Sad Quotes About Self Novels & Stories

She will always motivate me to never give up and that the best is yet to come. One of the toxic traits I have is when I'm sad, I shut everyone out for no reason. But they made me realized that it's not right to just disappear and come back when you're feeling a little bit better. I know that it's hard to explain what we're feeling but I realized something, gagaan ang pakiramdam mo kung magsasabi ka sa mga taong handang umintindi sa'yo.

Mabuti nga at hanggang ngayon scholar pa rin ako. "Isang taon...isang taon na lang...kaya natin to self!" kausap ko ang aking sarili "... wag kang bibitaw lalaban tayo. Magtatapos ako, pagkatapos maghahanap ako ng magandang trabaho. Gagawa tayo ng bahay at lilibutin natin ang buong mundo. "O bakit? Bawal bang mangarap? Mas maganda yung may pangarap sa buhay kesa wala diba?

"Ayoko na... ayoko na ng ganitong sakit, Sara. Hindi ko kayang maging burden sa'yo. Hindi ko kayang gawing buo ang isang pangarap na hindi ko kayang patunayan." Napangiti si Sara sa mga salitang iyon, ngunit hindi mapigilan ang mga luha. "Hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo, Adrian. Hindi ko kailangan ng perpekto, hindi ko kailangan ng walang kapintasan. Ang kailangan ko lang ay ikaw. Hindi ko kayang mag-isa sa mundong ito."

Pinagmasdan niya lang si Sadie na maglakad ito palayo sa kaniya at gustuhin man niyang makasunod agad dito, naistatuwa siya ng mga bagay na bigla na namang gumulo sa isipan niya. "Marahil ay karma ko na ito," wika nito sa sarili habang pinagmamasdan ang mabagal na paglaro ng buhok ni Sadie sa hangin. Mabagal ang usad ng oras at parang binibigyan siya ng pagkakataong pagnilayan ang naiisip niya. "I'm so greedy with power. I'm willing to do everything to stay in position hanggang sa nakalimutan ko ang magiging epekto nito sa iyo." Ludwick heaved a sigh. Kinusot din niya ang kaniyang mata dahil naramdaman niya ang paghapdi noon at ang pagbabadyang pagluha.

"But I can't offer you anything not even myself as I'm too broken. I don't know if I can even reciprocate your feelings in a way how normal people does." "I don't need you to offer me anything, I just need you to learn and love yourself more, to appreaciate yourself more than others. And if that happens I'll be the happiest man." His words are too good to be true. Hindi niya tuloy maiwasang mapaiyak. Tuloy tuloy na umagos ang kanyang luha dahil sa tuwa sa narinig niyang saad nito ngunit kaakibat naman nito ang pait at sakit ng katotohanan na kailangan niyang harapin.

I couldn't feel the life inside me— but I know it's here. Sumikip lamang ang dibdib ko nang mapagtanto na wala akong ibang natutunan sa pag-alis ko ng San Gabriel kung hindi ang maging makasarili at unahin na lang palagi kung anong convenient para sa akin. Sinarado ko ang sarili ko sa lahat ng tao, maging sa mga malalapit sa akin. I just gave them enough space to interact with me, but never to control me. Kaya sa huli, palaging ako ang nasusunod. Nasanay ako na wala akong ibang pinapakinggan kung hindi ang sarili ko lang din. "I'm sorry," I whispered guilty. "I'm sorry if I'm a selfish person."

Hindi madaling magpatawad sa sarili, lalo na kung ang sugat ay sanhi ng pagkawala ng isang mahal sa buhay. "Marcuz, ang mahalaga ay binibigyan mo ng pagkakataon ang sarili mong maghilom. Ang kalungkutan mo ay hindi mo kailangang itago. Nandito ako, at handa akong makinig kung kinakailangan."

Bark when you see the circuits has no space for you to fit in. Hayaan mo na lang si Logan. Mas mabuting isipin mo rin ang sarili mo minsan. Don't be so selfless. Maging selfish ka rin minsan. Invalidate your feelings. Invalidate your opinions. Just go away. 'Yong hindi ka nila makikita. Find help as long as possible.

Sana… puro sana… kaso ang katotohanan ay hindi na mangyayari ang mga iyon. Pumikit ako nang mariin at sinubukang winaglit ang sakit na nararamdaman. Hindi ito ang tamang oras para magbalik tanaw. “I just hope you don’t lose yourself while doing this.” Hindi ko na pinansin ang huling sinabi ni Sidro dahil mali siya. I already lost myself the moment my own mother died. Sabay din sa pagkawala ng katinuan ng kapatid ko ay siya ring pagkawala ng sarili ko. At kung wala sila ay ano pa nga bang mawawala sa akin? Wala na. I am no one without my family.

Ayoko sana siyang saktan at paasahin dahil hanggang ngayon, mahal na mahal ko pa rin ang alaala at ang may-ari ng sapatos na ito. But I’m selfish… Napahilot ako ng ulo. Pakiramdam ko, wala na akong ipinagkaiba sa mga gag0ng lalaki na namamangka sa dalawang ilog. Kahit pa alam ko na sa huli, may masasaktan lang ako. Bakit ba kasi sabay pa silang dalawa na dumating sa buhay ko? “God, I hate myself!” I’m so lost and it’s really frustrating. Para na akong mababaliw.