Novel & Cerita Silent Voice

Trinity was on top of the world, the queen of queens. But the next thing she knew, ay dinukot na siya ng masasamang loob at ngayon ay pagsasamantalahan pa. She heard his voice and remembered him from the pool party. Nagpakilala itong Red, at ganoon din ang naririnig niyang tawag ng mga kasamahan nito dito. He began to touch her in all the areas where she had never allowed anyone to touch. He started kissing her neck as he slid his burning hands inside her panties. Her screams and cries were gagged. Hindi niya alam kung guni-guni niya lang ba, pero parang narinig niya itong bumulong ng "I'm sorry", sa gitna ng mga kahayupan nito. She was blindfolded, and from the dirty talks and sickenin

"Close the door." Gano'n lang kadali? I closed it with trembling fingers. "You're the first woman who ran away from me, Kaye.” Napalunok ako. "I'm so-sorry, Mr. Montenegro. Nabigla lang talaga ako sa mga pangyayari—" "At least bumalik ka. Babayaran naman kita ng tama, Kaye…" Tumayo siya, mabagal ang bawat hakbang niya palapit. I could feel the weight of his stare like a hand wrapped around my throat. "Make me happy tonight and I'll give you everything you need." Napalapit siya. Sobra. Lapat halos ang katawan niya sa akin. My breathing quickened, not just out of fear, but from that damned heat between us I kept trying to ignore. "You might hate me, right?" he whispered, voice like a

Nabulag si Czarina sa isang malagim na aksidente. Dahil dito ay lumayo ang loob n'ya sa lahat. Ang dating masiyahin at palatawang si Czarina ay naging tahimik at mailap. Imbes na mawalan ng pag-asa ay hindi siya sumuko at nilabanan ang hamon ng buhay, kasama ng mga magulang na sumusuporta sa kanya. Pinangako rin n'ya sa sarili na kapag nakakita ay hahanapin ang taong sangkot kung bakit siya bulag ngayon. Subalit ang tila kuntento na niyang buhay ay napalitan ng sakit at dalamhati nang sabay na mamatay ang mga magulang sa parehong aksidente. Czarina was left alone in the dark. Tila binagsakan siya ng langit at lupa dahil sa pangyayaring iyon. Hindi rin n'ya alam kung paano magsis

I took a deep breath again and again as I finally knocked twice. And after a couple of minutes a baritone yet cold voice spoke. "Come in." My brows furrowed and my chest was pounding so loud when I heard Sir JR's voice. This is the first time he showed himself to us but... this was not the first time I met him. At sana wala rin siyang maalala pa. Pinilig ko ang ulo at pilit tinatanggal ang mga nasa isipan at dahan-dahang pinihit pabukas ang pinto. Biglang nanindig ang balahibo ko dahil sa lamig sa loob ng opisina ni Sir. "Hmm..." tumikhim ako upang agawin ang atensyon niya na nakatalikod mula sa akin at prenteng nakaupo sa swivel chair niya. "Good afternoon, Sir." I gree