Poem About Eyes の小説・ストーリー

Habang nagsusulat ako ay hindi ko maiwasang ma-distract, lalo na at mayamaya kong nararamdaman ang mabigat na titig sa akin. Later on, hindi na ako nakatiis. Inangat ko ang aking tingin sa taong nasa harapan at tama nga ang pakiramdam ko nang mahuli ko siyang nakatingin sa akin. Minsan lang lumapat ang emosyon sa kanyang mga mata, and when it does, It's definitely going to penetrate your soul all at once. Tumingin na lang ulit ako sa aking notes dahil hindi ko kayang titigan siya ng matagal. Especially that pain reflected his eyes so much.

Hindi pa man ako nakakasagot ay dahan-dahan niyang tinanggal ang blindfold sa aking mga mata. Dahan-dahan akong dumilat, at bahagyang malabo pa ang mga mata ko. Habang unti-unti kong nabubuo ang mga imahe sa aking paningin, unti-unti rin ang pagkabigla at kasiyahan sa nakikita ko. Isang napakagandang tanawin ang sumalubong sa akin. Mula sa aming kinatatayuan, kitang-kita ang malawak na kabundukan na tila kinukulong ang papalubog na araw. Ang mga ulap sa kalangitan ay may mga kulay na kahel at rosas, na tila mga pintura sa canvas.

The eyes of the General burned with molten amber, streaked with veins of gold that gleamed like a predator’s crown. Habang lumingon si Lysander matapos ang huling putok, nakita nila iyon mismo. Ang mga mata niyang tila naglalagablab, hindi basta mata ng tao, kundi ng isang nilalang na sanay mag-utos ng digmaan at wakas. Amber na parang tinunaw na araw, may gintong guhit na kumikislap sa ilalim ng liwanag. Isang tingin lamang ay sapat na upang ipaalala sa lahat kung sino siya.

They even said that it's like the eyes of a demon. Lalo akong natahimik sa sinulat niya. Hindi ko alam kung ano ginagawa ko pero mas nilapit ko pa ang sarili sa salamin at mas tinitigan siya. Tinaasan niya ako ng kilay nang makita niya na titig na titig ako sa mga mata niya. I admit, those eyes gave me shiver. Pero hindi ko maiwasang mapatitig pa doon lalo. Parang bang isa to sa mga pinakamagandang bagay na nakita ko.

Naka-sampung bote na siya. “Anong nangyari para maglasing ka ng ganito, Hon?” bulong ko sa sarili at bago ko pa mapigilan ang katawan ko ay kusa nang naglakad ang mga paa ko patungo sa kaniya. I stared at Honey’s face. She was beautiful. Her short black hair was something. Simula nang mapalapit ako sa kaniya ay hindi na siya nagsusuot ng glasses sa mata, tulad na lang ngayon. It was actually better, because her eyes were enthralling every time I stare at it. Pero pakiramdam ko, kahit anong titig ko sa mga mata niya ay hindi ko pa rin alam kung anong mayroon sa likod niyon. Sometimes, her eyes are expressive -- it directly tells you what she wants, but sometimes also, it is full of mysteries

puno ng siglang saad ko sa kanya. Kita ko ang pagbaha ng takot sa kulay berde niyang mga mata. The writer of this book is so creative. His characters' eyes are so colorful and beautiful. " Please, maawa ka sa'kin huwag mong dukutin ang mga mata ko. " pagsusumamo nito sa akin. " Pero gusto ko ang mga mata mo. " tila nalulungkot kong tugon sa kaniya. Unti-unti kong tinusok sa kanang mata ng lalaki ang hawak na kutsilyo. Sinubukan pa nitong magpumiglas ngunit mahigpit kong sinakal ang liig niya.

"Just look at me in the eyes straight." Tiningnan ko siya sa mata, his eyes captured my senses. Those eyeballs are so clear na halos pwede ko ng gawing salamin para sa sarili ko. Habang tinititigan ko ito ng matagal ay nararamdaman ko ang pagtibok ng puso ko.

Napatingin ako sa direksyon ng nagsalita at nanlaki ang mga mata ko sa gulat ng makita ko ang kanyang mukha. Those green eyes, like emeralds gleaming, hold a captivating mystery. They hint at both vibrant life and a quiet depth, a blend of warmth and cool intensity. They speak of hidden depths, of wisdom gained through experience, and of a spirit that is both fierce and tender. His gaze, serious and unyielding, spoke of a man who had seen too much, felt too deeply, and carried the weight of the world on his shoulders. There was a stillness about him, a quiet power that commanded respect and kept others at a distance.

I walked along the shoreline, letting the cold tide wash over my feet. I tried to push the image of the man with blue-grey eyes, but the rhythmic crashing of the waves felt like the steady throb behind my eyes. Kaya ko nga naisipang maglakad-lakad para maalis sa ulo ko ang pangyayari kanina at kung paano nandilim ang mga mata niya. It was a kind of eyes that you weren't dared to look at.

Nang magtagpo ang aming mga mata, tila huminto ang ikot ng mundo. Sa mga mata ni Astrid, hindi ko nakita ang pag-ibig na dati ay nagsisilbi kong kanlungan. Ang nakita ko ay isang malawak na karagatan ng pait, pagtataksil, at matinding pagod. Ang kanyang mga mata ay puno ng pamamaga. Bawat patak ng luha sa kanyang pisngi ay tila sumusumbat sa akin—nagtatanong kung bakit sa gitna ng unos, ako na dapat ay proteksyon nila ang siyang naging dahilan ng kanilang pagdurusa.