagawa iyon ni Sally.

Ia mengangkat dagunya lebih tinggi menatap Roland lantas tersenyum manis seakan ucapan Roland tidak berefek apa pun padanya. "Hanya kau satu-satunya orang yang menganggap riasanku seperti jalang. Dan bisa dipastikan juga, kau bukan manusia normal. Otak dan matamu berselera rendahan. Aku bisa memaklumi itu semua. Majikanku yang mungkin tidak waras," ucap Sally berani seraya menepuk punggung Roland dan berjalan meninggalkan keramaian di sana. 🌹🌹🌹🌹🌹

“Mommy, huwag kang mag-alala, naiintindihan po ni Sally.” Ilang sandali, matapos pumunta ni Nardo sa pamilihang nasa ibaba ng ospital para bumili ng kendi para kay Sally. Pagpasok nito sa loob, ang kanyang matangkad at tuwid na pangangatawan, kasama ang kanyang magandang mukha at marangyang ugali, ay tila hindi nababagay sa kapaligiran ng pamilihan, kaya't madalas siyang tinitingnan ng mga taong naroroon.

Kaya kahit n*******d siya ay bumaba na at hinanap ang dalaga. Nasa kusina sila Manang Lumeng at Zarina ngunit may ibang tao roon. Si Sally..anak ni Manang Lumeng. Napakahiksi ng suot nito at medyo mukhang nasa mid 20's nato. Napakalayo sa pananamit ni Zarina. Si Zarina ay may mahabang dress na lagpas tuhod at nakalaylay din ang medyo curl na buhok nito. Nanatili siyang nakatingin sa mga ito hanggang sa magtama ang mga mata nila ni Sally.

binuksan niya ang chips at sabay subo habang nag iinternet sa phone. " Alright! enough with the mens, manood na tayo ng mga korean men" kilig na sabi ni sally habang dumagan kay olga papunta sa kanya at inabot ng sapilitan ang hawak ng chip. napatakip naman siya ng ilong at bibig nang may maamoy siyang hindi maganda. " hmp!- ano yun Sally ba't ang baho mo?! " nandidiring sabi niya habang naduduwal.