Poem About Self Novels & Stories

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

"lintik!umayos ka self!focus!focus self!" Humiga akong muli sa kama at itinaas ang kaliwang kamay ko,tiningnan kong muli ang singsing sa daliri ko.malawak akong ngumisi."nagsisimula ka palang self,pero may improvement na,kunti pa,lina.kunting tiis pa."pabulong kong sabi sa sarili ko.

bulong niya sa hangin, pakiramdam na ang bawat salitang iyon ay isang hakbang patungo sa mas maliwanag na bukas. Ang bawat araw na lumilipas ay isang pagkakataon upang itaguyod ang kanyang sarili, magpatuloy, at tanggapin ang mga bagong pagsubok. Hindi niya alam kung saan siya dadalhin ng tadhana, ngunit natutunan niyang yakapin ang hindi tiyak, na may tiwala na darating ang panahon na magiging buo siya, hindi na bilang isang asawa, kundi bilang isang ina, isang babae, at higit sa lahat—bilang isang tao na muling natutong magmahal, hindi sa ibang tao, kundi sa kanyang sarili.

Kaya pumasok agad siya doon samantalang ako napa sandal sa pader at inaayos sa proseso yung sarili ko. "Umayos ka self... Bakla ka, hindi ka lalake kaya umayos ka," pagpapaintindi ko sa sarili. Humarap ulit ako sa salamin at bumuntong hininga sakto naman nakita ko lumabas ng cubicle yung kumag kong kapatid.

Ayan kasi kakasigaw ko 'to kagabi! Speaking of kagabi, dumaan muli sa utak ko ang nangyari sa amin kagabi. Gusto kong sampalin ang sarili. Hindi na ako lasing sa mga oras na 'yun pero bakit nagpadala pa rin ako sa mga haplos niya? T*nginang self ka ah. Bilis mong maakit sa kanya.

Hindi ko alam kung anong mas masakit—yung katotohanang tama siya o yung realization na buong buhay ko yata ay iyon mismo ang ginagawa ko. Trying to prove myself. Trying to be enough. Trying to make people acknowledge my worth. "You have nothing to prove to them," he continued quietly. "But you do have something to prove to yourself." Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko. Because no one had ever said those words to me before. People always told me to work harder. To be better. To earn respect. But no one ever told me that maybe... I was fighting the wrong battle all this time.

Gaya ng nababasag na salamin, mayroon lamat ngunit makikita mo parin ang sarili mong repleksyon mula rito. 'Ang pintuan ay mabubuksan, Kung puso ang pinaburan.' Kung gayon, papaburan ko ang aking puso. Pagtanggap sa sarili ang sagot sa unang saknong ng tula. Pagtanggap sa sarili ang susi upang mabuksan ang pintuan. Nang mapagtanto ko ang sagot sa unang saknong. Isang nakakasilaw na liwanag ang bumulag sa aking paningin.

I look my reflection on the mirror, I look tired and wasted. Sa loob ng ilang buwan luha, sakit at dalamhati ang kasama ko at sandalan ko. Ayoko naman na gumamit ng tao para lang sa sariling kapakanan ko, hindi ko kailan man naisip na gumamit ng ibang tao. Dahil kaya ko ang sarili ko, problema ko dala ko.