Sick Quotes For Myself の小説・ストーリー

“Hindi mo pwedeng gamitin ang sakit para manatili ka rito.” “Hindi ko ginagamit ang sakit ko,” sabi ko. “Totoo ’to.” Pinunasan niya ulit ang noo ko. “Bakit ba kasi hindi ka umalis?” “Dahil ayokong umalis,” sagot ko. “Hindi ko na kayang lumayo.” “Late na ’yan,” sabi niya. “Matagal na akong umusad. Matagal na akong nakalimot.”

I’m so sick to be their son. “Humarap ka sa akin!” I didn’t move nor flinch. I am a criminal. I killed someone. I’m so sick of these hands. They are dirty. How many times should I rince it para lang mawala ang dumi ng nagawa ko? No. It’s permanent. It’s like a virus, running towards my system and slowly killing me.

I called my name, then my voice cracked, "...ba't ka umiiyak? Napakaiyakin mo naman." Pinunasan ko ang sariling luha, pero takte lang! Mas naiyak lang ako! "It's fine, hindi lang naman ngayon nangyari to diba?" I reiterated to myself, "This is not the first time that they gave you a cold-shoulder, diba? Kaya bakit ka pa umiiyak? Dapat masanay ka na." "Hey," I said to myself, "Everything's gonna be fine, Xeno, still there. He won't left–" I stopped, rooted from where I'm sitting.

he said saka ako hinawakan sa braso at binaba ang kamay ko at tinali habang tinakpan ang mata ko at dumilim na ang paligid, please god help me na mailigtas si nick, gusto ko pa syang makasama ng mas matagal pang panahon, ayoko ayoko pa "I can kill this guy, muka namang hindi mo sya mahal" he said saka kinasa ang baril at para akong tinakasan ng kaluluwa koda kaba ng madinig ko ang pagkasa nya ng baril hanggang sa tuloy tuloy nang pumatak ang luha ko at napakabigat ng dibdib ko na parang tinutusok at iniipit, ayoko ng ganito

mariing mura n'ya at hinilot ang sintido ng maramdaman ang pagsigid ng sakit. "Shit! Ilang bote ba ang naubos ko kagabi?" tanong n'ya sa sarili dahil kahit s'ya ay hindi na matandaan ang nangyari. Inilibot n'ya ang kan'yang tingin sa paligid at nakitang nasa kwarto s'ya ng kan'yang condo.

I felt sorry for myself, I am weak. Sana hindi ko na lang siya nagustuhan. Sana hindi na lang ako nagpaloko. Sana hindi ko na lang siya minahal. At sana ay manhid na lang ako para hindi na ako makaramdam ng sakit nang sa gayon ay hindi na ako paulit-ulit na lumuha. Pakiramdam ko pa ay pinarurusahan ako ng maykapal dahil nabuhay ako sa mundong puno ng sakit at pighati.

Sabi nila hindi masamang tumakbo, kung talagang masakit na. Hindi masamang tumakbo hidndi naman ibig sabihin noon ay talo ka. Hindi masamang subukan, minsan makikita natin ang sarili natin na mag isa. Hidni ko makakalimutan ang paborito ko na pahina noon sa libro na ilang ulit ko ng binasa. "It is all you have lost, that set you free."

Anong sakit naman ito. "God, help me...hindi ko ito kakayanin na mag-isa. K-Kung may dahilan kayo kung bakit ko ito pinagdadaanan ngayon...iintindihin ko. Pero tulungan niyo akong makabangon dahil a-ang sakit-sakit na..." napahikbi ako at sinubsob ang mukha sa sariling palad.

sa wakas nagkaroon ako ng lakas para umiling at makapagsalita. "Hindi ako galit sainyo! Kung naiintindihan mo dapat alam mong umalis ako para saatin, nung mga panahon na yun ubos na ubos na ako, Pakiramdam ko masisiraan na ako ng bait, lahat sa paningin ko mali, nakakasakit, sobrang gulo ng utak ko. Wala akong ibang maisip kundi ang kagustuhang tumakas sa lahat, gusto ko lang makatakas sa sakit.... masama ba yun?" umiiyak kong tanong sakaniya.

mas Lalo namang lumakas Ang hikbi ko, para akong batang inagawan ng lollipop. “Oo, alam ko Naman yon pero kasi..Hindi ko parin maiiwasan na sisihin Ang Sarili ko” umiiyak ko namang wika, napahawak Naman ako sa dibdib ko dahil sa sobrang sakit ng nararamdaman ko.