Romans & histoires Shadowed Thrones

Sumunod doon, muling umandar ang higit sa isang daang naglalakihang barko. Samantala, umupo si Shandy sa tronong nasa hall ng Legendary Island of Dragons. Nakasuot siya ng kulay gold na robe, mukha siyang charming dahil na rin sa napakagandang features, makurbang katawan, at malakas niyang aura. Maayos na nakapila ang mga elite na dragon sa bandang ibaba sa magkabilang gilid ng kaniyang trono. Maamong nakatayo si Sheryl sa harap ni Shandy.

Tiningnan ko naman ang rank niya na nasa bottomline pa rin pero ligtas na sa panganib ngayon. Third Person’s POV Habang busy ang lahat sa nangyayaring bloody riddle. Ito ang ginawang hudyat ng Dark Organizations para palihim na pumasok sa loob ng hidden door cube. Ang hidden hideout na ginawa nina Prince Marvin, Prince Raymond at Prince Justine na mga mafia council na nagpapanggap bilang mga Blood Royalties. Si Antonious ang nagpapanggap bilang Prince Justine at dahil itong prinsipe ang naka-assigned sa kanya, kinailangan niyang pag-aralan at kabisaduhin ang lahat ng impormasyon ng prinsipe kagaya na lamang ng pamilya nito, businesses at ang mga trademark nito sa pakikipaglaban. Dalawang tao

"The world is closing in, Elena. My enemies are forming alliances. Julian is desperate." "Let them come," bulong ko. "I'm not going anywhere." Hinawakan niya ang aking mukha, ang kanyang mga daliri ay nanginginig nang bahagya—isang emosyong bihirang ipakita ng Shadow. "You don't understand. This isn't a fairy tale. I am a monster, and this is a cage." "Then let it be my cage. As long as you are the one holding the key, I feel safe."

Ang isang simpleng pagdaan mula rito sa ganitong oras ay tiyak na magpapabaliw na sa buong pamunuan ng kanyang mga tauhan! Ang bagay na pinili ni Percival na itago sa kanyang sarili, ay ang katotohanan na binalitaan siya ng kanyang mga tauhan sa mismong sandali na inilabas si Mrs. Jane na walang malay, na sinundan agad ng mapanganib na pagdating ni Arkhel. Ang pamilyang Cordova ay hindi kailanman nagpakita kahit isang patak ng totoong pagmamahal kay Mheilin bilang pamilya. Sa tindi ng kanilang masamang ugali, alam niyang hindi sila nag-aalinlangan na sirain o durugin ito para lamang mapanatiling buhay ang kanilang mahal na ampon. Walang balak ang lalaki na iwanan itong walang proteksyon.

Hindi ako nagkamali, si Sir Lance ang kaharap ko. Wala itong suot na tsinelas at pang-itaas kaya lantad sa mga mata ko ang maganda nitong pangangatawan, tanging Grey Slacks lang na walang sinturon ang suot nito na bahagya pang nakababa na syang nagpalitaw lalo ng v-line nya. Nilagay ko sa likod ko ang kamay kong nanginginig sa kaba upang hnd nya ito mapansin habang nakatitig ako sa mga mata nya.

“Gabi na.” Sa kabilang panig ng lungsod, ibang mundo ang umiikot. Sa isang marangyang hotel, kumikislap ang malalaking chandelier sa loob ng banquet hall. Sa gitna ng entablado ay nakasabit ang napakalaking poster ni Arnold, nakangiti at puno ng awtoridad. Siya ang bida ng gabi. At si Avina, sa suot niyang elegante at mamahaling gown, ay parang prinsesang ipinapakilala sa kaharian.

Her body trembled but her eyes never shut. The mark was set. A fresh, burning sigil is now sealed into her skin. The branded iron was taken away, and another figure stepped forward, draping a white mantle over her shoulders — a thin cloak only worn by the Sovereign before coronation. The elderly man raised the scroll once more, his voice now louder and more resonant. “The blood has been spilled. The fire has chosen. The oath has been sealed. Let the Empire bear witness, Elizabeth Stheno Vasiliev, by the rites of mind, blood, and flame—is now the Sovereign of Shadows.”

Nakatukod naman ang kaniyang siko sa arm ng swivel chair niya, habang matamang nakatingin sa akin. “Crystal Palace venue,” saad ko naman, at ipinakita naman sa kaniya ang nakita kong inspiration. Sobrang dami ng crystals sa taas, may mga chandelier din, saka flowers. “Kung titingnan kasi, ang bonggang tingnan, saka hindi masakit sa mata, pero ang mahal din nito panigurado.”

malamig na saad ni Adrian bago siya naunang bumaba. Tahimik na sumunod si Celine. Habang naglalakad papasok, hindi niya maiwasang pagmasdan ang paligid—ang mga chandelier na tila kumikinang na parang mga bituin, mga dekorasyong halaman na maayos na nakahanay sa gilid, at ang maliit na fountain na maririnig ang banayad na lagaslas ng tubig. Sa sobrang kintab ng tiles, halos makita niya ang sariling repleksyon.

“They won’t come here.” “How are you sure? You don’t know them! Baka bukas ay nandito sila!” Tinanggal ko pa ang ibang damit niya pero pinigilan niya ang braso ko. He looked at me with coldness in his eyes. “You can’t just leave! Forget everything that I have said, okay?! Just freaking think that I am your shadow! That I am no one! That I am not in love with you! Please!”