Sensitive Mga Nobela at Kwento

“แน่ใจเหรอ ว่าอยากไปอยู่กับฉัน?” ”ฉันแน่ใจค่ะ คุณดูเป็นคนดี“ “หึ งั้นเหรอ” รินลดา หญิงสาวความจำเสื่อม ยอมตกเป็นคู่นอน ให้แก่ผู้ชายป่าเถื่อนอย่างเขาสามเดือน เขาแส้งทำดี เธอก็หลงจริง เมื่อความจริงถูกเปิดเผย เสือร้ายกลับไม่อาจยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ... “คิดว่าจะหนีฉันไปได้ตลอดไปหรือไงฮะ!?” ”อะอ๊ะ ปล่อยฉันนะ ไอ้คนบ้า!“ “ปล่อยไหนดีล่ะ? ข้างในตัวเธอดีไหม?”

เขาเป็นเหมือนสายลมพลิ้วอ่อนที่พัดผ่านมาให้ 'กล้วยไม้น้อย' อย่างเธอรู้สึกเย็นสบาย ทว่าสายลมนั้นกลับก่อตัวขึ้นเป็นมรสุมร้าย เพียงเพราะคิดว่าเธอคือชู้ของแฟนน้องสาวเขา

“อื้อออ! ปล่อยนะ” เธอรวบรวมแรงทั้งหมดผลักคนตัวโตออกเมื่อเขาจู่โจมจูบเธออย่างไม่ทันตั้งตัว “หึ! อย่าหลงตัวเองว่าฉันจะพิศวาสคนอย่างเธอ ทำหน้าที่ให้คุ้มกับการเสนอตัวเองมาขัดดอกเงินห้าสิบล้านดีไหม” มุมปากยกยิ้มเย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็ง มันไม่ใช่จูบของความรักแต่เป็นจูบแห่งการครอบครองแสดงความเป็นเจ้าของว่าเธอคือเบี้ยล่างของเขาหรือ นางบำเรอ ของเขานั่นเอง.. เขาบอกกับตัวเองว่าไม่ได้แตะต้องเธอเพราะความต้องการของหัวใจ ทว่าเขาแตะต้องเธอเพียงเพราะความต้องการของร่างกายเพียงเท่านั้น “เธอคงรู้ตัวเองดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร และอีกอย่างไม่ว่าฉันจะ...อยาก...ตอนไหนเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า ลมหายใจร้อนจัดแผ่วอยู่ข้างใบหูของเธอ แต่ละถ้อยคำที่เปล่งออกมายิ่งกว่าคมมีดที่กรีดลึกลงบนศักดิ์ศรีของเธอโดยไม่ต้องใช้แรง ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง กลั้นความโกรธและความเจ็บไว้หลังดวงตากลมโตที่ไม่อาจปกปิดความเสียใจไว้ได้ แม้หัวใจดวงน้อยจะสั่นไหวแค่ไหน ไม่อาจยอมให้หยดน้ำตาทรยศร่วงหล่นต่อหน้าเขาเด็ดขาด มือบางกำชุดเจ้าสาวแน่น กลั้นเสียงสะอื้นไว้ในอกทุกสัมผัสคือการตอกย้ำทุกจังหวะคือการย้ำเตือนว่าเธอถูกตีค่าไว้แล้ว

เมื่อการตายของบิดาสร้างความปวดร้าวให้แก่ 'อิคารัส' มาเฟียหนุ่มจากประเทศอิตาลี เจ้าของคาสิโนชื่อดังในลาสเวกัส เขาจำเป็นต้องตามล่าตัวมือปืนมาชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป แต่ในท้ายที่สุดก็ตามหามือปืนไม่เจอ แต่เขา...ดันไปเจอน้องสาวของมัน! จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดจึงเกิดขึ้นเมื่อ 'บัวบูชา' ตื่นขึ้นมาอีกทีแล้วพบว่าตนไม่ได้อยู่ที่ประเทศไทยแล้ว หนำซ้ำยังถูกเค้นถามเรื่องที่อยู่ของพี่ชาย แต่เธอไม่รู้จริงๆว่าพี่ชายอยู่ที่ไหน ทำให้มาเฟียหนุมหมดความอดทนเพราะคิดว่าเธอโกหก เขากักขังเธอไว้จนกว่าจะเจอตัวพี่ชาย บัวบูชาถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจสารพัด แถมยังจองเธอไว้ด้วยเรือนกายอันแสนกำยำ แต่เมื่อวันนึ่งที่เธอเผลอมีความรู้สึกดีๆ เขากลับทำลายเธออย่างเลือดเย็นเพียงเพราะคำว่า 'เธอคือน้องสาวของคนที่ฆ่าพ่อของเขา' เมื่อความแค้นมีมากกว่าความรักจนทำให้คนตาบอด คนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือ...คนที่รู้สึกมากกว่า เพราะเขาคือรักแรก คือผู้ชายคนแรก คือผู้ชายที่สอนให้รู้จักคำว่ารักและเจ็บปวดไปพร้อมๆกัน และเขาก็คือคนที่ทำให้เธอ...เกือบเอาชีวิตไม่รอด!

ลูซี่.....ลูกสาวเพียงคนเดียวของมาเฟียตระกูลใหญ่อย่าง ลูคัส เด็กสาววัยแรกแย้ม ย่อมตกเป็นจุดอ่อนของผู้เป็นพ่อ ลูคัสจึงจัดการส่ง โจนาธาน ลูกชายบุญธรรมของตนเองให้มาเป็น ‘บอดี้การ์ด‘ ของลูกสาวเพียงคนเดียว แต่ปัญหาคือ.... “หนูไม่ได้ต้องการบอดี้การ์ด โดยเฉพาะเขา!“ เธอเกลียดโจนาธาน! แต่ใครจะไปรู้ ว่าการมีบอดี้การ์ดครั้งนี้จะทำให้เธอมีชีวิตที่เปลี่ยนไป ความอบอุ่นใส่ใจ ที่เขามอบให้ ทำให้เธอและเขา ข้ามเส้นในแบบที่ไม่ควรจะเป็น..... “นายจะไม่รับผิดชอบอะไรเลยเหรอ” “สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้…มันหมายความว่ายังไงสำหรับนาย” เพราะเขาคิดว่าตัวเองไม่คู่ควร ถึงได้ยอมเห็นเธอ ไปหมั้นกับผู้ชายคนอื่น

รู้จัก' เมียคนโปรด' ไหม?? ระยะเวลา 6 เดือนในสัญญา ฉันจะทำให้คุณหลง คุณต้องลืมฉันไม่ลงแน่นอน...

พอใจหนีเขาไปถึงห้าปี แต่ว่าคงเพราะโชคชะตา จึงทำให้เธอกับเขาได้เจอกันอีกครั้ง ภูผาเฝ้าตามหาเธอมาตลอดทั้งห้าปี ตั้งแต่เธอหนีเขาไป ชีวิตของชายหนุ่มก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย น้องภูมิ เด็กชายวัยห้าปีที่เหมือนโซ่ทองคล้องใจ ให้พ่อกับแม่กลับมาคืนดีกัน

เขาหมอเทวดาผู้มีรูปลักษณ์สง่างามราวกับเทพเซียนจุติลงมาบนโลกมนุษย์ เป็น "บุรุษในฝัน" ที่เหล่าคุณหนูในห้องหอและบุตรีจากตระกูลสูงศักดิ์ต่างถวิลหาอยากจะได้มาเป็นคู่ครอง แม้แต่ 'สุ่ยอีอี' องค์หญิงสิบสามผู้สูงศักดิ์ ก็มิอาจต้านทานเสน่ห์ของเขาได้ จนยอมสยบแทบเท้าด้วยความรักลุ่มหลง ทว่าในวังหลวงอันเหน็บหนาว ไม่เคยมีผู้ใดสั่งสอนนางว่าควรจะรักอย่างไร... นางจึงโง่เขลาเบาปัญญา คิดเพียงว่าหากมอบ "พรหมจรรย์" อันล้ำค่าที่สุดให้เขาไปโดยไม่เกรงใจศักดิ์ศรี จะสามารถพิสูจน์ความจริงใจ และเหนี่ยวรั้งให้เขาอยู่อยู่เคียงข้างในฐานะ 'ราชบุตรเขย' ได้ ทว่าในสายตาของเขานั้น... นางกลับเป็นเพียงสตรีชั้นต่ำที่ไร้ยางอายยิ่งกว่าหญิงคณิกา! เพื่อมิให้พระบิดาและราชวงศ์ต้องเสื่อมเสียเกียรติเพราะการกระทำของนาง องค์หญิงสิบสามจึงตัดสินใจหนีจากเขาไปให้ไกลแสนไกล โดยยอมตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับท่านอ๋องสามแห่งแคว้นเทียนเย่ว์... เขากลับบีบบังคับให้ท่านอ๋องสามเขียน "หนังสือหย่า" จนทำให้นางกลายเป็นสตรีที่ถูกทิ้งให้ผู้คนเย้ยหยันไปทั่วใต้หล้า นางจึงหนีไปบำเพ็ญเพียรที่อารามจิ้งอวิ๋น...  

"เกลียดเธอชิบหาย" "เพราะเคยรักเธอ จนชิบหายเหมือนกัน" “คาร์ลปล่อยพ่อผมไปได้ไหม ผมขอร้อง” "จะขอร้องก็มาขอร้องต่อหน้า มุดหัวอยู่ทำไม" “ถ้าผมไป คุณจะปล่อยพ่อผมไหม” "ไม่ปล่อย" "ร้องไห้หรอ ดี! ร้องให้ตายไปเลย" “หรือถ้าอยากให้พ่อเธอรอดก็กลับมาสิ” “คุณพูดอะไร” “กลับมาเป็นโออิรันให้เสี่ยคราม” "กลับมาเป็นกะหรี่ ให้ผัวเก่า” “เธอกล้าแบกหน้าบางๆ ของเธอมาทำแบบนั้นไหม” "โยริ"

"เธอท้องกับใคร ฉันถามว่าเธอท้องกับใคร"พิมพ์ได้ยินคำถามที่ออกมาจากปากปีเตอร์ก็นิ่งอึ้งไปไม่คิดเลยว่าเขาจะถามมันออกมา"ฉันไม่รู้"ตัดสินใจตอบไปอย่างนั้นเพื่อตัดปัญหาทุกอย่างที่จะตามมาทีหลัง